Posts Tagged ‘திருட்டு’

சாதாரண திருட்டு சம்பவத்தைக் கூட, ‘கொள்ளையோ கொள்ளை’ என்று பத்திரிகையில் செய்தி வெளியிட்டு, தங்கள் உயிரை எடுப்பதாக, செய்தியாளர்கள் மீது போலீஸ் தரப்பில் புகார் கூறுவது வழக்கம். பாதிக்கப்பட்டவரை பொறுத்தவரை, கொள்ளைக்கும், திருட்டுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் எதுவும் கிடையாது. இரண்டுமே பொருள் இழப்புத்தான்.
போலீஸ்காரர்களுக்கு வித்தியாசம் இருக்கிறது. திருட்டு என்பது, ஆள் இல்லாத வீட்டில் நடப்பது; கொள்ளை என்பது, ஆள் இருக்கும் வீட்டில் அடித்துப்போட்டு, பணம், பொருளை பறித்துச் செல்வது. முன்னது, கொஞ்சம் கிரேடு கம்மி; பின்னது கிரேடு ஜாஸ்தி. சட்டம் இப்படி இருக்கையில், போலீஸ்காரர்களுக்கு கோபம் வரத்தானே செய்யும்?
ஆனால், செய்தியாளர்களுக்கு இருக்கும் சிரமங்கள் எல்லாம், போலீஸ்காரர்களுக்கு தெரியவா போகிறது? மாலைப்பத்திரிகைகளில் வேலை செய்யும் நிருபர்கள், அன்றைய காலை பத்திரிகைகள் எதிலும் வெளிவராத, புத்தம் புதிய செய்திகளை, சூடாகவும், சுவையாகவும் தர வேண்டியிருக்கும். ஆகவேதான், ஆளில்லா வீட்டில் நடக்கும் அரைப்பவுன், கால் பவுன் திருட்டெல்லாம், கொஞ்சம் காரமும், மணமும் சேர்க்கப்பட்டு, கொள்ளை செய்தியாக உருமாறி, பத்திரிகையில் வெளியாகி விடுகின்றன.
அதைப்படிக்கும் சம்பந்தப்பட்ட ஏரியா போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டருக்கு நிச்சயம், காதில் புகை வந்து விடும். பிறகு? எஸ்.பி., டி.ஐ.ஜி., ஐ.ஜி., என ஊரில் இருக்கும் எல்லா அதிகாரிக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்குமே! அப்படி நான்கைந்து முறை பதில் சொல்லும் நிலைமை ஏற்பட்டு விட்டால் போதும்; செய்தியாளரை பார்க்கும்போது, குரல்வளையை கடித்து ரத்தம் குடித்து விடும் ஆவேசம், எந்த இன்ஸ்பெக்டருக்கும் வந்து விடும்.
திருட்டும், கொள்ளையும், கொலையும் நடக்கும்போது, செய்திக்குரிய தகவல்களை தருவதற்கு சலித்துக்கொள்ளும் போலீஸ் அதிகாரிகள், திருடன் சிக்கி விட்டால், செய்தியாளர்களுக்கு போன் மேல் போன் போட்டு உயிரை எடுப்பது வழக்கம். ஓடியதாகவும், துரத்தியதாகவும், ஆயுதத்தை காட்டி மிரட்டியதாகவும், தீரமுடன் போராடி மடக்கியதாகவும், கட்டிப்புரண்டு உருண்டதாகவும், அண்டமும், ஆகாசமும், அசந்துபோகுமளவுக்கு, புளுகுமூட்டைகளை அள்ளி விடுவதும் வாடிக்கை.
