Archive for the ‘நகைச்சுவை’ Category

‘ஏதேனும் நற்செயலோ, அதிசயமோ நிகழ்ந்தால், மழை பெய்யும்’ என்பது, நம்மவர்களின் நீண்ட கால நம்பிக்கை. ரமணன் சொல்லும் அதிதீவிர காற்றழுத்தத் தாழ்வு நிலையும், வெப்பச்சலனமும் தெரிந்திராத அந்தக்காலத்தில், மழை பெய்வதற்கான காரணங்கள் இவையாகத்தான் இருக்கும் என்று, பலரும் நம்பிக் கொண்டிருந்தனர்.
இன்றும் சில கிராமப்புறங்களில், கழுதைக்கும், நாய்க்கும் திருமணம் செய்து வைத்தால் மழை பெய்யும் என்பதும், தவளைகளுக்கு திருமணம் செய்து வைத்தால் மழை பெய்யும் என்பதும், நம்பிக்கையாக இருக்கிறது. யாகம் செய்தால் மழை பெய்யும் என்று சிலரும், குறிப்பிட்ட ராகத்தை இசைத்தாலே மழை பெய்யும் என்று சிலரும், இன்னும் தீர்க்கமாக நம்புகின்றனர்.
மழை பெய்வதற்கான காரணங்கள் என்று நான் நம்பும் சிலவற்றை வெளியில் சொன்னால், வீட்டில் சட்டம் ஒழுங்குப் பிரச்னை ஏற்பட்டு விடுகிறது. ஆகவே, தன்னலம் கருதி, அவற்றை நான், இப்போதெல்லாம் வெளியில் சொல்வதில்லை.
அலுவலகம் செல்லும்போது, அடையாள அட்டையைப் போலவே, மழைக்கோட்டும் எடுத்துக் கொண்டு போவது பலருக்கும் வாடிக்கை. மழைக்கோட்டு என்பது, மழையில் இருந்து மட்டுமே நம்மைப் பாதுகாக்கும் என்று கருதியிருப்பது, மாபெரும் அறிவீனம்.
இந்த அறிவியல் உண்மை, சட்டை, பேண்ட்டில் சேறுடன் வீட்டுக்குச் சென்று, வாங்கிக் கட்டிக் கொள்ளும் அனைவருக்கும் நிச்சயம் தெரிந்திருக்கும். நாட்டில், மழைக்கோட்டு விற்பனை பன்மடங்கு அதிகரிப்புக்கு காரணமும் இதுவே.
பின்விளைவுகளை கருத்தில் கொண்டும், அதிதீவிர முன்னெச்சரிக்கையாலும், வானத்தை பார்த்து, வானிலை அறிக்கை படித்து, ‘இன்று கட்டாயம் மழை வரும்’ என்று உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு, மழைக்கோட்டையும் கையோடு கொண்டு செல்வோம் பாருங்கள்; அன்று, நிச்சயம் மழை வராது.
எப்போதாவது ஒரு நாள் மழைக்கோட்டு இல்லாமல் போயிருப்போம்; அன்று பார்த்து, மழை பொத்துக்கொண்டு ஊத்தும். நமக்கும், மழைக்கும் அப்படியொரு பொருத்தம்.
ஆகவே, மழைக்கோட்டு கொண்டு செல்லும்போதெல்லாம், மறக்காமல் வருண பகவானையும் வேண்டிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. வேறென்ன செய்ய முடியும்? அப்படி மழைக்கோட்டு கொண்டு சென்று, மழையும் பெய்யும் நாட்களில், நான் அடையும் பூரிப்பை வர்ணிக்க வார்த்தைகளே கிடையாது.
இன்னொரு முக்கிய பிரச்னையும் இருக்கிறது. வீட்டில் கிளம்பும்போது, மழை லேசாக பெய்ய ஆரம்பிக்கும்; நாமும், சந்திர மண்டலத்துக்குப் போகும் விண்வெளி வீரர் கணக்காக, தலை முதல் கால் வரை, மழைக்கோட்டு மாட்டிக் கொண்டு போனால், அரை மைலுக்கு அப்பாலேயே வெயிலாக இருக்கும். அலுவலகத்தில் எதிர்ப்படுவோரெல்லாம், ‘என்ன உங்க ஊர்ல, மழை ரொம்ப அதிகமோ’ என்று கவலையோடும் கரிசனத்தோடும் விசாரித்து, மண்டை காய வைப்பர்.
