Archive for the ‘நையாண்டி’ Category

‘மது விலக்கெல்லாம், தமிழகத்தில் சாத்தியமில்லை’ என்று, ஒரே போடாகப் போட்டு விட்டார், நத்தம் விஸ்வநாதன். அவரைப் பொறுத்தவரை, மது இல்லாத தமிழகத்தை நினைத்துப் பார்ப்பதே, படுபயங்கரமானதாகத்தான் இருக்கும். நாம் அப்படியில்லையே!
கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்கள். தமிழகத்தில் பா.ம.க., ஆட்சியைப் பிடித்து, அன்புமணி முதலமைச்சராகவும் பதவியேற்று, முதல் நாளே, ‘மதுக்கடைகள் க்ளோஸ்’ என்று, உத்தரவும் போட்டு விட்டால், எப்படியிருக்கும்? என்னவெல்லாம் நடக்கும்?
தமிழகத்தின் ‘டாஸ்மாக்’ மது விற்பனை கடைகளில், 45 ஆயிரம் ஊழியர்கள் வேலை பார்க்கின்றனர். மதுக்கடை மூடப்பட்டால், அவர்கள் அரசின் வேறு துறைகளுக்கு மாற்றப்பட வாய்ப்பிருக்கிறது. அங்கே, இந்தளவுக்கு வருமானம் இருக்காது; அதாவது, சிங்கியடிக்க வேண்டியிருக்கும்.
மதுக்கடைகளும், அவற்றை ஒட்டிய மது குடிக்கும் ‘பார்’களும், பெரும்பாலும் வாடகை கட்டடங்களில் செயல்படுகின்றன. மதுக்கடைகளை மூடினால், அவற்றை எல்லாம் காலி செய்ய வேண்டியிருக்கும்.
அதன் மூலம் வாடகை வருமானம் பெறுபவர்களுக்கு பொருளாதார இழப்பு ஏற்படும். பிற தொழில்களுக்கு வாடகைக்கு விட்டாலும், இந்தளவுக்கு வாடகை கிடைக்காது.
மதுக்கடை பார் ஒவ்வொன்றிலும், குறைந்தது, நான்கைந்து ஆட்களாவது வேலையில் இருப்பர். அவர்கள் தவிர, பஜ்ஜி, போண்டா, வடை சுடும் பிரிவொன்றும் பாருக்குள் இருக்கும்; அதிலும் ஒன்றிரண்டு பேர் இருப்பர்.
இப்படிப்பட்டவர்களுக்கு, நாளொன்றுக்கு, 1000 ரூபாய் வரை வருமானம் கிடைக்கிறது. கடைகளை மூடி விட்டால், அவர்களெல்லாம், வேறு பாவப்பட்ட தொழில்களுக்குப் போக வேண்டியிருக்கும்; அப்புறம், கஞ்சியோ, கூழோ குடிப்பதே பெரும்பாடாகி விடும்.
மதுக்கடைகளுக்கும், பார்களுக்கும், தண்ணீர் பாக்கெட், டிஸ்போசபிள் கப், முறுக்கு, மிக்சர், காராச்சேவு வினியோகம் செய்வதெற்கென்று, ஒரு பெரும் கூட்டம் இருக்கிறது.
மதுக்கடைகளை மூடி விட்டால், தமிழகத்தில் தண்ணீர் பாக்கெட் தயாரிக்கும் தொழிலே அழிந்து போகும் நிலை ஏற்படும். அதை நம்பியிருப்பவர்களை யார் காப்பாற்றுவார்?
டிஸ்போசபிள் கப், முறுக்கு, மிக்சர் விற்பனை படுத்து விட்டால், அவற்றை குடிசைத் தொழிலாக தயாரித்து விற்போர்பாடு, திண்டாட்டம்தான்.
மது உற்பத்தி ஆலைகள், தமிழகத்திலும், கர்நாடகாவிலும் அதிக எண்ணிக்கையில் இருக்கின்றன. அவற்றில் வேலை பார்க்கும் தொழிலாளர்களுக்கு, மதுக்கடைகள் முழு வீச்சில் இயங்க வில்லையெனில் சம்பளம் கிடைக்காது; போனஸ் வராது; அவர்களெல்லாம், பிக்பாக்கெட் வேலைக்குத்தான் போக வேண்டியிருக்கும்.
மது குடிப்பவர்களில் பெரும்பகுதியினருக்கு, சிகரெட் உற்ற துணையாக இருப்பது தெரிந்த விஷயம்தான். குவார்ட்டர் பாட்டிலை குடித்து முடிப்பதற்குள், நான்கு சிகரெட் குடிக்கும் ஆசாமிகள் நிறையப்பேர் இருக்கின்றனர்.
ஆக, மதுக்கடை இல்லையெனில், தமிழகத்தில் பீடி, சிகரெட் விற்பனை மந்தமாகி விடும். பெட்டிக்கடை வைத்து பிழைப்பு நடத்தும் ஒட்டுக் குடித்தனக்காரர்கள், குடும்பத்தோடு லாட்டரிச்சீட்டு விற்கத்தான் போவார்கள்.
மது குடித்து விட்டு, வாகனங்களில் செல்வோர் போலீசில் சிக்கி, தண்டம் அழுவது எல்லோரும் அறிந்த ஒன்று. ஆக, கடையை மூடி விட்டால், போலீஸ் மாமூல் வாழ்க்கை நிச்சயம் பாதிக்கவே செய்யும்.
மதுக்கடைகளிலும், பார்களிலும், காலி மது பாட்டில்களை பொறுக்கி விற்று, பிழைப்பு நடத்துவதற்கென்று சில பேர் இருக்கின்றனர். மது விற்பனை இல்லையென்றால், காலி பாட்டில்களுக்கு அவர்கள் எங்கே போவார்கள்?
‘குடி’மகன்கள், எப்போதும் மதுக்கடை செயல்படும் ஏரியாவில்தான் இருப்பர். விளைவு, அப்பகுதியில் செயல்படும் பெட்டிக்கடை, மளிகைக்கடைகளில் பீடி, சிகரெட், வாழைப்பழம் என பலப்பலவற்றின் விற்பனை ஜரூராக இருக்கும். மதுவை ஒழித்தால், இந்த விற்பனையும் சேர்ந்தே ஒழிந்து போகும்.
‘பார்’ நடத்துவோர் அனைவரும், ஆளும் கட்சியினரே. நாள் தோறும் போஸ்டர் அச்சிடுவது, பிளக்ஸ் பேனர் தயார் செய்து மூலைக்கு மூலை வைப்பது என எல்லாவற்றுக்கும், தாராளமாகப் பாய்வது, இப்படி ‘பார்’ மூலம் தண்ணீராக பாயும் பணம்தான்.
அந்தப்பணம் வருவது தடைபட்டால், அப்புறம் பிளக்ஸ் பேனர், போஸ்டர் அச்சிடும் தொழில்கள் எல்லாம், மந்த நிலைக்கு சென்று விடவும் வாய்ப்புண்டு.
எல்லாவற்றையும் விட, மதுக்கடைகளால் இன்னொரு முக்கிய சமூக பிரச்னைக்கும் தீர்வு கிடைக்கிறது. மாமியார், மருமகள் சண்டையில் இருந்தும், மனைவியின் அன்றாட இம்சைகளில் இருந்தும் தப்பிக்க எண்ணும் ஆண் மக்களுக்கு, ஒரே தீர்வாக இருப்பது மது மட்டுமே.
ஆக, பொருளாதாரத்துக்கும், சமூகத்துக்கும், மதுக்கடைகளுடன் வலைப்பின்னல் போல், இவ்வளவு தொடர்புகள் இருக்கும்போது, மதுவை ஒழித்தே தீர வேண்டும் என்று விடாப்பிடியாகவும், விஷமத்தனமாகவும் வலியுறுத்துவது எந்த வகையில் நியாயம்?
……….
டிஸ்கி: சமூகத்துக்கு மதுப்பழக்கம் இல்லை. மேற்கண்ட விவரங்கள் எல்லாம், ‘குடி’மக்களிடம் கேட்டறிந்த தகவல்களின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டவையே.

‘ஏதேனும் நற்செயலோ, அதிசயமோ நிகழ்ந்தால், மழை பெய்யும்’ என்பது, நம்மவர்களின் நீண்ட கால நம்பிக்கை. ரமணன் சொல்லும் அதிதீவிர காற்றழுத்தத் தாழ்வு நிலையும், வெப்பச்சலனமும் தெரிந்திராத அந்தக்காலத்தில், மழை பெய்வதற்கான காரணங்கள் இவையாகத்தான் இருக்கும் என்று, பலரும் நம்பிக் கொண்டிருந்தனர்.
இன்றும் சில கிராமப்புறங்களில், கழுதைக்கும், நாய்க்கும் திருமணம் செய்து வைத்தால் மழை பெய்யும் என்பதும், தவளைகளுக்கு திருமணம் செய்து வைத்தால் மழை பெய்யும் என்பதும், நம்பிக்கையாக இருக்கிறது. யாகம் செய்தால் மழை பெய்யும் என்று சிலரும், குறிப்பிட்ட ராகத்தை இசைத்தாலே மழை பெய்யும் என்று சிலரும், இன்னும் தீர்க்கமாக நம்புகின்றனர்.
மழை பெய்வதற்கான காரணங்கள் என்று நான் நம்பும் சிலவற்றை வெளியில் சொன்னால், வீட்டில் சட்டம் ஒழுங்குப் பிரச்னை ஏற்பட்டு விடுகிறது. ஆகவே, தன்னலம் கருதி, அவற்றை நான், இப்போதெல்லாம் வெளியில் சொல்வதில்லை.
அலுவலகம் செல்லும்போது, அடையாள அட்டையைப் போலவே, மழைக்கோட்டும் எடுத்துக் கொண்டு போவது பலருக்கும் வாடிக்கை. மழைக்கோட்டு என்பது, மழையில் இருந்து மட்டுமே நம்மைப் பாதுகாக்கும் என்று கருதியிருப்பது, மாபெரும் அறிவீனம்.