மாதம் ஒரு முறை குற்றப்பிரிவு போலீசாரின் கூட்டங்களை உயர் அதிகாரிகள் கூட்டுவர். அதில், கண்டுபிடிக்கப்படாமல் இருக்கும் குற்ற வழக்குகள் குறித்து, உயர் அதிகாரி கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்பார். அது ஒரு மகா இம்சை. அதற்குப் பயந்துதான், திருட்டுக்கும், கொள்ளைக்கும், எப்.ஐ.ஆர்., போடாமலேயே போலீசார் காலத்தை ஓட்டுவர். அப்படியும், அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகளின் உத்தரவுக்கு பயந்து எப்.ஐ.ஆர்., போடப்பட்ட திருட்டு சம்பவங்கள் கண்டுபிடிக்கப்படாமல் இருக்கும். அதற்கு, கூட்டத்தில் இருக்கும் சக போலீசார் முன்னிலையில், மானம், மரியாதையை காப்பாற்றிக் கொள்ளும் வகையில், சமாளிப்பு பதில் சொல்லி முடிப்பதற்குள், தாவு தீர்ந்து விடும்.
சட்டம் ஒழுங்கு போலீஸ் பிரிவில் நோகாமல் மாமூல் வாங்கிக்கொண்டிருந்த போலீஸ் அதிகாரிக்கு, குற்றப்பிரிவில் வேலை என்பது, பள்ளிக்கூட மாணவனை பெஞ்ச் மேல் நிற்கச்சொல்வதற்கு சமம். சிணுங்கிக்கொண்டு நிற்கும் சிறுவர்களைப்போல, அவர் வேண்டா வெறுப்பாக வேலை பார்த்துக் கொண்டிருப்பார். அவரைப்போய், கண்டுபிடிக்கப்படாத திருட்டுக்கு பதில் சொல்லச் சொன்னால், எப்படியிருக்கும்? அவர், திருடர்களுக்கும், கேள்வி கேட்கும் அதிகாரிக்குமாய் சேர்த்து, மாசாணியம்மன் கோவிலில் மிளகாய் அரைக்காத குறையாக, சாபம் விட்டுக்கொண்டிருப்பார்.
கடைசியில், ஏதாவது ஏமாளி, கோமாளிபோல, பிக்பாக்கெட் திருடர்கள் மாட்டிக் கொண்டுவிடுவர்; மிச்சம் மீதியிருக்கும் அனைத்து திருட்டுக் கேஸ்களிலும் ஈடுபட்டது அவர்கள்தான் என்று கூறி, ஒட்டு மொத்தமாக இருக்கும் பழைய எப்.ஐ.ஆர்., அனைத்தையும் காலி செய்து விடுவர்.
பார்த்திபன்&கவுண்டமணி நடித்த ‘டாட்டா பிர்லா’ என்றொரு படம் வந்தது பலருக்கும் நினைவிருக்கும். அதில் ஒரு இன்ஸ்பெக்டர் சொல்வார். ‘ஏலே, அந்த கொருக்குப்பேட்டை கொலைக்கேஸ இவம்மேல போடுலே, அந்த கற்பழிப்புக் கேஸ அவம்மேல போடுலே’ என்பார். போலீஸ் நடைமுறைகள் அறிமுகம் இருப்பவர்களுக்குத் தெரியும், அந்த சினிமா டயலாக்கில் இருக்கும் சத்தியம், எப்பேர்ப்பட்டதென்று!

Advertisements

திருட்டுப்புகார் கொடுக்க போலீஸ் ஸ்டேஷன் செல்பவர்களுக்கு கிடைக்கும் முதல் மரியாதை இருக்கிறதே, அது நிச்சயம் ஆயுசுக்கும் மறக்காது. இன்ஸ்பெக்டரில் இருந்து, எஸ்.ஐ., ஏட்டு, கான்ஸ்டபிள் முதல், ஸ்டேஷனை கூட்டிப் பெருக்கி சுத்தம் செய்யும் ஆயா வரைக்கும் எல்லோரும், ஏதோ சர்க்கஸ் கோமாளியைப் பார்ப்பது போல், பார்த்துப் பார்த்து கேள்வி கேட்பர்.
