Posts Tagged ‘அதிகாரி’

நகராட்சி ஆணையர் ஒருவர் இருந்தார். ‘தடாலடிப் பேர்வழி’ என்று பெயரெடுத்தவர். அவருக்கு குடிநீர் வடிகால் வாரியத்துடன் ஏதோ கொஞ்சம் பிரச்னை. வாரிய அதிகாரி, ஆணையரிடம் வார்த்தைக்கு வார்த்தை பேசிவிட்டார். அது ஏற்படுத்திய அஜீரணத்தை தாங்கிக்கொள்ள முடியாத ஆணையர், ‘வாட்டர் போர்டுக்காரனுக்கு ஒரு ஆப்பு வெச்சாகணும்’ என்று, சில நாட்களாகவே கருவிக் கொண்டிருந்தார்.
அவருக்கென்றே வந்தது ஒரு விவகாரம். குறிப்பிட்ட அந்த நகராட்சி சார்பில் குடிநீர் திட்டம் ஒன்றை, குடிநீர் வாரியம் செயல்படுத்தியிருந்தது. அதற்காக நகரின் மத்தியில் மேல்நிலைத் தொட்டி ஒன்றைக் கட்டியிருந்தனர். அந்த தொட்டியின் கீழ்ப்பகுதியில், சிறிய ஒற்றை அறை கட்டி, அதில் அலுவலகமும் அமைத்திருந்தது குடிநீர் வாரியம்.
திட்டம் நிறைவேறிவிட்டால், அந்த அலுவலகத்தை வாரியம் காலி செய்து விட வேண்டும் என்பது நடைமுறை. ஆனால், திட்டம் செயல்படுத்திய பிறகும், அலுவலகத்தை வாரிய அதிகாரிகள் காலி செய்யவில்லை. நகரின் மத்தியில் அப்படியொரு இடத்தில், அலுவலகம் கிடைப்பதென்றால் சிரமம் என்பதே அதற்கு முக்கிய காரணம்.
முந்தைய ஆணையாளர்கள் எல்லாம், ‘குடிநீர் வாரியமும் அரசுத்துறை தானே’ என்று, பெரும்போக்காக இருந்து விட்டனர். ஆனால் தடாலடி ஆணையரோ, லட்டுபோல் வாய்த்த விவகாரத்தை விடுவாரா? ‘உடனடியாக அலுவலகத்தை காலி செய்தாக வேண்டும்’ என்று, குடிநீர் வாரிய அதிகாரிக்கு சொல்லி அனுப்பினார்; நேரிலும்கூட சொன்னார்; ‘எதற்கும் இருக்கட்டும்’ என்று, நோட்டீசும் அனுப்பி வைத்தார்.
ஆனால், சொரணை கெட்ட குடிநீர் வாரிய அதிகாரியோ, அதையெல்லாம் காதில் வாங்கிக் கொள்ளவே இல்லை. தன்னுடைய ராஜ முயற்சிகள் வீணாய்ப்போன ஆத்திரத்தில், பிரம்மாஸ்திரம் ஒன்றை பயன்படுத்தினார் ஆணையர். நகராட்சியில் சேகரமாகும் குப்பையை லாரிகளில் கொண்டுபோய், குடிநீர் வாரிய அலுவலகம் முன் கொட்டி, அலுவலக கதவை திறக்க விடாமல் அடைப்பதே அந்த பிரம்மாஸ்திரம்.
ஆணையரின் அதிரடி உத்தரவு, அவசர அவசியம் கருதி, அடுத்த அரை மணி நேரத்திலேயே அமல்செய்யப்பட்டது. ‘என் எடத்துல நான் குப்பை கொட்டறேன். யாரு கேக்க முடியும்’ என்பது ஆணையரின் வாதம். இந்த திடீர் தாக்குதலையும், துர்நாற்றத்தையும் தாங்கிக்கொள்வதற்கு சக்தியில்லாத குடிநீர் வாரிய அதிகாரி, கத்தினார்; கதறினார்; கூப்பாடு போட்டார். உடன் இருந்த ஊழியர்கள் கூட, அலுவலகம் பக்கம் வர மறுத்தனர். எவ்வளவு நேரம் மூக்கைப் பொத்திக் கொண்டு நின்றிருப்பது?