இந்த அறிவியல் உண்மை, சட்டை, பேண்ட்டில் சேறுடன் வீட்டுக்குச் சென்று, வாங்கிக் கட்டிக் கொள்ளும் அனைவருக்கும் நிச்சயம் தெரிந்திருக்கும். நாட்டில், மழைக்கோட்டு விற்பனை பன்மடங்கு அதிகரிப்புக்கு காரணமும் இதுவே.
பின்விளைவுகளை கருத்தில் கொண்டும், அதிதீவிர முன்னெச்சரிக்கையாலும், வானத்தை பார்த்து, வானிலை அறிக்கை படித்து, ‘இன்று கட்டாயம் மழை வரும்’ என்று உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு, மழைக்கோட்டையும் கையோடு கொண்டு செல்வோம் பாருங்கள்; அன்று, நிச்சயம் மழை வராது.
எப்போதாவது ஒரு நாள் மழைக்கோட்டு இல்லாமல் போயிருப்போம்; அன்று பார்த்து, மழை பொத்துக்கொண்டு ஊத்தும். நமக்கும், மழைக்கும் அப்படியொரு பொருத்தம்.
ஆகவே, மழைக்கோட்டு கொண்டு செல்லும்போதெல்லாம், மறக்காமல் வருண பகவானையும் வேண்டிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. வேறென்ன செய்ய முடியும்? அப்படி மழைக்கோட்டு கொண்டு சென்று, மழையும் பெய்யும் நாட்களில், நான் அடையும் பூரிப்பை வர்ணிக்க வார்த்தைகளே கிடையாது.
இன்னொரு முக்கிய பிரச்னையும் இருக்கிறது. வீட்டில் கிளம்பும்போது, மழை லேசாக பெய்ய ஆரம்பிக்கும்; நாமும், சந்திர மண்டலத்துக்குப் போகும் விண்வெளி வீரர் கணக்காக, தலை முதல் கால் வரை, மழைக்கோட்டு மாட்டிக் கொண்டு போனால், அரை மைலுக்கு அப்பாலேயே வெயிலாக இருக்கும். அலுவலகத்தில் எதிர்ப்படுவோரெல்லாம், ‘என்ன உங்க ஊர்ல, மழை ரொம்ப அதிகமோ’ என்று கவலையோடும் கரிசனத்தோடும் விசாரித்து, மண்டை காய வைப்பர்.
ஒரு நாள், பள்ளிக்கூடத்துக்கு மகள்கள் தயாராகிக் கொண்டிருக்கும்போது, ‘ரெயின் கோட் எடுத்து வெச்சுருக்கீங்களா’ என்று, கேட்டு வைத்தேன். பள்ளி விடும்போது, மழை பெய்து, அவர்கள் நனைந்து, சளிப்பிடித்து விட்டால், அப்புறம் மருத்துவமனைக்கு அலைய வேண்டியிருக்குமே?
ஆக, பயங்கர முன்ஜாக்கிரதையாக, நான் அப்படியொரு கேள்வியை கேட்டு வைக்க, அன்றைய சமையலில் ஏதோ ஒரு புதுமையை செய்திருந்த என் மனைவி, ‘நம்மைத்தான் கிண்டல் செய்கிறான் போல’ என்று நினைத்து, சண்டைக்கே வந்து விட்டார். தலை தப்பியது, தம்பிரான் புண்ணியம் ஆகி விட்டது. ச்சே… மழை படுத்தும்பாடு!

அனுமார் வால் போல் நாளும் நீளும் பெருமாள் முருகன் விவகாரம், நமக்கு, தமிழ் திரைப்படங்களின் காமெடிக் காட்சிகளை நினைவூட்டுகிறது. அவற்றில் முக்கியமானது, ‘கிணற்றைக் காணோம்’ என்று புகார் தரும் வடிவேலுக்குப் பயந்து, போலீஸ் சீருடையை கழற்றிக் கொடுத்து விட்டு, ‘வேலையே வேண்டாம்’ என்றோடும் போலீஸ் அதிகாரியின் கேரக்டர்.
குடும்பத்தோடு வெளியூர் சென்று விட்ட மொக்கச்சாமியின், பூட்டிய வீட்டுக்கு முன் கூடி நின்று, ‘வெளியே வாடா’ என்று கூவல் போடும் கஞ்சா கருப்பு குழுவினரின் காமெடி, எழுத்தாளருக்கு மிரட்டல் விடும் சில்லுண்டிகளின் வீரத்துக்கு நிகரானது.
‘தமிழ் வாத்தியார், கோவில் குருக்கள் மாதிரி, தயிர் சாதம் திங்குறவங்கள அடிச்சே ரவுடியா டெவலப் ஆகியிருக்கோம்’ என்றொரு விஷால் படத்து டயலாக்கும் சேர்ந்து நினைவுக்கு வருகிறது. அட, தமிழாசிரியர் என்பதுகூட, சூழ்நிலைக்கு கச்சிதமாய் பொருந்துகிறதே!
படையெடுத்து வந்த வல்லவராயன், காலில் விழுந்து சரணாகதி அடைந்த புலிகேசியைப் பார்த்து, ‘சே என்னய்யா, இப்படி ஒரேயடியாகக் காலில் விழுந்து விட்டான்’ என்று எரிச்சல் படுவதைப்போல், இவர்களுக்கும் எரிச்சல். ‘அவன் கண்ணை மட்டுமாவது நோண்டி விட்டுப் போவோம்’ என்று ஏற்றி விடும் வல்லவராயனின் படைத்தளபதிபோல், சரணடைந்த எழுத்தாளரின் இன்னொரு நாவலும் நொட்டையென கிளப்பி விடுகின்றனர்.
‘ஈரைப் பேனாக்கி, பேனைப் பெருமாள் ஆக்கி விடுதல்’ என்று, கிராமப்புறங்களில் சொல்வதுண்டு. ஒன்றுமில்லாத விஷயம், ஊதிப் பெரிதாக்கப்படுவதற்கு மிகச்சரியான உதாரணம் அதுதான். இப்போது, நடப்பதுவும் அதுவே.
இலக்கியவாதிகளுக்கு மட்டுமே அறிமுகமாகியிருந்த பெருமாள் முருகன், ‘மாதொருபாகன்’ சர்ச்சையால், உள்ளூர் பத்திரிகை முதல் உலகத்தொலைக்காட்சி வரை, எங்கும் எதிலும் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அதைக்கண்டு, எழுத்தாளர்கள் பலரும் வயிற்றெரிச்சல் அடைவது, அவர்களது எழுத்திலும் பேச்சிலும் நன்றாகவே தெரிகிறது.
எழுத்தாளர் பிரச்னையை இலக்கியவாதிகள் தீர்த்துக்கொள்ளட்டும். விவகாரத்தை, பூதாகரம் ஆக்கியவர்களின் பிரச்னையை பார்ப்போம். ஜாதிக்கட்சிகளும், மத அடிப்படைவாத அமைப்புகளும், கோவில் திருவிழாக்களில் மட்டுமே இடம்பெறும் ரங்கராட்டினம் போன்றவர்கள். மற்ற நாட்களில் காண முடியாது. தேர்தல்வேறு, ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒரு முறைதான் வருகிறது. ஏதேனும் பிரச்னைகள் இருக்கும்போதுதான், ஜாதி, மதம் சார்ந்த சில்லுண்டிகள் (உபயம்: ஜெயமோகன்) உயிர் பிழைத்திருக்க முடியும்.
இந்தியா போன்ற, படித்த முட்டாள்களும், படிக்காத முட்டாள்களும் மலிந்த நாடுகளில், அரசியல் கட்சியோ, அமைப்போ நடத்துவது அவ்வளவு எளிதன்று.
தலைவரானவர், உள்ளூர் பிரச்னை முதல் உலகப்பிரச்னை வரை, எல்லாம் அறிந்திருக்க வேண்டும். இலங்கைத்தமிழர், இந்திய மீனவர், இத்தாலிய கடற்படை, மாலத்தீவு விவகாரம், பாகிஸ்தான் கலவரம், லிங்கா பட நிலவரம் என எல்லாவற்றுக்கும் கருத்துச் சொல்ல வேண்டும்.
அவ்வப்போது கட்சிக்கூட்டங்களில், ‘டிவி’ பேட்டிகளில், தொண்டர்கள் வாய் பிளக்கும் வண்ணம் உரை நிகழ்த்தும் கலை அறிந்திருக்க வேண்டும். உருது, சமஸ்கிருத இலக்கியங்கள், கிரேக்க, ரோமானிய இதிகாசங்களை கரைத்துக் குடித்திருந்தால் இன்னும் சிறப்பு. இது தவிர, பெட்ரோல், டீசல், காஸ் விலை, பஸ், ரயில் கட்டணம் எல்லாம் விரல் நுனியில் வைத்திருக்க வேண்டும்.
பெட்ரோல் விலை குறைத்தால், ‘போதாது’ என்று போராட்டம். குறைக்கவில்லை என்றால், ‘ஏன் இன்னும் குறைக்கவில்லை’ என்று ஆர்ப்பாட்டம். விலை அதிகரித்து விட்டாலோ, பஸ்சை மறித்து, கண்ணாடி உடைத்து, கைதாகி, சரித்திரம் படைக்க வேண்டியிருக்கும்.