ஒரு நாள், பள்ளிக்கூடத்துக்கு மகள்கள் தயாராகிக் கொண்டிருக்கும்போது, ‘ரெயின் கோட் எடுத்து வெச்சுருக்கீங்களா’ என்று, கேட்டு வைத்தேன். பள்ளி விடும்போது, மழை பெய்து, அவர்கள் நனைந்து, சளிப்பிடித்து விட்டால், அப்புறம் மருத்துவமனைக்கு அலைய வேண்டியிருக்குமே?
ஆக, பயங்கர முன்ஜாக்கிரதையாக, நான் அப்படியொரு கேள்வியை கேட்டு வைக்க, அன்றைய சமையலில் ஏதோ ஒரு புதுமையை செய்திருந்த என் மனைவி, ‘நம்மைத்தான் கிண்டல் செய்கிறான் போல’ என்று நினைத்து, சண்டைக்கே வந்து விட்டார். தலை தப்பியது, தம்பிரான் புண்ணியம் ஆகி விட்டது. ச்சே… மழை படுத்தும்பாடு!

Advertisements

இரவு 9 மணிக்கு சுட்டு வைத்த தோசையை, 11 மணிக்கு சாப்பிடுவதென்பது, கொடுமையினும் கொடுமை. அதனினும் பெரும் கொடுமை, அக்கம் பக்கம் எல்லோரும் தூங்கும்போது, தன்னந்தனியராய் சாப்பிடுவது! தன் கையே தனக்குதவி, தேங்காய் சட்னியே தோசைக்குதவி என்பதெல்லாம், அனுபவித்துப் பார்த்தவர்களுக்குத்தான் தெரியும்.
அன்றொரு நாள் இரவு, நான் அப்படியொரு கொடுமையை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தபோது, வாசலில் ஏதோ சரசரவென சத்தம். வெளியில் வந்து பார்த்தால், அது ஏதோ ஒரு வகை தெரியாத பாம்பு. கடைசிநேரச் செய்தி தரும் நிருபரின் பரபரப்போடும், ‘கரெக்சன்’ சொல்ல வரும் புரூப் ரீடரின் அவசரத்தோடும், வேகவேகமாக ஊர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அய்யகோ, இது என்ன சோதனை? கையில் தோசையும், பிளேட்டுமாக, பாதி வயிறுடன் இருக்கும்போது தானா, பாம்பு வர வேண்டும்? அடிப்பதற்கு கூட, கையில் எதுவும் கிடைக்கவில்லை.
முன்னால் இருப்பது, வீடு கூட்டும் துடைப்பம் மட்டுமே. ‘வல்லவனுக்கு புல்லும் ஆயுதம்’ என்றெல்லாம், வாய்க்கு வக்கணையாக சொல்லி வைத்தவனை, துடைப்பத்தை வைத்து பாம்படிக்கச் சொல்லிப் பார்க்க வேண்டும் என்றெல்லாம் தோன்றியது. அப்போதைக்கு வேறு வழியில்லை. ‘ஆண்டவன் இன்று நமக்களந்தபடி, இவ்வளவுதான் போலிருக்கிறது’ என்று கவுண்டமணி லாங்வேஜில் எண்ணிக் கொண்டு, துடைப்பத்துடன் பாம்பைத் துரத்தினேன்.
முதல் அடி படவில்லை. அது இன்னும் வேகவேகமாக ஊர்ந்து, என் படபடப்பை அதிகரித்தது. இரண்டாவது அடி, லேசாக பட்டது. ‘ப்பூ, இவன் இவ்வளவுதான் போலிருக்கிறது’ என்றெண்ணியிருக்க வேண்டும். நான் இருக்கும் திசை நோக்கியே வர ஆரம்பித்தது. நல்ல வேளை, அடுத்த அடி, கொஞ்சம் பலமாக பட்டிருக்கிறது; பாம்பு சுருண்டு விழுந்து விட்டது.