வாரிய தலைவரிடம் பேசினார்; துறை செயலரிடம் புலம்பினார்; தலைமைப் பொறியாளரிடம்கூட பேசினார். அந்தோ பரிதாபம்…அவரைக் காப்பாற்றுவார் யாருமில்லை. கடைசியில், கலெக்டரிடம்கூட கெஞ்சிப்பார்த்து விட்டார். ஆணையரின் தைரியத்தை அறிந்திருந்த எல்லோரும், ‘அந்தாள்கிட்ட எதுக்கு வீண் வம்பு, ஆபீசை காலி பண்ணிடுங்க’ என்று அறிவுரைதான் கூறினர். வேறு வழியில்லை. அலுவலகத்தை காலி செய்வதாக ஒப்புக்கொண்டார், குடிநீர் வாரியம்.
விஷயம் அறிந்த நானும், இன்னொரு நிருபரும், நகராட்சி ஆணையரை பார்க்கப் போனோம். செய்தி சேகரிக்கத்தான். ஒலிம்பிக் போட்டியில் தங்கப்பதக்கம் வென்ற வீரரின் மகிழ்ச்சியும், கொண்டாட்டமுமாக இருந்தார் ஆணையர்.
சக நிருபர், கொஞ்சம் குறும்புக்காரர். ஆணையரை கொம்பு சீவி விட்டார்.
‘‘சார், கலக்கிட்டிங்க. ஏக்சன்னா இதுதான்சார் ஏக்சன். டவுனே அரண்டு போய்டுச்சு’’
‘‘அப்பிடியா, என்ன பேசிக்குறாங்க, டவுனுக்குள்ள?’’
‘‘சார், வாட்டர் போர்டுக்காரனுக்கு நல்ல வேணும்னு அஞ்சாவது வார்டு கவுன்சிலர் கூட சொன்னாங்க’’
‘‘பின்ன என்னங்க, ஆபீசைக்காலி பண்ணுடான்னா பண்ண வேண்டியது தானே? அங்கயும், இங்கயும் போன் பண்றான். டைம் வேணுங்குறான். கலெக்டர்கிட்ட பேசுவேங்குறான்’’
‘சார், அது என்ன பிரச்னை, வெவரமாச்சொல்லுங்களேன்’’
‘‘சார், எடம் என்னுது, கட்டடம் என்னுது, அதைக் கட்டுன துட்டும் என்னுது, காலி பண்ணுனா பண்ண வேண்டியதுதானே? ஏன் மாட்டேங்குறான்?’’
‘‘என்ன சார் நடந்துச்சு? மொதல்ல இருந்து சொல்லுங்க’’
‘‘சார், முனிசிபாலிட்டிக்கு ஒரு வாட்டர் ஸ்கீம் போட்டோம். அதை இம்ப்ளிமெண்ட் பண்றது வாட்டர் போர்டு. இதுக்காக வோர்ல்டு பேங்க்குல கடன் வாங்குறோம். கடன் வாங்குறது நானு, வட்டி கட்டறது நானு, கடன திருப்பிக் கட்டறதும் நானு. பணத்தைக் கொடுத்து, வாட்டர் ஸ்கீம் போடச்சொன்னா, அவன் என்ன பண்றான்? ஜீப் வாங்குறான். எதுக்கு ஜீப்பு. பஸ்சுல ஏறிப்போய், ஸ்கீம் போடமாட்டானா?
‘‘அந்த பணத்துலதான் தண்ணீத்தொட்டி கட்டுறான், கொழாய் போடறான், கட்டடமும் கட்டறான். கடேசில, கொழாய் உன்னுது, தண்ணி உன்னுது, தொட்டி உன்னுது, அடில இருக்குற கட்டடம் மட்டும் என்னுதுங்குறான். அதான் செவுள்ல விட்டாமாரி, விட்டம்பாருங்க ரெண்டு. ஆளு, துண்டக்காணோம், துணியக்காணோம்னு ஓடியே போய்ட்டான். நீ எங்க வேணும்னாலும் சொல்லு. இந்த முனிசிபால்ட்டிக்கு நான்தான் ராஜா’’
‘‘சார், அசத்திட்டிங்க சார். இப்படி நாலு கமிஷனர் இருந்தா, அட்மினிஸ்ட்ரேஷன்லாம் ஒழுங்கா நடக்கும்சார். இந்த பிரச்னை சம்பந்தமா, அவங்க டிப்பார்ட்மெண்ட்ல இருந்தோ, கலெக்டரோ யாரும் பேசலீங்ளா சார்’’
‘‘எவனாச்சும் எங்கிட்ட பேச முடியுமா சார்? சட்டப்படி நான் செஞ்சது எல்லாம் ரைட்டு சார், எங்கிட்ட எப்புடி பேச முடியும்?’’