இப்படி எந்த வித்தையும் அறிந்திராமல் ‘என் கணவரும் கச்சேரிக்குப் போகின்றார்’ என்பதைப்போல், கட்சி ஆரம்பித்துவிட்ட கொங்குச்சிங்கங்களும், சில அசிங்கங்களும், என்னதான் செய்வார்கள்? அவர்களுக்கு வேறு வழியில்லை. ஆகவேதான், கையில் கிடைத்திருக்கும் பிள்ளைப்பூச்சியை, முட்டுச்சந்தில் முழங்காலிட வைத்து, தண்ணீர் தெளித்துத் தெளித்து அடிப்பதென்ற கொள்கை முடிவுக்கு வந்து விட்டார்கள். ‘நானும் ரவுடிதான்’ என்று கூவியவுடனே, ஜீப்பில் உட்காரவும் இடம் கிடைத்துவிட்ட மகிழ்ச்சி, அவர்களுக்கு! அவர்களுக்கெல்லாம், இந்தாண்டு பொங்கல் நிச்சயம் இனித்திருக்கும்.

indexஇவ்வளவு காலமாக, குஷ்பு இல்லாமல் கலகலத்துப்போயிருந்த தமிழக அரசியல் களம், அவரது மீள்வருகையால் களைகட்டியிருக்கிறது. அது சரி, எத்தனை நாளைக்குத்தான் டிவி விவாதங்களில், மனுஷ்யபுத்திரன்களையும், கோபண்ணாக்களையும், ஞானசேகரன்களையும், ஆவடி குமார்களையும் சகித்துக் கொண்டிருப்பது? அந்த வகையில், அவரது வருகை, மெச்சத்தக்கதே!

கோவில் கட்டிக் கொண்டாடிய தமிழர்களுக்கு எதுனாச்சும் சேவையாற்ற வேண்டிய கடமை, தனக்கு இன்னும் நிறையவே இருப்பதாக குஷ்பு நினைப்பதில் தவறேதும் இல்லை. இப்போதைய தமிழக அரசியல் கட்சிகளின் தலைவர்களுக்கும், தொண்டர்களுக்கும் அவர் எந்தவிதத்திலும் குறைந்து போய்விடவில்லை. நாயக வேடம் போடும் நடிகர்களைப்போல், ரசிகர்களை ஏமாற்றிப் பிழைப்பதுமில்லை; மீனுக்கு தலையையும், பாம்புக்கு வாலையும் காட்டிக்கொண்டு, அதிகாரம் மிகுந்திருக்கும் அரசியல் கட்சியினருக்கு கூழைக்கும்பிடு போடுவதுமில்லை. ஆகவே, குஷ்பு, மீண்டும் அரசியல் களம் இறங்குவது வரவேற்கத்தக்கதே.
அவர் தி.மு.க.,வுக்குப் போனார். அங்கே பிரச்னை. என்ன ஏதென்று நமக்குத்தெரியாது. அவரும், ‘சொல்ல மாட்டேன்’ என்கிறார். இப்போது, ‘வீதி வீதியாகப் போய், காங்கிரஸை பலப்படுத்துவேன்’ என்று சொல்லியிருக்கிறார். தாராளமாக செய்ய வேண்டியதுதான்.
ஆனால், அவர் தமிழில் பேசாமல் பார்த்துக் கொள்வதற்கு இளங்கோவன்தான் பொறுப்பேற்றுக் கொள்ள வேண்டும். அப்புறம், ‘காங்கிரஸை விட பா.ஜ.,தான் அதிக ஊழல் செய்துள்ளது’ என்று குஷ்பு பேசித் தொலைத்துவிட்டால், எதிர்கோஷ்டிக்காரர்கள், இளங்கோவன் மேல் பெட்டிசன் போட்டுவிடுவர்; அவர் பதவிக்கே ஆபத்தாகி விடும்!
எனக்கென்னவோ, குஷ்புவின் மீள்வருகையில் உள்நோக்கம் ஏதோ இருக்கும்போலத் தெரிகிறது. தன்னை விளக்குமாற்றிலும், செருப்பிலும் அடிக்க முற்பட்ட தமிழர்களுக்கு, பாடம் கற்பிக்கும் அவரது திட்டம், அரசியலில் ஒதுங்கி இருந்தால் நிறைவேறாது; கட்சியில் சேர்ந்து, ஊர் ஊராகச் சென்று மேடையேறியும், வேனில் இருந்தபடியும், கலவை சாதம்போல் தமிழ் பேசி, தமிழர்களை ஓட ஓட விரட்டுவது அவரது சபதமாக இருக்கவும்கூடும். ‘அப்படியொரு சூழ்ச்சிக்கு, இளங்கோவனும், சோனியாவும் பலியாகி விட்டார்களோ’ என்று எண்ணவும் தோன்றுகிறது!

கீறல் விழுந்த பழைய ரெக்கார்டுகளை கேட்ட அனுபவம், வாட்ஸப், பேஸ்புக் தலைமுறைகளுக்கு இருப்பதற்கு வாய்ப்பில்லை. அவர்களுக்கு அந்த அனுபவத்தை அவ்வப்போது கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார், ரஜினி. பாவம், எவ்வளவோ அடிவாங்கியும், அவருக்கு இன்னும் புத்தி வரவில்லை போலிருக்கிறது.
‘கடவுள் விரும்பினால், அரசியலுக்கு வருவேன்’ என்பதாக, மீண்டும் ஒரு முறை அவரது திருவாய் மலர்ந்திருக்கிறது. அவர், ஏழு கடல் ஏழு மலை கடந்து கை ஊன்றிக்கரணம் போட்டு, அரசியல் களம் புகுந்துதான், ஏழரைக்கோடி தமிழர்களை உய்விக்க வேண்டும் என்றெல்லாம், கட்டாயம் எதுவுமில்லை.
ஏற்கனவே இங்கு, புரட்சியாளர்களும், இனமானத் தமிழர்களும், இன்னும் சில கத்தரி, தக்காளி, வெங்காயங்களும், அரசியலை பிரித்து மேய்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர். ஆகவே, கடும் இட நெருக்கடி நிலவிக் கொண்டிருப்பதாலும், இருக்கின்றவர்கள் இம்சையே சகிக்க முடியாத சாக்கடையாக ஓடிக் கொண்டிருப்பதாலும், மேலும் ஒரு சாக்கடை இங்கு யாருக்கும் தேவையில்லை என்பதை, அவர் மண்டையில் உறைக்கும்படி யார்தான் சொல்லப் போகிறார்களோ?
காக்கை உட்கார பனம்பழம் விழுந்த கதையாக, ஒரு முறை அவர் ஏதோ உளறி வைக்கப்போய், ஆட்சி மாறிய கதை தமிழகத்தில் நடந்து விட்டது. அவரது உளறலுக்கு, அடுத்த தேர்தலிலேயே மார்க்கெட் போன கதை நாடறியும். ஆகவே, வண்டி ஓட வேண்டுமெனில், வாலைச் சுருட்டிக் கொண்டு வாழ்த்துப்பா பாடுவதே உசிதமென, அவர் காலத்தை ஓட்டுவதை கலையுலகம் அறியும்; கண்மணிகளாம் ரசிகர்களும் அறிவர்.
அரசியல் அதிகாரத்தை அடைவதுபோல் கனவு காணும் உரிமை எல்லோருக்கும் உண்டு. நிச்சயமாக, ரஜினிக்கும் உண்டு. ஆனால், அவருக்காக காத்திருந்த ரயில் புறப்பட்டுப் போய், 20 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. இப்போது ரயில் நிலையத்தில் காத்திருக்கும் பயணிகளிடம், 20 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ரயில் டிக்கெட்டை காட்டி விற்க முயற்சிப்பது, குள்ளநரித்தனமேயன்றி வேறென்னவாக இருந்துவிட முடியும்?
இப்படி அவ்வப்போது பேசுவதன் மூலம், அவர் சம்பாதிக்கப்போவது, நக்கல், நய்யாண்டிகளை மட்டுமே. கிணற்றில் குதியென்றால், கேள்வி கேட்காமல் குதிக்கும் ரசிகர் கூட்டம், தமிழகத்தில் அவருக்கிருந்த காலம் மாறி, பல்லாண்டுகள் கடந்து விட்டன.
முதல் ஷோ டிக்கெட், அணிவதற்கு டிஷர்ட், தொப்பி, தோளில் மாட்டும் பை, தோரணம், கொடிக்கெல்லாம் கொள்ளை விலை வைத்து, வகை தொகையாய் வசூலித்து, முடிந்தமட்டும் சுரண்டிக் கொழுத்த ரஜினியின் குடும்ப வரலாறு, ரசிகக்கண்மணிகள் அனைவரும் அறிந்த ஒன்று. சொந்தக்காசு செலவழித்து கட்சி நடத்துவதற்கெல்லாம், அவருக்கு வீட்டனுமதி கிடைக்காது என்பதை, ரசிகர்கள் எப்போதோ புரிந்து கொண்டு விட்டார்கள்.
‘அவர் அரசியலுக்கு வருவார்; ஆட்சியைப் பிடிப்பார்; நாமும், ஒன்றியம், நகரம், வட்டம், கவுன்சிலராகி காசு பார்க்கலாம்’ என்ற கனவில் திரிந்த ரசிகர்கள், கிழடு தட்டிப்போய், மூலையில் முடங்கிக் கிடக்கின்றனர். அவர்களுக்கெல்லாம், இப்போதைய ரஜினியின் பேச்சு, காதில் ஈயத்தை காய்ச்சி ஊற்றியது போலத்தான் இருக்கும்.
கடவுள் விட்ட வழியென்றும், எல்லாம் அவர் விருப்பம் என்றும் ஏதாவது பேசிக்கொண்டு திரிந்தால், பா.ஜ.,காரர்கள் மனம் இளகி, ராஜ்யசபா எம்.பி., பதவி கொடுத்து விடுவார்கள் என்ற எண்ணம் கூட, ரஜினியின் பேச்சுக்கு காரணமாக இருக்கலாம்.
‘தூக்கத்தில் வருவதல்ல கனவு; தூங்க விடாமல் செய்வதே கனவு’ என்றார் அப்துல் கலாம். ரஜினியையும் சில கனவுகள், தூங்க விடாமல் செய்கின்றனபோலும். ஊமையர் கனவு கண்டதுபோல், அவரால் அதை வெளிப்படையாக சொல்லவும் முடியவில்லை; சொல்லாமல் இருக்கவும் முடியவில்லை!