ஒலிம்பிக் போட்டியில் தங்கப்பதக்கம் வாங்கிய ஓட்டப்பந்தய வீரர்கள், எம்பிக்குதித்து, சர்க்கஸ் வித்தை காட்டுவார்களே, நமக்கெல்லாம் அந்தக் கொடுப்பினை இல்லாத குறையை, தீர்த்து வைக்கத்தான் பாம்பார் வந்திருக்கிறார் எண்றெண்ணி, மகிழ்ச்சிக்கூத்தாடினேன்.
சரி, பாம்பு அடித்தாகி விட்டது. ‘நேரம் கெட்ட நேரத்தில் வீட்டினரை எழுப்பி, நம் பெருமையை நாமே பீத்திக்கொள்வதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவராக இருக்கும்’ என்று மண்டைக்குள் இருக்கும் பொதுக்குழுவும், செயற்குழுவும், பகுத்தறிவுத்தீர்மானம் வாசித்தன. ஆகவே, அப்போதைக்கு, பாம்பு ‘பாடி’யை டிஸ்போஸ் செய்வது என்றும், மறுநாள் காலை, தூங்கி எழுந்ததுமே, நள்ளிரவு சாகசத்தை ஊருலகத்துக்கு பறைசாற்றுவது என்றும் முடிவு செய்தேன்.
பாம்பை மீண்டும் ஒரு முறை தலையை நசுக்கி, செத்துப்போய் விட்டதை உறுதி செய்து கொண்டு, அப்படியே துடைப்பத்தால் கூட்டி வீட்டுக்கு முன் இருந்த சாக்கடையில், கொண்டு சென்று தள்ளி விட்டேன். வீரதீரச் செயல் புரிந்த காரணமோ, என்னவோ, அன்றிரவு அவ்வளவாக தூக்கம் வரவில்லை. மறுநாள் காலை எழுந்ததும், வீட்டில் இருந்தவர்களிடம் சம்பவத்தை கூறினேன்.
அய்யா, அம்மா, குழந்தைகள் ஆர்வமாக கேட்டனர். மனைவி, கண்டுகொள்ளவே இல்லை. அதுகூட வருத்தமில்லை. ‘துடைப்பக்கட்டை வீணாய்ப்போச்சே’ என்று அவருக்கு பெரும் வருத்தம். ‘அடிக்குறதுக்கு வேற எதுமே கிடைக்கலியா’ என்று நொட்டை வேறு.
மகள்கள் இருவரும், ‘அடிச்ச பாம்பு எங்கே’ எனக்கேட்டனர். நான் சாக்கடையில் கொண்டு சென்று காட்டினேன். சத்திய சோதனை, அங்கே பாம்பைக் காணோம்! என் மனைவிக்கு நல்ல பாயிண்ட் கிடைத்துவிட்டது. ‘பாம்பு அடிச்சு, சாகடிச்சது உண்மைன்னா, இந்நேரம் அது டிச்சுக்குள்ள இருக்கணும், அப்டின்னா உங்கப்பா சும்மா கதை விடுது’ என்று, அடித்துக்கூறி விட்டார். ஊக்க மருந்தைக் காரணம் காட்டி, ஒலிம்பிக் தங்கப்பதக்கம் பறிக்கப்படும் வீரனைப்போல் ஆகிவிட்டது என் நிலைமை!
இது நடந்து, ஓரிரு மாதங்கள் கடந்திருக்கும். அதிகாலை 4 மணிக்கு பாத்ரூம் போவதற்காக எழுந்து சென்றேன். திரும்பி வந்து, வாசல் விளக்கு ஸ்விட்ச் ஆப் செய்ய கை நீட்டியபோது, ஏதோ அனிச்சைச் செயலாக ஸ்விட்ச் பாக்ஸ் கண்ணில் பட்டது. அங்கே ஒரு பாம்பு, அட்டென்ஷனில் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தது.