கடைசியில், ஒரு வெள்ளைக்காகிதத்தில் புகாருடன், மொபைல் எண், முகவரியை எழுதி வாங்கிக்கொண்டு, ‘சரி, போயிட்டு வாங்க, கிடைத்தால் சொல்லி அனுப்புகிறோம்’ என்று அனுப்பி விடுவர். அதோடு வந்து விட்டால் போதும்; திருட்டு போனதைத்தவிர, பெரிய அளவில் மன உளைச்சல் எதுவும் இருக்காது.
ஆனால், முதல் முறையாக ஸ்டேஷனுக்கு போகக்கூடிய சில விவரம் கெட்டவர்கள், ‘எப்.ஐ.ஆர்., எப்போ போடுவீங்க’ என்று, கொஞ்சம்கூட இங்கிதம் இல்லாமல் கேட்டுத் தொலைத்து விடுவர். புகார் கொடுத்தவுடன் எப்.ஐ.ஆர்., போட வேண்டும் என்று கேட்பது, பெண்களிடம் வயதைக் கேட்பதை விடவும், ஆண்களிடம் சம்பளத்தை கேட்பதை விடவும் கொடிய குற்றம். அப்படி கேட்டவிட்ட பிறகு, அந்த போலீஸ் அதிகாரிக்கு காதிலும் மூக்கிலுமாய் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வரும் பாருங்கள்; அதன்பிறகு இருக்கிறது, ‘ரமணா’ பாணி விசாரணை!.
பணம், நகை திருட்டுப் போனதாக சொல்பவரிடம், ‘உங்க வீட்டுல யாரெல்லாம் இருக்காங்க, எல்லாரையும் நல்லா விசாரிங்க’ என்று அறிவுரை கூறுவார். ‘உங்களுக்கு சிரமமா இருந்தா சொல்லுங்க, நானே வர்ரேன்’ என்பார். ‘கடைசியாக வீட்டுக்கு வந்த உறவுக்காரர் யார்’ என்றும், ‘உங்க வீட்டுக்கு அடிக்கடி வரக்கூடியவர் யார்’ என்றும் விசாரிப்பார். ‘பக்கத்து வீட்டுல நல்லா பழகக்கூடியவங்க இருக்காங்களா’ என்பார்.
இப்படி வீசப்படும் பவுன்சர்களை எல்லாம் மிகச்சரியாக எதிர்கொண்டு நிற்பவர்கள் வெகு சிலரே. பெரும்பகுதியினர், ‘அவுட்’ ஆகி, ‘சார், வீட்டுல நல்லா விசாரிச்சுட்டு வாரேன்’ என்று, தப்பியோடி விடுவர். ஓடாமல் நிற்கும் வெகுசிலருக்கு, இன்னும் ட்ரீட்மெண்ட் இருக்கிறது.
‘வீட்டுல மாமியார், அப்பா, அம்மா எல்லாரையும் ஸ்டேஷனுக்கு கூட்டிட்டு வாங்க, அவங்க எடுத்திருக்க மாட்டாங்க, எதுக்கும் ஒரு தடவை விசாரிச்சுடலாம்’ என்பார். உஷார் பேர்வழியாக இருந்தால், அந்த பவுன்சரோடு ‘அவுட்’ ஆகி விடுவார். அதன்பிறகும், சூடு சொரணை இல்லாமல் இருந்தால், அப்புறம் இருக்கவே இருக்கிறது, மெகா ட்ரீட்மெண்ட்.