டூவீலர் வாங்கச் செல்லும்போது, விவரமான ஆட்களை உடன் அழைத்துச் செல்வது எல்லோருக்கும் வழக்கம்தான். மற்றவர் அழைத்துச் செல்வதற்கு காரணம் என்னவோ, எனக்குத்தெரியாது. ஆனால், நான் அழைத்துச் சென்றதற்கு ஒரே காரணம், ‘எனக்கு அதை ஓட்டத்தெரியாது’ என்பது தான். வாங்கும் வண்டியை வீடு வரை ஓட்டி வருவதற்கு ஆள் வேண்டுமல்லவா? ஆகவே, நன்கு வண்டி ஓட்டத் தெரிந்த ஆட்களை அழைத்துச் சென்று விடுவேன். முதல் முறை, மொபட் வாங்கியபோது அப்படித்தான்.
ஷோரூமில் இருந்து அலுவலகம் வரை, ஆபத்பாந்தவன் ஒருவர் வண்டியை ஓட்டி வந்தார். அதன்பிறகு வீடு செல்வதற்கு ஐந்து கிலோமீட்டர் தூரம் இருக்கிறது. ‘இனி நான் வர முடியாது. நீயே ஓட்டிச்சென்று விடு’ என்று வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்து கொடுத்து விட்டார். நானும் அப்படியே ஆக்ஸிலரேட்டரை முறுக்கியபடி வீட்டுக்கு வந்து விட்டேன். மறுநாள் வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்வது எப்படியென்று தெரியாமல், மணிக்கணக்கில் போராடி, அக்கம் பக்கத்தினர் உதவியை நாடியதெல்லாம் தனிக்கதை.
அந்த மொபெட் அடிக்கடி கழுத்தறுத்த காரணத்தால், ‘பைக் வாங்கித் தொலையுங்கள்’ என்று, எல்லாம் வல்ல பொதுக்குழுவும், செயற்கரிய செய்யும் செயற்குழுவும் ஒப்புதல் அளித்தன. அதன் அடிப்படையில், அதிகாரமே இல்லாத அவைத்தலைவராகிய நான், பணத்துடனும், பக்கபலமாக பைக் ஓட்டத்தெரிந்த இருவருடனும், ஷோரூமுக்கு போனேன். அவர்கள் பைக் ஒன்றை கொடுத்து விட்டனர்.
கூட வந்த நண்பர் கேட்டார்.
‘சார் ஒங்களுக்கு பைக் ஓட்டத் தெரியுமா’
‘தெரியாதே’
‘தெரியாம எப்படி சார்? அதுவும் பெரிய வண்டி எடுக்குறீங்க’
‘அதெல்லாம் ஓட்டலாங்க’
‘சார், பைக் ரெகுலரா ஓட்டறவுங்களே, இந்த வண்டி ஓட்டுறதுக்கு கொஞ்சம் தயங்குவாங்க’
‘அதெல்லாம் பாத்துக்குலாங்க, நீங்க இன்னிக்குமட்டும் வீட்டு வரைக்கு வண்டிய கொண்டு வந்து விட்டுருங்க’
அப்போதைக்கு அவர் வாயை மூடி விட்டேன். நண்பர் மனதுக்குள் சிரித்திருக்கக்கூடும்.
சரி, ஒரு வழியாக, நண்பரின் புண்ணியத்தில், பைக் வீடு வந்து விட்டது.
மனைவிக்கும், குழந்தைகளுக்கும், புது பைக்கில் சவாரி செய்ய ஆசை. ஆனால், நமக்குத்தான் பைக் ஓட்டத் தெரியாதே! ‘நல்லபடியாக பைக் ஓட்டிப் பழகியபிறகு கூட்டிச் செல்கிறேன்’ என்று கூறி விட்டேன். ‘இவுரு எப்ப பைக் ஓட்டிப் பழகுறது, நாம எப்ப சவாரி போறது’ என்று, யாரோ இழுப்பதுபோல் காதில் விழுந்தது. மானம் அவமானம் பார்த்தால் முடியுமா?
புது பைக் வீட்டுக்கு வந்து விட்ட காரணமோ என்னவோ, நாட்கள் வெகுவேகமாக நகரத் தொடங்கின. ஒரு வாரம் ஆனது, பத்து நாட்கள் ஆகின, 15 நாட்களும் வந்து விட்டன. அதிதீவிர முன்னெச்சரிக்கை உணர்வு தடுத்துக் கொண்டிருந்தபடியால், நான் பைக் ஓட்டவே இல்லை. அலுவலகத்திலும், வீட்டிலும், நக்கல், நையாண்டிகளுடன் பொழுதுகள் கடந்து கொண்டிருந்தன. நேரடியாக யாரிடமும் போய், ‘உங்கள் வண்டியில் ஓட்டிப்பழக்கி விடுங்கள்’ என்று கேட்பதற்கு கூச்சம்.
நண்பர்கள் சிலரிடம் அவ்வப்போது ஆலோசனை கேட்பேன். ஆலோசனை மட்டும்தான்; செய்முறைப் பயிற்சி எதுவும் இல்லை. ஆகவே, வீட்டில் நிறுத்தியிருந்த வண்டியில் தூசு படிய ஆரம்பித்தது. நாட்கள் செல்லச்செல்ல மனைவியின் சவுண்ட் வால்யூம் வேறு அதிகமாகிக் கொண்டிருந்தது.
‘இப்பிடி ஊட்டுக்குள்ள நிறுத்தி வெக்குறதுக்கா, அறுபதாயிரம் குடுத்து பைக் வாங்குச்சு’ என்று, காலையில் வீட்டுக்குள் கேட்ட கேள்வி, இரவு வரை, காதுக்குள் ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டே இருந்தது. அன்று, இரவு முழுவதும் ஒரே யோசனை.
மறுநாள் காலை 6 மணியிருக்கும். வண்டியை கஷ்டப்பட்டு ஸ்டாண்டில் இருந்து நகர்த்தி, ஸ்டார்ட் செய்தேன். பட்டன் ஸ்டார்ட்டர் தானே, அதில் ஒன்றும் சிரமம் இல்லை. நாம் கொஞ்சம் உயரமாக வேறு இருப்பதால், இரு புறமும் கால்களை ஊன்றிக் கொண்டே செல்லவும் வசதியாக இருந்தது. மெதுமெதுவாக, ஒவ்வொரு கீராக மாற்றி, ஆக்ஸிலரேட்டரை முடுக்க, வண்டி நகர ஆரம்பித்தது. ‘எப்படி ஓட்டுகிறானோ’ என்ற கவலையிலும் பயத்திலுமாக, வீட்டில் எல்லோரும் பின்தொடர்ந்து பார்ப்பது தெரிந்தது. இந்த அற்புதக்காட்சியை, இவ்வளவு விரைவில் பார்க்க நேரிடும் என்று அவர்கள் கனவிலும் எண்ணியிருக்க வாய்ப்பில்லைதான்.
ஆரம்ப வினாடிகளில் இருந்த தடுமாற்றம், வண்டி நகரத் தொடங்கியதும், போயே விட்டது. அப்பா…! ஒரு வழியாக, பைக் ஓட்டியாகி விட்டது. ஓரிரு கிலோமீட்டர் சென்றபிறகு, வண்டியை திருப்பிக் கொண்டு வீட்டுக்கு வந்தேன். என் முகத்தில் பொங்கி வழியும் பெருமிதம், என் கண்களுக்கே தெரிவது போலிருந்தது. உலகத்தை வெற்றி கொண்ட மிதப்பு என்பார்களே, அன்று எனக்குள் வந்தது, அதையெல்லாம் கடந்த ஒன்று. பிறர் உதவியின்றி, பைக் ஓட்டிப்பழகியவர்களுக்குத் தெரியும், அது எப்படிப்பட்டதென்று!

காட்சி 1
………….
இடம்: வெள்ளை மாளிகை டைனிங் ஹால், அமெரிக்கா
………………………………………………….
மிசேல்: சேச்சே, மானமே போவுது, ஏந்தான் நீங்க பிரெசிடென்ட் ஆனீங்களோ, என் பிரெண்ட்ஸ் எல்லாத்துக்கும் பதிலே சொல்ல முடியலே, வெளில தலைகாட்ட முடியல!
ஷாஸா: எனக்குந்தாம்மா, என் பிரெண்ட்ஸ், டீச்சர்ஸ் எல்லாரும் கேலி பண்றாங்க. காலேஜ் போகவே புடிக்கலை!
ஒபாமா: என்ன ரெண்டு பேரும் நை நைன்னு பேசீட்டே இருக்கீங்க, எனக்கு இருக்க பிரச்னைல நீங்க வேற, ஒரே தொணதொணப்பு!
மிசேல்: பின்ன என்ன? ஒரு ராக்கெட் ஒழுங்கா விடறாங்களா? தப்பித்தவறி ஒண்ணு விட்டா, பத்து ராக்கெட் வெடிக்குது, இந்த நாசாக்காரங்கள எல்லாம், கழுத மேய்க்க விட்டாத்தான் புத்தி வரும்!
ஒபாமா: ச்சே… என்ன பண்றதுன்னே தெரியலை. கேட்டா, அது இதுன்னு காரணம் வேற சொல்றாங்க…!
மிசேல்: இந்த இந்தியாக்காரங்கள பாருங்க, செவ்வாய் கிரகத்துக்கே ராக்கெட் விட்டுட்டாங்க, இன்னும் என்னவெல்லாம் பண்ணப் போறாங்களோ, பேசாமா உங்காளுங்க எல்லாரையும், இந்தியாவுக்கு டிரெய்னிங் அனுப்பிடுங்க. இல்லைன்னா, நாசா காண்ட்ராக்ட் எல்லாத்தையும் இந்தியாக்காரங்களுக்கு கொடுத்திடுங்க, வெடிச்சாக்கூட, பழியை அவங்க மேல போட்டுடலாம்.