அது, என்னையும், ஸ்விட்ச் ஆப் செய்யச் சென்ற என் கையையும் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. ‘ஜஸ்ட் மிஸ்’ என்பார்களே, அந்த வார்த்தைக்கு அர்த்தம் அன்றுதான் தெரிந்தது. நல்ல வேளை, அப்படியே கையை பின்னால் இழுத்துக் கொண்டேன். ஓரிரு வினாடிகள், கைகால் ஓடவில்லை. சப்த நாடியும் ஒடுங்கி விட்டது. பிறகு… இவ்வளவு குளோஸ்அப்பில் பாம்பைப் பார்ப்பது அது தான் முதல் முறை.
சுதாரித்துக் கொண்டு, ‘அடிப்பதற்கு ஏதாவது கிடைக்கிறதா’ என்று தேடினால், வழக்கம்போல, துடைப்பம்தான் முன்னால் இருக்கிறது. வேறெதுவும் கண்ணில் சிக்கவே இல்லை. பாம்பு வேறு, ஸ்விட்ச் பாக்ஸில் இருந்து இறங்க எத்தனிக்கிறது. இறங்கி விட்டால், வீட்டுக்குள் சென்று விடும். வேறு வழியில்லை. ஆகவே, துடைப்பம் மீண்டும் என் கைக்கு வந்தது. திருப்பி பிடித்து, ஸ்விட்ச் பாக்ஸ் உடன் சேர்ந்து அடித்தேன். ச்சே, பதட்டத்தில் குறி தவறி விட்டது.
சிக்ஸர் அடிக்கும் கட்டாயத்தில் இருக்கும் பேட்ஸ்மேனுக்கு, கடைசி பந்து வீசும் பவுலர் போல் என் நிலைமை. அதுவும், நோ பால் வீசினால் எப்படியிருக்கும்?
இப்போது, பாம்பு ஆடாமல் அசையாமல் என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. யோசிக்கவெல்லாம் நேரமில்லை. குலதெய்வத்தை கும்பிட்டு, அடுத்த அடி. துடைப்பத்தின் தாக்குதலில் நிலை குலைந்த பாம்பு, திண்ணையில் விழுந்தது. அதற்குள் மூன்றாவது அடியும் சேர்ந்து விழுந்ததில், தலைநசுங்கி விட்டது.
உண்மையில், அந்த வினாடியில் நான் அடைந்த மகிழ்ச்சி இருக்கிறதே, அதை வர்ணிக்க, ஓராயிரம் வைரமுத்துக்கள் சேர்ந்து வரவேண்டும். அப்படியொரு மகிழ்ச்சி. பாம்படித்த மகிழ்ச்சியா அது? இல்லவே இல்லை.
‘அடித்த பாம்பைக்காணோம்’ என்றதும், ‘பாம்பே அடிக்கவில்லை’ என்று அடித்துக்கூறியவர்களுக்கு, தக்க பாடம் புகட்ட சந்தர்ப்பம் வாய்த்திருக்கிறது. ஆகவே, இம்முறை, நான் தயவு தாட்சண்யம் எதுவும் பார்க்கவில்லை. தூங்கிக் கொண்டிருந்த எல்லோரையும், எழுப்பி விட்டேன். எல்லோரும் பதட்டத்துடன் எழுந்து வந்தனர்.
திண்ணையில் செத்துக்கிடக்கும் பாம்பைக் கண்டதும், என் மனைவிக்கு பேரதிர்ச்சி. வெற்றிப் பெருமிதத்தில் நான்.
‘எங்க இருந்து வந்துச்சு’ என்றனர், குழந்தைகள்.
‘ஸ்விட்ச் பாக்ஸ் மேல இருந்துச்சு’
‘அன்னிக்கு உங்கப்பா அடிச்சேன்னு சொல்லிச்சே, அந்தப்பாம்பாத்தான் இருக்கும்’ என்றார், மனைவி.
சும்மா இருந்தால், அவரது கருத்தை ஒப்புக்கொண்டதாகி விடுமே!