வீட்டில் இருக்கும் அப்பா, அம்மா, எப்போதோ வந்து சென்ற மாமியார், மாமனார் எல்லோரையும் ஸ்டேஷனுக்கு அழைத்து வரச்சொல்வார். ‘பக்கத்து வீட்டில் விசாரிக்க வேண்டும்’ என்று, அவர்களுடைய மொபைல் எண்ணையும் கேட்டு வாங்குவர். கடைசியில், பணம், நகை போனதுடன், குடும்பத்தில் குழப்பமும் உண்டாகி விடும். அக்கம் பக்கத்து வீடுகளிலும், போலீஸ் விசாரணை நடந்து, சண்டை பெருத்து விடும். எல்லாவற்றுக்கும் காரணம், ‘எப்.ஐ.ஆர்., ஏன் போடவில்லை’ என்று கேட்டதாகத்தான் இருக்கும்.
ஆக, போலீஸ்காரர்களைப் பொறுத்தவரை, எப்.ஐ.ஆர்., என்பது, எப்படியும் தவிர்க்கப்பட வேண்டிய கெட்டவார்த்தை. அவர்களது அகராதியில், எப்.ஐ.ஆர்., என்பது, திருடனும் சிக்கி, திருட்டுப் பொருளும் மீட்கப்பட்டபிறகு போடப்பட வேண்டியது. திருட்டு நடந்த அன்றே எப்.ஐ.ஆர்., போடப்பட்டால், பாதிக்கப்பட்டவர், ஆளும் கட்சிக்காரராகவோ அல்லது அரசியலில் பழம் தின்று கொட்டை போட்டவராகவோ, அரசு நிர்வாகத்தில் செல்வாக்கு மிகுந்தவராகவோ இருந்து தொலைத்திருப்பார் என்பதை அறிக!
அப்படி போடப்படும் எப்.ஐ.ஆர்.,களில் இருப்பதெல்லாம் முழு உண்மை என்று நம்பியிருந்தால், நம்மைப்போல் முட்டாள்கள் யாருமில்லை என்றே அர்த்தம். திருட்டு சம்பவம் நடக்கும்போது, பத்தாயிரம் ரூபாய் மதிப்பு மோட்டர் சைக்கிள் திருடு போனதாக வழக்கு பதியும் போலீசார், அதே மோட்டர் சைக்கிளை கண்டுபிடிக்கும்போது மட்டும் 40 ஆயிரம் மதிப்பு மோட்டர் சைக்கிள் மீட்கப்பட்டதாக, கணக்கு காட்டுவர். இது ஒரு வகை தில்லாலங்கடி மோசடி!
பணம் பத்து லட்சம் திருட்டு போய் விட்டதாக ஒருவர் புகார் கொடுத்தால், போலீஸ் அதிகாரி கேட்கும் முதல் கேள்வியே, ‘அந்தப் பணத்துக்கு கணக்கு இருக்கிறதா, வரி கட்டியிருக்கிறீர்களா’ என்பதாகத்தான் இருக்கும். இந்த ஒரு பவுன்சர் போதும்; ஆள் அவுட் ஆகி விடுவார். ‘வேணும்னா கொஞ்சம் கொறைச்சுப் போட்டுக்கலாம்’ என்பார், புகார்தாரர். பார்ட்டி மடங்கிவிட்டதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளும் போலீஸ் அதிகாரி, ‘சார், எதுக்கு வீண் பிரச்னை, திருடனை புடிச்சுட்டு அப்புறம் போட்டுக்கலாம்’ என்று, அனுப்பி விடுவர். அப்புறம், திருடன் சிக்கினாலும், பாதிக்கப்பட்டவருக்கு பணம் முழுதாகக் கிடைக்காது என்பது தனிக்கதை.

எனது டூவீலர் திருட்டுப் போய் திரும்பக்கிடைத்த வரலாறு உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்குமே! அதன்பிறகு நடந்த சம்பவம் எல்லோரும் வாழ்க்கையில் அறிந்து கொள்ள வேண்டிய ஒன்று. அந்த மொபட்டின் அதிகபட்ச மார்க்கெட் மதிப்பு இரண்டாயிரம் ரூபாய் இருக்கும். அதை திருடனிடம் இருந்து ‘ரெக்கவரி’ செய்த போலீசார், ‘சார், எப்.ஐ.ஆர்., போட்டு விடுவோமே’ என்றனர். விஷயம் தெரியாத நானும், ‘சரி போடுங்கள்’ என்று கூறி விட்டேன்.