ஒபாமா: ஸ்டுப்பிட் மாதிரி பேசக்கூடாது மிசேல். ஏதாச்சும் நல்ல உருப்படியா ஐடியா இருந்தா சொல்லு!
மிசேல்: ஒரே ஐடியாதான். நேரா இன்டியன் பி.எம்., மோடி கிட்ட பேசுங்க. அவுங்க ராக்கெட் விடறக்கு என்னவெல்லாம் டெக்னாலஜி பாலோ பண்றாங்கன்னு கேளுங்க, கொஞ்சம் நாசாக்காரங்களுக்கு ஹெல்ப் பண்ணச்சொல்லுங்க. அந்தாளு நல்ல மனுசன். நீங்க கேட்டா நிச்சயம் ஹெல்ப் பண்ணுவாரு.
ஒபாமா: நல்ல யோசனைதான். இன்னைக்கே மோடி கிட்ட பேசுறேன்!
………..
காட்சி 2
…………
இடம்: வெள்ளை மாளிகை, அதிபர் அலுவலக அறை, அமெரிக்கா
…………………………………………………………….
ஒபாமா: செக்ரட்ரி, இன்டியன் பி.எம்., மோடி லைன் வாங்கிக் கொடுங்க…
செக்ரட்டரி: ஒன் செகண்ட் சார்…
(சற்று நேரத்தில்)
செக்ரட்டரி: சார், ரிங் போகுது, நீங்களே பேசுங்க…!
மோடி: நமஸ்தே, மே பிரதான்மந்த்ரி போல் ரஹா ஹூன்!
ஒபாமா: நமஸ்தே நமஸ்தே மிஸ்டர் மோடிஜி, மே ஒபாமா ஸ்பீக்கிங்!
மோடி: குட்மார்னிங் குட்மார்னிங் ஒபாமாஜி, எப்டி இருக்கீங்க? ஹிந்திகூட கத்துக்கிட்டீங்க போல?
ஒபாமா: ஹாஹாஹா… நல்ல இருக்கேன் மோடிஜி! எப்டி என்னோட ஹிந்தி?
மோடி: கேக்கவே ப்ளசன்ட்டா இருக்கு ஒபாமாஜி. வீட்டுல தங்கச்சி மிசேல், குழந்தைங்க எல்லாம் எப்டி இருக்காங்க. பெரிய பாப்பா காலேஜ் போறாங்களா… எப்படி பீல் பண்றாங்க?
ஒபாமா: எல்லாம் நல்லா போய்ட்டிருக்காங்க, மிசேல் இன்னைக்கக்கூட உங்களப்பத்தித்தான் பேசுனாங்க, அது மட்டுமில்ல மிஸ்டர் மோடி, நீங்க அமெரிக்கா வந்துட்டுப் போனதுல இருந்து, எங்க எம்.பி.,ஸ், செக்ரட்ரீஸ், கவர்னர்ஸ், பிசினஸ் பீப்பிள்னு நான் பாக்குற எல்லோரும் உங்களப் பத்தித்தான் பேசுறாங்க…!
மோடி: அப்டியா, ரொம்ப ஹேப்பியா இருக்கு ஒபாமாஜி.
ஒபாமா: அப்புறம், இப்பக்கூட, ரெண்டு ஸ்டேட் எலக்ஷன்ல வின் பண்ணீட்டீங்களாமே, கங்ராஜூலேசன்ஸ், கங்ராஜூலேசன்ஸ்!
மோடி: அது ஒரு பெரிய விஷயம் இல்ல ஒபாமாஜி, எல்லாம் நம்மாளு, அமித்னு ஒர்த்தர் இருக்காரு. அவரை அனுப்புனாப் போதும், ஆளே இல்லாத அன்டார்டிக் கண்டத்துலகூட, ஆட்சியைப்புடிச்சுக் காட்டீருவாரு, ஹாஹாஹா…!
ஒபாமா: அப்டியா, அவரை மாதிரி ஒரு ஆளு நமக்குத்தேவை மிஸ்டர் மோடி. இங்ககூட மிட்டேம் எலக்ஷன்ஸ்ல, ரிபப்ளிக்கன்ஸ் ரொம்ப தண்ணீ காட்றாங்க…!
மோடி: ஓ ஐ ஸீ…, எனி திங் ஸ்பெஷல் ஒபாமாஜி, காலங்காத்தால போன் பண்ணீருக்கீங்க, பிரேக்ஃபஸ்ட் எல்லாம் ஆச்சா?
ஒபாமா: ஒரு வழியா இப்பத்தான் ஆச்சு மிஸ்டர் மோடி! சாப்பிட உக்காந்தா, ஒரே போன் மேல போனா இருக்குது. நச்சு நச்சுன்னு எத்தனை பிரச்னையத்தான் நான் தீக்க முடியும்? ஒரு நாலு மணி நேரம் நிம்மதியா தூங்கக்கூட முடியலைன்னா பாத்துக்குங்களேன்!
மோடி: அடடா, இப்டி வேலை வேலைன்னு இருந்தா மட்டும் ஆகாது ஒபாமாஜி, உங்க ஹெல்த் கொஞ்சம் பாத்துக்குங்க!
ஒபாமா: வெரி தேங்ஸ் மிஸ்டர் மோடி! பை த பை மிஸ்டர் மோடி, ஐ ஹேவ் ஏன் இம்பார்ட்டன்ட் மேட்டர். இன்னும் ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் உங்க டைம் எடுத்துக்குலாமா?
மோடி: நோ ப்ராப்ளம் ஒபாமாஜி, சொல்லுங்க வாட் இஸ் த ப்ராப்ளம்?
ஒபாமா: இல்ல, எங்க நாசாக்காரங்க, ஏதோ ராக்கெட் அனுப்புறதுல சில டெக்னிக்கல் டிஃபிகல்டீஸ் ஃபீல் பண்றாங்க, உங்க இஸ்ரோகாரங்கள விட்டு ஏதாச்சும் ஹெல்ப் பண்ணச் சொல்ல முடியுமா?
மோடி: அதுக்கென்ன ஒபாமாஜி, வித் பிளஷர், தாராளமா செய்யச் சொல்றேனே!
ஒபாமா: அதான் நீங்ககூட கேள்விப்பட்டிருப்பீங்களே, ரெண்டு நாளைக்கு முன்னால எங்க ராக்கெட்கூட வெடிச்சுருச்சு!
மோடி: ஆமாமா, நாங்கூட டிவில பாத்தேன். அப்பவே பேசணும்னு நெனச்சேன், எனக்கு சில இம்பார்ட்டன்ட் என்கேஜ்மெண்ட்ஸ் இருந்ததால முடியலே!
ஒபாமா: எப்டி மோடிஜி, உங்காளுங்க, இவ்வளவு கொறஞ்ச செலவுல ராக்கெட் அதிகமா பெய்லியர் இல்லாம விடறாங்கன்னு எனக்கு ஒரே ஆச்சர்யம் மோடிஜி!
மோடி: ஒபாமாஜி, யூ நோ ஒன் திங், ராக்கெட் டெக்னாலஜி ஈஸ் இன் அவர் ஏன்ஷியன்ட் டிரெடிஷன். ஈவன் இன் வேதிக் டைம்ஸ், அவர் கிங்ஸ் டெவலப்டு லாட் ஆப் ராக்கெட்ஸ் அண்ட் ஏரோபிளேன்ஸ். பட் த இன்டியன்ஸ் டிடின்ட் யூடிலைஸ் திஸ் டெக்னாலஜி டூ கான்கர் அதர் கிங்டம்ஸ்.
ஒபாமா: வெரி இன்ட்ரஸ்டிங், மோடிஜி!
மோடி: ஒபாமாஜி, ராக்கெட் டெக்னாலஜி ஈஸ் இன் அவர் ஜீன்ஸ், இட் ஈஸ் இன் அவர் பிளட் வெசல்ஸ், யூ நோ? சம் டூ ஹன்ட்ரட் அண்ட் பிப்டி இயர்ஸ் எகோ, ஏ சவுத் இன்டியன் கிங் நேம்டு திப்பு சுல்தான், ஹூ வாஸ் கில்டு பை த பிரிட்டீஷ், டெவலப்டு ஏ ராக்கெட் ஃபார் கன்வென்ஷனல் வார்ஃபேர். இட் வாஸ் இன் ஹிஸ்ட்ரி, யூ மே செக் வித் த பிரிட்டீஷ் பீப்பிள்.
ஒபாமா: நோ நோ ஐ ஹேவ் நோ டவுட் அபவுட் த இன்டியன் கேப்பபிளிட்டி. தட்ஸ் வை ஐஆம் ஆஸ்கிங் யூ டூ ஹெல்ப் த நாசா பீப்பிள்!
மோடி: எஸ் ஒபாமாஜி, வித் பிளஷர், நான் எங்காளுங்கள இப்பவே நாசா பீப்பிள்கூட பேசச்சொல்றேன். நீங்க டோண்ட் ஒர்ரி!
ஒபாமா: தேங்ஸ் மிஸ்டர் மோடிஜி. எப்டி கேக்குறது தயங்கிட்டே இருந்தேன்.
மோடி: நோ நோ ஒபாமாஜி, இட் ஈஸ் அவர் டூட்டி டூ ஹெல்ப் யூ, சரி நான் வெச்சுரட்டுமா? தங்கச்சி மிசேல், குழந்தைகளையும் கேட்டதாச்சொல்லுங்க!
………
காட்சி 3
……………
இடம்: நாசா தலைமையகம், வாஷிங்டன்
……………………………………………………
நாசா நிர்வாகி சார்லஸ் போல்டன்: யாருப்பா அது, ஏதோ இன்டியாலர்ந்து கால் வரும்னு ஒபாமா சொன்னாராம், ரெடியா இருங்கப்பா!