‘இல்ல, அந்தப்பாம்பு பெருசா இருந்துச்சு. இது கொஞ்சம் சின்னது’
‘இது பெரியது, அது சிறியது’ என்றால், ‘அது தான் வளர்ந்துவிட்டது’ என்று சொல்லிவிடும் அபாயம் இருக்கிறதே! ஆகவே, சர்வஜாக்கிரதையாகப் பேசினேன். ‘அப்டியா, சரி போகட்டும்’ என்று கூறி, ஒரு வழியாக, என் சாதனையை அங்கீகரிக்க முன்வந்திருந்த மனைவியாரின் கண்களில், பாம்பு ரத்தம் தோய்ந்திருந்த துடைப்பக்கட்டை பட்டுத்தொலைத்து விட்டது.
‘‘போச்சு போச்சு, இந்த சீமாறும் போச்சா? அம்பது ரூபா சீமாறு போச்சு,’’ என்று, ஆரம்பித்து விட்டார்.
‘செத்துப்போன பாம்பு, சாபம் விட்டிருக்குமோ’ என்று தோன்றியது எனக்கு.

‘நட்டு சரியாக இருந்தால், நட்டம் வராது’ என்பது முதுமொழி. நல்ல நட்டுக்கள், நண்பர்களைப் போன்றவை; அவை, நம்மை நட்டாற்றில் விடுவதில்லை. நாட்டுக்கும் சரி, வீட்டுக்கும் சரி, நட்டுக்கள் மிக அவசியமானவை; அவற்றின்மீது நாட்டமின்றி இருப்பது, நன்மை பயக்காதென்பதை நாட்டோர் நன்றாகவே அறிவர்.
நட்டுக்கும், நாட்டுக்கும் நடுவிலே நிற்பது, நல்லதொரு கால் மட்டும்தானே!
‘நாட்’ என்பதை ‘முடிச்சு’ என்பதும் நாட்டோர் வழக்கமே. நட்டு கழன்றுபோன காரணத்தால், பல ‘நாட்’டுகள் கழன்றுபோனது வரலாறு. நட்டுக்களில் ஒரிஜினல்கள் இருக்கின்றன; போலிகளும் பல உண்டு. அதுபோலவே, ‘நாட்’டுகளிலும் நடப்பதை நாடறியும். ‘நட்’டில் ஆரம்பித்து ‘நாட்’ வரை வந்தவர்கள் பலர் உண்டு. ‘நட்’டில் தொடங்கி, ‘நட்’டில் நடந்து, ‘நட்’டாற்றில் மூழ்கியவர்களும் பலருண்டு. ‘நாட்’டுப்போட்டால், நட்டு சரியாகும் என்று, கால் கட்டுப்போட்டது அந்தக்காலம். நன்றாக இருந்த நட்டு போல்ட்டெல்லாம், ‘நாட்’டின் விளைவால், நாசமாய்ப் போவது, இந்தக்காலம்.
சிலபல இயந்திரங்களைப்போல், மனிதர்கள் அணிந்திருக்கும் நட்டுக்கள் வெளியில் தெரிவதில்லை. அப்படித் தெரிவதாயிருந்தால், இறுகும் ‘நாட்’டுகள் எத்தனையிருக்கும்; இளகும் ‘நாட்’டுகள் எத்தனையிருக்கும் என, இரவு முழுவதும் எண்ணிப்பார்த்தேன். நமக்கே கழன்றுவிடும் போலிருந்த காரணத்தால், நட்டு ஆராய்ச்சியை, அப்படியே நிறுத்திக் கொண்டேன்.

‘வங்கிகளில் கணக்கு வைத்திருப்போர், குறைந்தபட்ச சராசரி இருப்புத்தொகை வைத்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை’ என்று, சில மாதங்களுக்கு முன் ரிசர்வ் வங்கி சுற்றறிக்கை அனுப்பியது. ஒரு சில மாதங்கள் வங்கி இருப்பில் பணம் இல்லையென்றாலும், வரவு செலவு இல்லையென்றாலும், அபராதம் விதிக்கக்கூடாது என்பதே ரிசர்வ் வங்கி சுற்றறிக்கையின் சாராம்சம்.