கடைசியில்தான் தெரிந்தது, ‘எப்.ஐ.ஆர்., போட்டு விட்டால், கோர்ட் மூலம் தான் வண்டியை எடுக்க முடியும்’ என்பது. ‘சரி, கோர்ட்டுக்கு போய் எடுத்து விட்டால் போகிறது’ என்று முடிவுக்கும் வந்து விட்டேன். அங்கே வக்கீல் மூலம் பிரமாண பத்திரம் தாக்கல் செய்தால்தான், வண்டியை தருவார்களாம்.
‘என்னடா இது, தலைவலியாய் இருக்கிறதே’ என்று எண்ணிக்கொண்டு, போலீஸ் ஸ்டேஷன் வந்தேன். குற்றப்பிரிவு போலீஸ்காரர் சொன்னார். ‘சார், நமக்குன்னு ஒரு வக்கீல் இருக்கார், அவரப்போய் பாருங்க. ஏற்பாடு செய்வார்’ என்றார். நானும் அவரைப்போய் பார்த்தேன். அவர், ‘பீஸ் இரண்டாயிரத்து ஐநூறு ரூபாய்’ என்றார். ‘வண்டியின் மதிப்பே இரண்டாயிரம் தான் இருக்கும். அதை எடுப்பதற்கு இரண்டாயிரத்து ஐநூறு செலவு செய்வதெல்லாம் டூ மச்’ என்றேன். வக்கீல் உதட்டைப்பிதுக்கி விட்டார். அப்புறம் அங்கு வேலையில்லை.
‘சார் எப்.ஐ.ஆர்., போட்டதோடு எங்கள் வேலை முடிந்துவிட்டது. உங்கள் வண்டியை கண்டுபிடித்து கோர்ட்டில் ஒப்படைத்து விட்டோம். அதை வாங்குவதும், வாங்காமல் இருப்பதும் உங்கள் பாடு’ என்றார், போலீஸ்காரர். எனக்கு ஆத்திரம் பொங்கியது.
நண்பர்களிடம் ஆலோசனை கேட்டேன். வேறு ஒரு வக்கீலிடம் அழைத்துப் போனார், நண்பர். விஷயத்தை புரிந்து கொண்ட வக்கீல், ‘சார், கோர்ட்டுல மாஜிஸ்திரேட் வரும்போது, யார் வேண்டுமானாலும் மனு தரலாம். நீங்கள் உங்கள் வண்டி வேண்டுமென்று, ஒரு மனு தாக்கல் செய்யுங்கள். மாஜிஸ்திரேட் ஒப்புக்கொள்வார்’ என்றார். அதற்குரிய ஆவணத்தையும் தயார் செய்து கொடுத்தார். ‘நான் உதவியது யாருக்கும் தெரிய வேண்டாம்’ என்றும் கூறி விட்டார். இப்படி செய்வது தெரிந்தால், சக வக்கீல்கள் சண்டைக்கு வருவர் என்பது அவரது கவலை.
சரியென்று, நானும் அவர் தயார் செய்து கொடுத்த மனுவை, மாஜிஸ்திரேட் வரும்போது காத்திருந்து கொடுத்தேன். அவர் வண்டியைக் கொடுக்கச் சொல்லி உத்தரவு போட்டு விட்டார். இதிலிருந்து நான் கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் இரண்டு. போலீஸ்காரர்கள் எதைச்செய்தாலும், அதில் நிச்சயம் உள்நோக்கம் இருக்கும் என்பது ஒன்று. ஆகவே அவர்கள் எதைச்சொன்னாலும், அதற்கு எதிரான செயல்தான் நமக்கு நன்மை தரும் என்பது மற்றொன்று.