உதவியாளர்: சார், கரெட்டா நீங்க சொன்ன ஒடனே இண்டியாலர்ந்து கால் வருது!
போல்டன்: கொண்டா கொண்டா, அதுக்குத்தான் வெயிட் பண்றேன்… ஹலோ, நாசா அட்மினிஸ்ட்ரேட்டர் ஹியர்…
மோடி: ஹலோ, ‘இஸ்ரோ’ தலைவர் பேசுறேன். எங்க பி.எம்., உங்ககிட்ட பேசச்சொன்னாரு!
போல்டன்: ஆமாமா, எங்க பிரெசிடெண்டும் சொன்னாரு, நீங்க பேசுவீங்கன்னு. வெரிகுட், வெரிகுட். எப்புடி போகுது உங்க ப்ராஜக்ட் எல்லாம்…?
இஸ்ரோ தலைவர்: எப்படியோ, ஏழுமலையான் புண்ணியத்துல நல்லபடியா போய்ட்டிருக்கு!
போல்டன்: அப்டியா, பரவால்ல, இங்கதான் ஒரே பிரச்னையா இருக்குது. விடற ராக்கெட்லாம், ஒவ்வொண்ணா காலை வாரிட்டே போகுது. என்ன பண்றதுன்னே தெரியலை!
இஸ்ரோ தலைவர்: அடடா, சரி பரவால்ல, அதுக்குத்தான் எங்க பி.எம்., உங்ககிட்ட பேசச்சொன்னாரு!
போல்டன்: ஆமாமா, கேள்விப்பட்டிருப்பீங்களே, ரெண்டுநாள் முன்னாடி கூட, ஒரு ராக்கெட் வெடிச்சுருச்சு. நீங்க யாராச்சும் ஒரு சீனியர் சயின்ஸ்டிஸ்ட் டீம் ஒண்ணு அனுப்பி, எங்களுக்குக் கொஞ்சம் அசிஸ்ட் பண்ணச்சொல்ல முடியுமா?
இஸ்ரோ தலைவர்: டெப்னட்லி டெப்னட்லி, அதுக்கு முன்னாடி, எனக்கு சில டீட்டெய்ஸ் தர முடியுமா?
போல்டன்: ஓ தரலாமே, என்ன மாதிரியான டீட்டெய்ஸ் வேணும்?
இஸ்ரோ தலைவர்: மொதல்ல, ராக்கெட் விடறதுக்கு முன்னாடி, ரிலீஜியஸா சில ஸ்டெப்ஸ்லாம் நாங்க பாலோ பண்றோம், அதெல்லாம் நீங்க பண்றதில்லேன்னு கேள்விப்பட்டோம், அதெல்லாம் உண்மையா?
போல்டன்: உண்மைதான், நாங்க ரிலீஜியஸா எதும் பண்றதில்லை! நீங்க என்ன பண்ணுவீங்கன்னு மொதல்ல சொல்லுங்களேன்?
இஸ்ரோ தலைவர்: மொதல்ல, ராக்கெட் ப்ராஜெக்ட் ஸ்டார்ட் பண்றதுக்கு முன்னாடி, டீம் லீடர் திருப்பதி ஏழுமலையான் கோவிலுக்குப் போய், வேண்டிக்குவாரு. ப்ராஜெக்ட் சக்சஸ் ஆனா, டீம் லீடர், போய் அதே கோவில்ல மொட்டை போட்டுக்குவாரு! சம் பீப்பிள் அடிஷனலா 48 டேஸ், விரதம் கூட இருப்பாங்க!
போல்டன்: ஃபார்ட்டி எய்ட் டேஸ் பாஸ்ட்? அதெப்டி சாப்டாமயே இருப்பீங்ளா?
இஸ்ரோ தலைவர்: நோ நோ, விரதம்னா, ஒரு வேளை மட்டும் சாப்பிடுறது, இல்லீன்னா நான்வெஜ் சாப்பிடாம இருக்குறது, நமக்கு ரொம்பப்பிடிச்ச ஏதாச்சும் ஒண்ண செய்யாம இருக்குறது, இந்த மாதிரி!
போல்டன்: அப்டியா, வெரி இன்ட்ரஸ்டிங்! அப்புறம் வேறென்ன பண்ணுவீங்க?
இஸ்ரோ: அப்புறம், டைமிங் ரொம்ப முக்கியம். நல்ல நேரத்துல தான் ராக்கெட் விடணும். ராகு காலம், எமகண்டம் எல்லாம் பாத்து, அதை தவிர்த்துட்டு, நல்ல நேரத்துல ராக்கெட் விடணும். ப்ராஜக்ட் ஆரம்பத்துல இருந்து, கடைசி வரைக்கும் ஒவ்வொரு காரியத்துக்கும் இப்டி நல்ல நேரம் பாத்துத்தான் செய்வோம்.
போல்டன்: அப்டியா, சயின்டிபிக்கா அது சரியா வருமா? நம்பவே முடியலையே!
இஸ்ரோ: அதெல்லாம் சரியா வரும். நாங்க செவ்வாய் கிரகத்துக்கு ராக்கெட் இப்டித்தானே விட்டோம். நீங்க இந்த மாதிரி டைமிங், சர்ச்சுல கும்புடுறது ஏதாச்சும் உண்டா?
போல்டன்: நோ… நோ…அப்டி செஞ்சா எங்க நாட்டுல ஏத்துக்க மாட்டாங்களே!
இஸ்ரோ: ஏன், ராக்கெட் பறக்கணுமா வேண்டாமா? நாங்கெல்லாம் பப்ளிக்காத்தானே செய்றோம், எங்க நாட்டுல ஏத்துக்குறாங்களே!
போல்டன்: சரி, நான் பிரசிடெண்ட்கிட்ட கேட்டுக்கிறேன், அப்புறம் சொல்லுங்க, வேற என்னவெல்லாம் பண்ணுவீங்க?
இஸ்ரோ: ராக்கெட் இன்ஸ்டால் பண்ற எடத்துல முகூர்த்தக்கால் பூஜை போடுவோம், அதுக்கும் நல்ல நேரம் எல்லாம் முக்கியம். அப்புறம் முக்கியமான விஷயம், ராக்கெட்ல எலுமிச்சம்பழம் கட்டித்தான் பறக்க விடுவோம். அது இருந்தாத்தான் ராக்கெட் கடைசி வரைக்கும் கரெக்டா வேலை செய்யும்?
போல்டன்: வாட், லெமன் ப்ரூட்?
இஸ்ரோ: தட் இஸ் ரைட், இட் ஈஸ் வெரி பவர்புல் யூ நோ?
போல்டன்: இல்ல, அதுக்கெல்லாம் எங்க சயின்டிஸ்ட்ஸ் ஒத்துக்க மாட்டாங்களே, ஏதாச்சும் பே லோட் பிரச்னை வருமே!
இஸ்ரோ: நோ நோ, எங்க ராக்கெட் எல்லாமே, எலுமிச்சம் பழம் கட்டித்தான் பறக்க விட்டோமே, எல்லாமே நல்லாத்தானே போச்சு, பேலோட் பிரச்னை எதும் வரலையே?
போல்டன்: இட்ஸ் அன்பீலீவபிள்! அன்பிலீவபிள்!
இஸ்ரோ: இதுக்கே இப்டிச் சொன்னா எப்டி, சைனீஸ், இதவிட நெறைய மந்திர தந்திரம் எல்லாம் பண்ணித்தானே ராக்கெட் விடறாங்க!
போல்டன்: அப்டியா, இதெல்லாம் எங்களுக்கு யாருமே சொல்லலியே!
இஸ்ரோ: சரி, இப்ப நான் சொன்னதையெல்லாம் மொதல்ல பண்ணுங்க, அப்புறம் உங்க ராக்கெட், தானாப் பறக்கும் பாருங்க!
போல்டன்: சரி ஓகே, நான் பிரசிடெண்ட்கிட்ட பேசிப் பாக்குறேன். வச்சிரட்டுமா? உங்க உதவிக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்
இஸ்ரோ: ஓகே டோண்ட் மென்ஷன், வேற ஏதாச்சும் ஹெல்ப் வேணும்னாலும் தயங்காம கேளுங்க, ஹேவ் ஏ நைஸ் டே!
…………
காட்சி 4
………….
இடம்: வெள்ளை மாளிகை அதிபர் அறை
……………………………………
உதவியாளர்: சார், நாசா அட்மினிஸ்ட்ரேட்டர் போல்டன், சீப் சயின்டிஸ்ட் ஸ்டாஃபன் ரெண்டு பேரும் ஒங்களப் பாக்க வந்துருக்காங்க சார்!
ஒபாமா: காத்தாலயே வந்துட்டாங்களா? ஒரு ராக்கெட் விடத் துப்பில்ல, பங்ச்சுவாலிட்டிக்கெல்லாம் ஒண்ணும் கொறச்சல் இல்லை!
போல்டன்: வெரிகுட்மார்னிங் சார்
ஒபாமா: குட்மார்னிங், என்ன இன்டியாலர்ந்து பேசுனாங்ளா?
போல்டன்: எஸ் சார் பேசுனாங்க, அவங்க சில ஐடியாஸ்லாம் சொல்லிர்க்காங்க!
ஒபாமா: அப்படியா, அதெல்லாம் ஏற்கனவே உங்களுக்குத் தெரியாதா, நீங்க ஏதோ ஒலகத்துலேயே பெஸ்ட் சயின்ஸ் ஏஜென்சின்னு சொல்லீட்டுத் திரிஞ்சீங்க, அதெல்லாம் பொய்யா?
போல்டன்: சார்…!
ஒபாமா: சரி சொல்லுங்க, என்ன ஐடியாஸ் சொன்னாங்க?
போல்டன்: சார், மொதல்ல, ராக்கெட்ல எலுமிச்சம்பழம் கட்டணும்.
ஒபாமா: வாட், எலுமிச்சம் பழமா?