இந்த சுற்றறிக்கையெல்லாம், தனியார் வங்கிகளுக்கு தென்பன்படுவதில்லை போலிருக்கிறது. ஐ.சி.ஐ.சி.ஐ., வங்கியில், குறைந்தபட்ச இருப்பு, சேமிப்புக் கணக்கென்றால், பத்தாயிரம் ரூபாய் வைத்திருக்க வேண்டும். மாதாந்திர சராசரியில் தொகை குறைந்திருந்தால், 270 ரூபாய், நமது கணக்கில் இருந்து எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். இதற்கெல்லாம், குறுஞ்செய்தி கூட அனுப்புவதில்லை. ஆக, நம் கணக்கில் இருந்து, பணம் எடுக்கப்பட்ட விவரமே, நமக்குத்தெரிவதில்லை; மாதாந்திர அறிக்கை வரும்போதுதான் தெரியும். இது ஒரு வகையில் நூதன கொள்ளை.
விசாரித்தால், ‘உங்களுக்கு ஏ.டி.எம்., கார்டு, காசோலை புத்தகம், நெட் பேங்கிங், மொபைல் பேங்கிங் என்று ஏகப்பட்ட வசதிகளை கொடுத்திருக்கிறோம்’ என்று விளங்காத விளக்கம் வேறு! ரிசர்வ் வங்கிகூட, தமிழ் வாத்தியார், கோவில் குருக்கள் போன்று, தயிர் சாத வகையறாக்களைத்தான் போட்டுத்தாக்கும் போலிருக்கிறது!

டூவீலர் வாங்கச் செல்லும்போது, விவரமான ஆட்களை உடன் அழைத்துச் செல்வது எல்லோருக்கும் வழக்கம்தான். மற்றவர் அழைத்துச் செல்வதற்கு காரணம் என்னவோ, எனக்குத்தெரியாது. ஆனால், நான் அழைத்துச் சென்றதற்கு ஒரே காரணம், ‘எனக்கு அதை ஓட்டத்தெரியாது’ என்பது தான். வாங்கும் வண்டியை வீடு வரை ஓட்டி வருவதற்கு ஆள் வேண்டுமல்லவா? ஆகவே, நன்கு வண்டி ஓட்டத் தெரிந்த ஆட்களை அழைத்துச் சென்று விடுவேன். முதல் முறை, மொபட் வாங்கியபோது அப்படித்தான்.
ஷோரூமில் இருந்து அலுவலகம் வரை, ஆபத்பாந்தவன் ஒருவர் வண்டியை ஓட்டி வந்தார். அதன்பிறகு வீடு செல்வதற்கு ஐந்து கிலோமீட்டர் தூரம் இருக்கிறது. ‘இனி நான் வர முடியாது. நீயே ஓட்டிச்சென்று விடு’ என்று வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்து கொடுத்து விட்டார். நானும் அப்படியே ஆக்ஸிலரேட்டரை முறுக்கியபடி வீட்டுக்கு வந்து விட்டேன். மறுநாள் வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்வது எப்படியென்று தெரியாமல், மணிக்கணக்கில் போராடி, அக்கம் பக்கத்தினர் உதவியை நாடியதெல்லாம் தனிக்கதை.
அந்த மொபெட் அடிக்கடி கழுத்தறுத்த காரணத்தால், ‘பைக் வாங்கித் தொலையுங்கள்’ என்று, எல்லாம் வல்ல பொதுக்குழுவும், செயற்கரிய செய்யும் செயற்குழுவும் ஒப்புதல் அளித்தன. அதன் அடிப்படையில், அதிகாரமே இல்லாத அவைத்தலைவராகிய நான், பணத்துடனும், பக்கபலமாக பைக் ஓட்டத்தெரிந்த இருவருடனும், ஷோரூமுக்கு போனேன். அவர்கள் பைக் ஒன்றை கொடுத்து விட்டனர்.
கூட வந்த நண்பர் கேட்டார்.
‘சார் ஒங்களுக்கு பைக் ஓட்டத் தெரியுமா’
‘தெரியாதே’
‘தெரியாம எப்படி சார்? அதுவும் பெரிய வண்டி எடுக்குறீங்க’
‘அதெல்லாம் ஓட்டலாங்க’
‘சார், பைக் ரெகுலரா ஓட்டறவுங்களே, இந்த வண்டி ஓட்டுறதுக்கு கொஞ்சம் தயங்குவாங்க’
‘அதெல்லாம் பாத்துக்குலாங்க, நீங்க இன்னிக்குமட்டும் வீட்டு வரைக்கு வண்டிய கொண்டு வந்து விட்டுருங்க’
அப்போதைக்கு அவர் வாயை மூடி விட்டேன். நண்பர் மனதுக்குள் சிரித்திருக்கக்கூடும்.