அவ்வளவுதான். பேட்டி முடிந்தது. நானும், அந்த இன்னொரு நிருபரும் கிளம்பி விட்டோம்.
அந்த பாவப்பட்ட குடிநீர் வாரிய அதிகாரியைப் பார்த்தோம்.
‘‘சார், மனுசனா சார் அவன்? குப்பையைக் கொண்டாந்து ஆபீஸ் முன்னால கொட்டி, தெறக்க உடாம செஞ்சுட்டான்சார். அவன்லாம் நல்லாருப்பானா சார்,’’ என்றார் அவர்.
இரு அரசுத்துறையினருக்குள் நிலவிய இணக்கமற்ற சூழல் பற்றியும், அதனால் ஏற்பட்ட மோதல் பற்றியும், மறுநாள் பத்திரிகைகளில் செய்தி வெளியானது. ஆனால், எதுவும் நடந்து விடவில்லை. குடிநீர் வாரிய ஊழியர்கள், நாற்றத்தை சகித்துக் கொண்டு, அலுவலக சாமான்களை புதிய அலுவலகத்துக்கு தூக்கிச்சென்றனர்.
இப்படி பல வீர விளையாட்டுகளை விளையாடிய அந்த ஆணையர், வேறு நகராட்சிக்கு பணி மாறுதலில் சென்றபோது, ஏதோ விவகாரத்தில் சிக்கி சஸ்பெண்ட் ஆகி விட்டார். அவர் சஸ்பெண்ட் ஆன செய்தி, தமிழகம் முழுவதும் பத்திரிகைகளில் பரபரப்பாக வெளியாகியது. நிச்சயம் அந்த குடிநீர் வாரிய அதிகாரியும், அதைப் படித்திருப்பார். என்ன நினைத்திருப்பாரோ?

Advertisements

ஆர்.டி.ஓ., ஆபீஸ், ஆர்.டி.ஓ., ஆபீஸ் என்பார்களே, வட்டார போக்குவரத்து அலுவலகம்… அங்கே சென்றிருந்தேன். வேறெதற்கு? லைசென்ஸ் எடுப்பதற்குத்தான்! ‘இத்தனை நாளாக லைசென்ஸ் எடுக்கவில்லையா’ என்றெல்லாம், ‘இந்தியன்’ படத்தில் வரும் செந்தில் கேரக்டர் போல் கேள்வி கேட்கக்கூடாது. எடுக்கவில்லை. அதற்கு ஆயிரமாயிரம் காரணங்கள். ‘சரி, இப்போது எடுப்பது ஏன்’ என்று கேட்கிறீர்களா? அதற்கும் காரணம் இருக்கிறது. அதெல்லாம், வெளியில் சொல்ல முடியாது.
விஷயத்துக்கு வருவோம்.
ஒவ்வொரு முறையும் எல்.எல்.ஆர்., எனப்படும் பழகுநர் உரிமம் எடுக்கும்போதெல்லாம், என் கெட்ட நேரம் அதிகமாகி, வேலைப்பளுவோ, வேறு ஏதாவது கிரக தோஷமோ வந்து விடும்; அப்படியே எல்.எல்.ஆர்., உரிமமும் காலாவதியாகி விடும். இப்படியே 18 ஆண்டு இடைவெளியில், மூன்று எல்.எல்.ஆர்.,களை தொலைத்தாகி விட்டது.
நான்காவாது முறையாக எல்.எல்.ஆர்., எடுத்தபோதே, ‘இந்தமுறை எப்படியாவது லைசென்ஸ் எடுத்தே தீர வேண்டும்’ என்று முடிவு செய்து வைத்திருந்தேன். தினமும் வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்யும்போதெல்லாம், இந்த வாரத்துக்குள் வேலையை முடித்து விட வேண்டும் என்று மனதுக்குள் தோன்றும்.