போல்டன்: எஸ் சார், இன்டியன் ஸ்பேஸ் ஏஜென்சி பிரெசிªண்ட்தான் சொன்னாரு!
ஒபாமா: ஈஸ் இட் ட்ரூ? என்ன அவங்களுக்கு பைத்தியமா? ராக்கெட்ல எலுமிச்சம் பழமா?
ஸ்டாஃபன்: அது மட்டுமில்லாம, சில ரிலீஜியஸ் புரொசீஜர்லாம் பாலோ அப் பண்ணச்சொல்றாங்க சார்?
ஒபாமா: என்ன புரொசீஜராம்?
நாசா: சார், டீம் லீடர் சர்ச்ல பிரேயர் பண்ணி, புல் ஹேர்கட் பண்ணணுமாம் சார், அதுல்லாம, ப்ராஜக்ட் சக்சஸ் ஆனாலும் அதேமாதிரி, புல் ஹேர்கட் பண்ணணுமாம் சார், நான்வெஜ் சாப்பிடாம விரதம் இருக்கணுமாம்.
ஒபாமா: இப்டியெல்லாமா இந்தியால செய்ராங்க!
நாசா: அப்டித்தான் சார் சொல்றாங்க. அது மட்டுமில்லாம, அவங்க ஏதோ, ராகு டைம்னு சொல்றாங்க சார், அந்த நேரத்துல ராக்கெட் விடக்கூடாது. ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி நாம விட்ட ராக்கெட், ராகு டைம்ல போயிருக்குது, அது வெடிக்கும்னு எங்களுக்கு முன்னமே தெரியும்னு சொல்றாங்க சார்
ஒபாமா: ஈஸ் இட்? ஈஸ் இட் சயின்டிபிக் ஆர் ஜஸ்ட் தெயர் பிலீப்?
ஸ்டாஃபன்: ஐ திங்க், இட் ஈஸ் தெயர் பிலீப் ஒன்லி சார்!
ஒபாமா: அன்பிலீவபிள்!
போல்டன்: சார், சைனீஸ்கூட, இந்த சிஸ்டம் பாலோ அப் பண்ணித்தான் ராக்கெட் விடறாங்ளாம் சார்!
ஒபாமா: ரியல்லி? இதுக்கு ஏதாச்சும் சயின்டிபிக் தியரி இருக்குதான்னு உங்களாலே செக் பண்ண முடியுமா?
ஸ்டாஃபன்: டெப்னட்லி சார், அதை செக் பண்றதுக்கு, நம்ம இண்டியன், சைனீஸ் எம்பஸீஸ்ல சொல்லி ஏற்பாடு பண்ணீருக்குது சார்!
ஒபாமா: ஓகே, அதை தரவா செக் பண்ணீட்டு, உண்மைன்னா அதை அப்டியே பாலோஅப் பண்ணி, நெக்ஸ்ட் ராக்கெட் சக்சஸ்புல்லா விடறதுக்கு பாருங்க. ஆனா ஒரு விஷயம், நீங்க எலுமிச்சம்பழம் கட்டுவீங்களோ, மொட்டை அடிப்பீங்களோ அது உங்க பாடு, நமக்கு ராக்கெட் பறக்கணும் அவ்வளவுதான், பாத்துக்குங்க!
………….
தொடரும்

திருட்டுப்புகார் கொடுக்க போலீஸ் ஸ்டேஷன் செல்பவர்களுக்கு கிடைக்கும் முதல் மரியாதை இருக்கிறதே, அது நிச்சயம் ஆயுசுக்கும் மறக்காது. இன்ஸ்பெக்டரில் இருந்து, எஸ்.ஐ., ஏட்டு, கான்ஸ்டபிள் முதல், ஸ்டேஷனை கூட்டிப் பெருக்கி சுத்தம் செய்யும் ஆயா வரைக்கும் எல்லோரும், ஏதோ சர்க்கஸ் கோமாளியைப் பார்ப்பது போல், பார்த்துப் பார்த்து கேள்வி கேட்பர்.
கடைசியில், ஒரு வெள்ளைக்காகிதத்தில் புகாருடன், மொபைல் எண், முகவரியை எழுதி வாங்கிக்கொண்டு, ‘சரி, போயிட்டு வாங்க, கிடைத்தால் சொல்லி அனுப்புகிறோம்’ என்று அனுப்பி விடுவர். அதோடு வந்து விட்டால் போதும்; திருட்டு போனதைத்தவிர, பெரிய அளவில் மன உளைச்சல் எதுவும் இருக்காது.
ஆனால், முதல் முறையாக ஸ்டேஷனுக்கு போகக்கூடிய சில விவரம் கெட்டவர்கள், ‘எப்.ஐ.ஆர்., எப்போ போடுவீங்க’ என்று, கொஞ்சம்கூட இங்கிதம் இல்லாமல் கேட்டுத் தொலைத்து விடுவர். புகார் கொடுத்தவுடன் எப்.ஐ.ஆர்., போட வேண்டும் என்று கேட்பது, பெண்களிடம் வயதைக் கேட்பதை விடவும், ஆண்களிடம் சம்பளத்தை கேட்பதை விடவும் கொடிய குற்றம். அப்படி கேட்டவிட்ட பிறகு, அந்த போலீஸ் அதிகாரிக்கு காதிலும் மூக்கிலுமாய் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வரும் பாருங்கள்; அதன்பிறகு இருக்கிறது, ‘ரமணா’ பாணி விசாரணை!.
பணம், நகை திருட்டுப் போனதாக சொல்பவரிடம், ‘உங்க வீட்டுல யாரெல்லாம் இருக்காங்க, எல்லாரையும் நல்லா விசாரிங்க’ என்று அறிவுரை கூறுவார். ‘உங்களுக்கு சிரமமா இருந்தா சொல்லுங்க, நானே வர்ரேன்’ என்பார். ‘கடைசியாக வீட்டுக்கு வந்த உறவுக்காரர் யார்’ என்றும், ‘உங்க வீட்டுக்கு அடிக்கடி வரக்கூடியவர் யார்’ என்றும் விசாரிப்பார். ‘பக்கத்து வீட்டுல நல்லா பழகக்கூடியவங்க இருக்காங்களா’ என்பார்.
இப்படி வீசப்படும் பவுன்சர்களை எல்லாம் மிகச்சரியாக எதிர்கொண்டு நிற்பவர்கள் வெகு சிலரே. பெரும்பகுதியினர், ‘அவுட்’ ஆகி, ‘சார், வீட்டுல நல்லா விசாரிச்சுட்டு வாரேன்’ என்று, தப்பியோடி விடுவர். ஓடாமல் நிற்கும் வெகுசிலருக்கு, இன்னும் ட்ரீட்மெண்ட் இருக்கிறது.
‘வீட்டுல மாமியார், அப்பா, அம்மா எல்லாரையும் ஸ்டேஷனுக்கு கூட்டிட்டு வாங்க, அவங்க எடுத்திருக்க மாட்டாங்க, எதுக்கும் ஒரு தடவை விசாரிச்சுடலாம்’ என்பார். உஷார் பேர்வழியாக இருந்தால், அந்த பவுன்சரோடு ‘அவுட்’ ஆகி விடுவார். அதன்பிறகும், சூடு சொரணை இல்லாமல் இருந்தால், அப்புறம் இருக்கவே இருக்கிறது, மெகா ட்ரீட்மெண்ட்.
வீட்டில் இருக்கும் அப்பா, அம்மா, எப்போதோ வந்து சென்ற மாமியார், மாமனார் எல்லோரையும் ஸ்டேஷனுக்கு அழைத்து வரச்சொல்வார். ‘பக்கத்து வீட்டில் விசாரிக்க வேண்டும்’ என்று, அவர்களுடைய மொபைல் எண்ணையும் கேட்டு வாங்குவர். கடைசியில், பணம், நகை போனதுடன், குடும்பத்தில் குழப்பமும் உண்டாகி விடும். அக்கம் பக்கத்து வீடுகளிலும், போலீஸ் விசாரணை நடந்து, சண்டை பெருத்து விடும். எல்லாவற்றுக்கும் காரணம், ‘எப்.ஐ.ஆர்., ஏன் போடவில்லை’ என்று கேட்டதாகத்தான் இருக்கும்.
ஆக, போலீஸ்காரர்களைப் பொறுத்தவரை, எப்.ஐ.ஆர்., என்பது, எப்படியும் தவிர்க்கப்பட வேண்டிய கெட்டவார்த்தை. அவர்களது அகராதியில், எப்.ஐ.ஆர்., என்பது, திருடனும் சிக்கி, திருட்டுப் பொருளும் மீட்கப்பட்டபிறகு போடப்பட வேண்டியது. திருட்டு நடந்த அன்றே எப்.ஐ.ஆர்., போடப்பட்டால், பாதிக்கப்பட்டவர், ஆளும் கட்சிக்காரராகவோ அல்லது அரசியலில் பழம் தின்று கொட்டை போட்டவராகவோ, அரசு நிர்வாகத்தில் செல்வாக்கு மிகுந்தவராகவோ இருந்து தொலைத்திருப்பார் என்பதை அறிக!
அப்படி போடப்படும் எப்.ஐ.ஆர்.,களில் இருப்பதெல்லாம் முழு உண்மை என்று நம்பியிருந்தால், நம்மைப்போல் முட்டாள்கள் யாருமில்லை என்றே அர்த்தம். திருட்டு சம்பவம் நடக்கும்போது, பத்தாயிரம் ரூபாய் மதிப்பு மோட்டர் சைக்கிள் திருடு போனதாக வழக்கு பதியும் போலீசார், அதே மோட்டர் சைக்கிளை கண்டுபிடிக்கும்போது மட்டும் 40 ஆயிரம் மதிப்பு மோட்டர் சைக்கிள் மீட்கப்பட்டதாக, கணக்கு காட்டுவர். இது ஒரு வகை தில்லாலங்கடி மோசடி!