சரி, ஒரு வழியாக, நண்பரின் புண்ணியத்தில், பைக் வீடு வந்து விட்டது.
மனைவிக்கும், குழந்தைகளுக்கும், புது பைக்கில் சவாரி செய்ய ஆசை. ஆனால், நமக்குத்தான் பைக் ஓட்டத் தெரியாதே! ‘நல்லபடியாக பைக் ஓட்டிப் பழகியபிறகு கூட்டிச் செல்கிறேன்’ என்று கூறி விட்டேன். ‘இவுரு எப்ப பைக் ஓட்டிப் பழகுறது, நாம எப்ப சவாரி போறது’ என்று, யாரோ இழுப்பதுபோல் காதில் விழுந்தது. மானம் அவமானம் பார்த்தால் முடியுமா?
புது பைக் வீட்டுக்கு வந்து விட்ட காரணமோ என்னவோ, நாட்கள் வெகுவேகமாக நகரத் தொடங்கின. ஒரு வாரம் ஆனது, பத்து நாட்கள் ஆகின, 15 நாட்களும் வந்து விட்டன. அதிதீவிர முன்னெச்சரிக்கை உணர்வு தடுத்துக் கொண்டிருந்தபடியால், நான் பைக் ஓட்டவே இல்லை. அலுவலகத்திலும், வீட்டிலும், நக்கல், நையாண்டிகளுடன் பொழுதுகள் கடந்து கொண்டிருந்தன. நேரடியாக யாரிடமும் போய், ‘உங்கள் வண்டியில் ஓட்டிப்பழக்கி விடுங்கள்’ என்று கேட்பதற்கு கூச்சம்.
நண்பர்கள் சிலரிடம் அவ்வப்போது ஆலோசனை கேட்பேன். ஆலோசனை மட்டும்தான்; செய்முறைப் பயிற்சி எதுவும் இல்லை. ஆகவே, வீட்டில் நிறுத்தியிருந்த வண்டியில் தூசு படிய ஆரம்பித்தது. நாட்கள் செல்லச்செல்ல மனைவியின் சவுண்ட் வால்யூம் வேறு அதிகமாகிக் கொண்டிருந்தது.
‘இப்பிடி ஊட்டுக்குள்ள நிறுத்தி வெக்குறதுக்கா, அறுபதாயிரம் குடுத்து பைக் வாங்குச்சு’ என்று, காலையில் வீட்டுக்குள் கேட்ட கேள்வி, இரவு வரை, காதுக்குள் ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டே இருந்தது. அன்று, இரவு முழுவதும் ஒரே யோசனை.
மறுநாள் காலை 6 மணியிருக்கும். வண்டியை கஷ்டப்பட்டு ஸ்டாண்டில் இருந்து நகர்த்தி, ஸ்டார்ட் செய்தேன். பட்டன் ஸ்டார்ட்டர் தானே, அதில் ஒன்றும் சிரமம் இல்லை. நாம் கொஞ்சம் உயரமாக வேறு இருப்பதால், இரு புறமும் கால்களை ஊன்றிக் கொண்டே செல்லவும் வசதியாக இருந்தது. மெதுமெதுவாக, ஒவ்வொரு கீராக மாற்றி, ஆக்ஸிலரேட்டரை முடுக்க, வண்டி நகர ஆரம்பித்தது. ‘எப்படி ஓட்டுகிறானோ’ என்ற கவலையிலும் பயத்திலுமாக, வீட்டில் எல்லோரும் பின்தொடர்ந்து பார்ப்பது தெரிந்தது. இந்த அற்புதக்காட்சியை, இவ்வளவு விரைவில் பார்க்க நேரிடும் என்று அவர்கள் கனவிலும் எண்ணியிருக்க வாய்ப்பில்லைதான்.