இப்படியே நாட்கள் ஓடின. வாரங்கள் நகர்ந்தன. மாதங்களும் ஒவ்வொன்றாய் போய்க் கொண்டே இருந்தன. நான்காவது எல்.எல்.ஆர்., காலாவதி ஆவதற்கு கொஞ்சம் நாட்கள் இருக்கும்போது, பீதி பற்றிக் கொண்டது.
சரி, இனியும் தாமதித்தால், இந்த எல்.எல்.ஆரும்., காலாவதியாகிவிடும் என்றெண்ணி, ஒரு நாள், வண்டியுடன் ஆர்.டி.ஓ., அலுவலகம் சென்று விட்டேன். அங்கிருந்த மோட்டார் வாகன ஆய்வாளரை அணுகி, என்னென்ன ஆவணங்கள் வேண்டுமென்று கேட்டேன். அவர் ஒரு பட்டியல் போட்டுக் கொடுத்தார்.
‘எல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு, ஓரிரு நாட்களில் வந்து விடுகிறேன்’ என்று கூறி விட்டு வந்தேன். அப்படியும் ஒரு வாரம் வீட்டை விட்டும், ஆபீசை விட்டும் நகர முடியவில்லை. கடைசியில், சந்தேகத்தில் எல்.எல்.ஆர்., உரிமத்தை எடுத்துப்பார்த்தபோது, காலாவதியாவதற்கு ஒரு நாள் மட்டுமே இருப்பது தெரிந்தது. அய்யகோ! என்ன ஒரு நெருக்கடி?
பதறியடித்தபடி வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்து, புறப்பட்டேன், கோவை புதுாருக்கு. சமீபத்தில் புதிதாக ஆரம்பிக்கப்பட்ட ஆர்.டி.ஓ., அலுவலகம் அது. பணியில் இருந்த ஊழியர், எனது எல்.எல்.ஆர்., படிவத்தை வாங்கிப்பார்த்தார்.
‘எடுத்து ஆறு மாசம் ஆச்சு போலருக்குதே’ என்றவர், ‘சார், இன்னிக்குத்தான் கடைசி நாளு. என் லைப்லயே கடைசி நாள்ல வந்து லைசென்ஸ்க்கு அப்ளை பண்ணுற மொத ஆளு நீங்கதான்’ என்றார். எனக்கு பெருமிதம் தாங்கவில்லை. ‘இதைத்தானே எதிர்பார்த்தேன்’ என்று மனதுக்குள் எண்ணிக் கொண்டேன்.
‘சரி, பணம் கட்டீட்டு வாங்க’ என்று அனுப்பி வைத்தார்.
வரிசையில் காத்திருந்தபோது, அருகேயிருந்த ஒருவர் குசலம் விசாரித்தார்.
‘‘என்ன சார், ஆயிரம் ரூபா நோட்டா’’
‘‘ஆமா’’
‘‘இங்க இங்க ஆயிரம் ரூபா, ஐநுாறு ரூபா நோட்டெல்லாம் செல்லாது, தெரியாதா’’
‘‘எனக்குத் தெரியாதே’’
‘‘தெரிஞ்சு வெச்சுருக்கணும் சார். அங்க பாருங்க’’
அவர் கைகாட்டிய திசையில் பார்த்தால், ‘கள்ள நோட்டு கண்டறிவது எப்படி’ என்று பத்திரிகையில் வந்த செய்தியை, ‘ஜெராக்ஸ்’ செய்து ஒட்டியிருந்தனர்.
‘‘ஆயிரம், ஐநுாறுல நெறய கள்ளநோட்டு வாரதால, அதயெல்லாம் வாங்க மாட்டோம்னு சொல்வாங்க. சில்லரை வெச்சுக்குறது நல்லது’’
‘‘கள்ள நோட்டுன்னு சந்தேகம் இருந்தா, செக் பண்ணி வாங்கட்டும். அதுக்கு, ஆயிரம் ரூபா, ஐநுாறு ரூபா வாங்க மாட்டாங்கன்னா எப்புடி’’
‘‘அது அப்புடித்தான். ரொம்ப சந்தேகம்னா, கவுன்ட்டர்ல கேட்டுப்பாருங்க’’
நாமென்ன அந்தளவுக்கு விவரம் இல்லாதவர்களா என்ன? உடனடியாக, பக்கத்தில் இருந்த கடையில், சில்லரை மாற்றிக்கொண்டு வந்து, மீண்டும் வரிசையில் நின்று கொண்டேன்.