பணம் பத்து லட்சம் திருட்டு போய் விட்டதாக ஒருவர் புகார் கொடுத்தால், போலீஸ் அதிகாரி கேட்கும் முதல் கேள்வியே, ‘அந்தப் பணத்துக்கு கணக்கு இருக்கிறதா, வரி கட்டியிருக்கிறீர்களா’ என்பதாகத்தான் இருக்கும். இந்த ஒரு பவுன்சர் போதும்; ஆள் அவுட் ஆகி விடுவார். ‘வேணும்னா கொஞ்சம் கொறைச்சுப் போட்டுக்கலாம்’ என்பார், புகார்தாரர். பார்ட்டி மடங்கிவிட்டதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளும் போலீஸ் அதிகாரி, ‘சார், எதுக்கு வீண் பிரச்னை, திருடனை புடிச்சுட்டு அப்புறம் போட்டுக்கலாம்’ என்று, அனுப்பி விடுவர். அப்புறம், திருடன் சிக்கினாலும், பாதிக்கப்பட்டவருக்கு பணம் முழுதாகக் கிடைக்காது என்பது தனிக்கதை.

நாட்டில் இப்போது ஜாமின் பெறுவதுதான் தலைபோகிற பிரச்னையாக இருக்கிறது. விளையாட்டு வீரர்களுக்கெல்லாம் கோடி கோடியாய் அள்ளிக்கொடுத்த, ஆனானப்பட்ட சகாரா கம்பெனி அதிபரே, ஜாமின் கிடைக்காமல் மாதக்கணக்கில் சிங்கியடித்த கதை நாடறியும்; நம்மைப்போன்ற சாதாரண மனிதர்கள் எல்லாம், ஜாமின் பெறுவது அவ்வளவு சுலபமா என்ன?
ஆகவே, வீட்டுக்கும், கோர்ட்டுக்கும், வக்கீல் ஆபீசுக்குமாய் அலைந்து திரிந்து, பாவப்பட்ட, பரிதாபப்பட்டவர்களுக்கு, உள்ளபடியே உதவும் நோக்கத்துடன், ‘எப்படியெல்லாம் ஜாமின் பெறலாம்’ என்று இரவு முழுவதும் யோசித்ததன் விளைவுதான், இந்தப்பதிவு.
இப்போது அமெரிக்க அதிபரே பயப்படும் ஒரே விஷயம் ‘எபோலா’ தான். ‘இந்த கைதிக்கு எபோலா வைரஸ் பாதிப்பு வந்து விட்டது போலிருக்கிறது. அதற்கான அறிகுறிகள் எல்லாம் இருக்கின்றன’ என்று ஏதேனும் ஒரு டாக்டரை வைத்து சொல்ல வைத்து விட்டால் போதும். எபோலா பாதிப்பு என்னவென்றே நம்மூர் டாக்டர்களுக்கு தெரியாது; அப்புறம் எங்கே சிகிச்சை அளிப்பது? அவ்வளவுதான். ‘அமெரிக்கா சென்று சிகிச்சை பெறுவதற்கு நீதிபதி ஜாமின் கொடுத்தாக வேண்டும்’ என்று ஸ்ட்ராங் ஆக ராம் ஜெத்மலானியை வைத்து வாதிடலாம்.
‘எங்கள் வீட்டு தோட்டக்காரரின் ஒன்று விட்ட சித்தியின் மாமனார் காலமாகி விட்டார், அவருக்கு நான் தான் காரியம் செய்ய வேண்டும் என்பது அவரது கடைசி ஆசை, அவருக்கு சொத்துபத்து எதுவும் இல்லாவிட்டாலும், என்னைத்தான் வாரிசாக அறிவித்திருந்தார், அவருக்கு இறுதிக் காரியங்கள் நான்தான் முன்னின்று செய்தாக வேண்டும், ஆகவே அதற்கு ஜாமின் கொடுத்தாக வேண்டும்’ என்று, கருமாதிக்காரிய பத்திரிக்கையுடன் விண்ணப்பிக்கலாம். ஜாமின் கிடைத்தாலும் கிடைத்து விடும்.
அரசியல் கட்சி போராட்டம் அறிவித்தபோது, முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக போலீசார் ஒருவரை கைது செய்து விட்டனர். ஏதோ திருமண காரியம் நடப்பதாக, பத்திரிக்கை ஒன்றை அவரது உறவினர்கள் தயார் செய்து, கோர்ட்டில் தாக்கல் செய்து, ‘அவர் இல்லாமல் திருமணம் நடக்காது. அவசியம் ஜாமினில் விட வேண்டும்’ என்று கேட்க, நீதிபதியும் மனம் இரங்கி ஜாமின் கொடுத்து விட்டார். ஆகவே, அப்படி ஏதாவது வாய்ப்பு இருந்தாலும் முயற்சிக்கலாம். இம்மூன்று வழிகளில் ஏதேனும் ஒன்று, நிச்சயம் உதவிகரமாக இருக்கும் என்பதை சம்பந்தப்பட்ட கம்பெனிக்காரர்கள் அறிவார்களாக!

தன் பொறுப்புக்கான வேலையை செவ்வனே தொடங்கி விட்டார், புது முதல்வர். நதி நீர் பிரச்னைகள், மீனவர் மீதான தாக்குதல், மின் வெட்டு விவகாரங்களுக்கு கடிதம் எழுதுவதோடு, நீதிமன்றங்களில் இருக்கும் எல்லா வழக்கையும் சரிவர நடத்தியாக வேண்டும். எல்லாவற்றையும் விட, எதிர்க்கட்சியினர் வாயடைக்கும் வகையில், ஆட்சியும் நடத்தியாக வேண்டும். பாவம், அவர் கஷ்டம் அவருக்கு!
சக கட்சியினர் இருக்கின்றனரே, அதில் அவ்வளவு விவரமான ஆட்கள் யாரும் இருப்பதாக தெரியவில்லை. மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால், புகழ்பாடும் போஸ்டர் அச்சிட்டு ஒட்டியும், சக நிர்வாகியின் மீது பெட்டிசன்களை தட்டி விட்டும், பொது வாழ்க்கையை முடித்துக் கொள்வதை வாடிக்கையாக கொண்டவர்கள்.
ஆனால் இந்த எதிர்க்கட்சியினர் இருக்கின்றனரே, குசும்பர்கள். அவர்களை நம்ப முடியாது, ஏதாவது வில்லங்கம், விவகாரத்தை கிளறி விட்டாலும் விடுவர். சட்டம் இல்லை, ஒழுங்கு இல்லை, வன்முறை நடக்கிறது, வாழைப்பழம் வெடிக்கிறது என்று இல்லாத பொல்லாத புகார்களை, ஊரெங்கும் சொல்லிக் கொண்டு திரிவர். ஜனாதிபதிக்கும், கவர்னருக்கும் பெட்டிசன் போட்டுக் கொண்டே இருப்பார்களே!
ஆனால், அப்படியெல்லாம் நடக்கும்வரை, புது முதல்வரை யாரும் ஆட்டவோ, அசைக்கவோ முடியாது என்பதுதானே உண்மை. ‘புது முதல்வர் சிறப்பாக ஆட்சி நடத்துகிறார்’ என்று கூறினால்தான், ஏழரை ஆரம்பித்து விடும் என்பது எதிர்க்கட்சியினருக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஆகவே, இப்போதைக்கு, ‘அது சரியில்லை’, ‘இது சரியில்லை’ என்று ஆரம்பிக்கும் எதிர்க்கட்சியினர், ஓரிரு மாதங்களில், தங்கள் குள்ள நரித்தனத்தை காட்டப் போகின்றனர்.
ஏதாவது ஒரு காரணத்தைக்கூறி, புது முதல்வருக்கு, வாழ்த்து தெரிவித்து அறிக்கை வெளியிடுவதெல்லாம், அவர்களது சதித்திட்டங்களில் ஒன்றாகவும் இருக்கக்கூடும். அப்படி நடக்கும்போதுதான், கற்றுத்தேர்ந்த ராஜதந்திர வித்தைகளை எல்லாம், புது முதல்வர் முழு வீச்சில் காட்ட வேண்டியிருக்கும். என்ன செய்யப்போகிறாரோ?
நாளைக்கே சட்டப்பேரவை கூட்டத்தொடர் நடக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அங்கே வரும் எதிர்க்கட்சியினர், புது முதல்வரை நேருக்கு நேர் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும். அப்போது வாழ்த்துச் சொல்லாமல் விடுவார்களா? ஆக, அங்கும் ஒரு இக்கட்டு காத்திருக்கிறது. இப்படி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வந்து சேரப்போகும் தர்மசங்கடத்தில் இருந்து தப்பிக்க ஒரு வழியிருக்கிறது.
‘நான் மிகுந்த மன வேதனையில் இருக்கிறேன். எனக்கு எதிர்க்கட்சியினர் யாரும், நேரிலோ, அறிக்கை வாயிலாகவோ, கடிதத்திலோ வாழ்த்து தெரிவித்து, வேதனையை கிளற வேண்டாம். அப்படி செய்தாலும், அந்த வாழ்த்து என்னைச் சேராது; எனக்கு மிகுந்த துன்பத்தையும், வருத்தத்தையும்தான் ஏற்படுத்தும். இந்த எச்சரிக்கைக்கு பிறகும், விஷக்கிருமிகள் யாரேனும் வாழ்த்துக்கூறினாலோ, பாராட்டினாலோ, அவர்கள் மீது ஏதாவது பொருத்தமான பிரிவுகளில் வழக்கு தொடர நடவடிக்கை எடுப்போம்’ என்று அறிக்கை வெளியிட்டு விட்டால்போதும்; எதிர்க்கட்சியினரின் குள்ள நரித்தனத்தை எதிர்கொண்டு சமாளித்து விடலாம். பார்க்கலாம், என்ன நடக்கிறதென்று!