லைசென்ஸ் எடுக்க 350 ரூபாய் கட்டணம். செலுத்த வரும் ஒவ்வொருவரிடமும் 350 ரூபாய் சரியாக சில்லரை இருந்தால் மட்டுமே படிவத்தை வாங்கினார், கவுன்ட்டரில் இருந்த ஆசாமி. யாராவது, தப்பித்தவறி, 400 ரூபாய் கொடுத்தால்கூட, திருப்பி அனுப்பினார். கூடவே தாறுமாறாக திட்டவும் செய்தார். அவரது உருட்டல் மிரட்டலுக்கு பயந்தே, அனைவரும் சில்லரை வாங்கிக் கொண்டு வந்தனர். நான் பார்த்தவரை, அவர் யாருக்கும் சில்லரை கொடுக்கவே இல்லை.
சரி, அவரையும் கடந்தாகி விட்டது. அடுத்தது, வேறு ஒரு கவுன்ட்டர். அங்கேயிருந்தபோது, மொபைல்போன் அழைப்பு. ஒரு அரசு அதிகாரி கூப்பிட்டார். லைசென்ஸ் எடுக்க காத்திருப்பதாக கூறியதும், கெக்கேபிக்கேவெனச் சிரித்தார்.
‘‘சார், நெஜமாத்தான் சொல்றீங்களா’’
‘‘ஆமா சார், இப்பத்தான் வந்துருக்கேன்’’
‘‘சரி சார். அப்ப நேரா, ஆர்டிஓவை போய் பாருங்க, வேணும்னா போன் பண்ணிச்சொல்றேன்’’
‘‘விடுங்க சார், ஆர்.டி.ஓ.,வைப்போய் பாக்குறது சரியாக இருக்காது. வரிசைல நின்னே வாங்கிடறனே’’
இப்படி நான் பேசிக் கொண்டிருந்ததும், அங்கிருந்த பெண் ஊழியருக்கு கோபம் பொத்துக் கொண்டு வந்து விட்டது.
‘‘அலோ யாரு நீங்க. மொதல்ல வெளிய போங்க… என்ன ஆர்.டி.ஓ., ஆர்.டி.ஓ.,னு போன்ல பேச்சு?’’
அதற்குமேல், மரியாதையை கெடுத்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை. உடனடியாக போன் அழைப்பை துண்டித்துக் கொண்டு, வரிசையில் அமைதியாக நின்று கொண்டேன்.
அங்கிருந்த ஊழியர் கேட்டார்.
‘‘யாரு உங்களுக்கு பார்ம் பில்லப் பண்ணாங்க’’
‘‘ஏன் ஏதாச்சும் தப்பாருக்குதா’’
‘‘இல்ல சரியாருக்குது. அதான் யாருன்னு கேக்குறேன்’’
‘‘எங்க ஆபீஸ்ல பில்லப் பண்ணிக் கொடுத்தாங்க’’
‘‘எந்த ஆபீஸ்’’
‘‘சுந்தராபுரம் ஆபீஸ்’’
‘‘என்ன வேலை பாக்குறீங்க’’
‘‘ஆபீஸ் ஸ்டாப்’’
‛‛அதாங்க, என்ன வேலை’’
‛‛எழுதுற வேலை’’
அதற்குமேல், அவர் கேள்வி கேட்கவில்லை. முகம் மட்டும், இஞ்சி தின்ற குரங்கு போலாகி விட்டது, பாவம்! இப்படியெல்லாம் கேள்வி கேட்பார்கள் என்று, விண்ணப்பம் பூர்த்தி செய்து கொடுத்த ஜெராக்ஸ் கடை பெண் ஊழியர், என்னை முன்பே எச்சரிக்கை செய்திருந்தது, எத்தகைய தீர்க்க தரிசனம் என்பது அப்போதுதான் புரிந்தது. இப்படி ஏகப்பட்ட வரலாற்று முட்டுக்கட்டைகளை கடந்து வாங்கிய எனது டிரைவிங் லைசென்ஸை, பார்க்கும்போதெல்லாம் எனக்குள் ஏற்படும் பெருமிதம் இருக்கிறதே! அப்பப்பா…அதெல்லாம் சொன்னால் புரியாது, அனுபவித்தால்தான் புரியும், மக்களே!