ஆரம்ப வினாடிகளில் இருந்த தடுமாற்றம், வண்டி நகரத் தொடங்கியதும், போயே விட்டது. அப்பா…! ஒரு வழியாக, பைக் ஓட்டியாகி விட்டது. ஓரிரு கிலோமீட்டர் சென்றபிறகு, வண்டியை திருப்பிக் கொண்டு வீட்டுக்கு வந்தேன். என் முகத்தில் பொங்கி வழியும் பெருமிதம், என் கண்களுக்கே தெரிவது போலிருந்தது. உலகத்தை வெற்றி கொண்ட மிதப்பு என்பார்களே, அன்று எனக்குள் வந்தது, அதையெல்லாம் கடந்த ஒன்று. பிறர் உதவியின்றி, பைக் ஓட்டிப்பழகியவர்களுக்குத் தெரியும், அது எப்படிப்பட்டதென்று!

கொரியப்போர் குறித்த பிரபல நகைச்சுவை ஒன்றுண்டு. தென்கொரியாவுக்கு ஆதரவாக அமெரிக்க ராணுவம் களம் இறங்கிய போர் அது. கொரிய வீரர்கள் முன்னிலையில், போர் உத்திகள் குறித்து அமெரிக்க ராணுவ தளபதி, உரை நிகழ்த்தினார்.

அவரது உரையை, கொரிய தளபதி ஒருவர், உள்ளூர் மொழியில், மொழி பெயர்த்துக் கொண்டிருந்தார். அமெரிக்க தளபதி, தன் பேச்சின் இடையே, ஆங்கிலத்தில் நகைச்சுவை துணுக்கு ஒன்றை குறிப்பிட்டார். பத்து நிமிடங்களுக்கு மேலாக, அவர் நீட்டி முழக்கிய நகைச்சுவையை, மொழி பெயர்க்க வேண்டிய கொரிய தளபதியோ, ஒரே வினாடியில் கூறி விட்டார். அதைக்கேட்டதும், கூடியிருந்த ராணுவ வீரர்கள் குபீர் சிரிப்பு சிரிக்க ஆரம்பித்தனர்.
அமெரிக்க தளபதிக்கு ஆச்சர்யம் தாங்கவில்லை. ‘நாம் பத்து நிமிடங்களுக்கு மேலாக நேரம் எடுத்துக்கொண்டு கூறிய நகைச்சுவையை, இவன் ஓரிரு வினாடிகளில் கூறி விட்டானே’ என்ற திகைப்பு. அதைவிட ஆச்சர்யம், கொரியத் தளபதி ஒரே வினாடியில் சொன்ன நகைச்சுவைக்கு, வீரர்கள் எல்லோரும் விழுந்து விழுந்து சிரிப்பதுதான்.
கொரிய தளபதியிடம், அமெரிக்க தளபதி, விசாரித்தார்.
‘‘நான் பத்து நிமிடம் சொன்னதை, நீ ஒரே வினாடியில் சொல்லி விட்டாயே, பாராட்டுக்கள்’’
‘‘இல்லையில்லை, நீங்கள் பேசியதை நான் மொழிபெயர்க்கவும் இல்லை, நகைச்சுவை சொல்லவும் இல்லை’’
இது கொரிய தளபதியின் மறுப்பு.
‘‘வேறு என்னதான் சொன்னாய்’’
ஆவல் தாங்க முடியாமல் விசாரித்தார் அமெரிக்கர்.
‘‘அமெரிக்க தளபதி ஜோக் சொல்லியிருக்கிறார். எல்லோரும் சிரியுங்கள் என்று மட்டும்தான் சொன்னேன்’’ என்றார், கொரியத்தளபதி.
‘பலம் பொருந்தியவர்கள் செய்யக்கூடியது, எதுவாக இருந்தாலும், அதற்கொரு ஆமாம் போட்டு வைப்போமே’ என்கிற மனித எண்ணம்தான், இத்தகைய மனநிலைக்கு முக்கிய காரணம். இப்படி பல சம்பவங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையில் நடக்கின்றன. உள்ளூர் அரசியல் முதல் உலக அரசியல் வரை, பலப்பல உதாரணங்களை கூறிவிட முடியும்.
எங்கள் வீட்டில் வழக்கமாக நடக்கக்கூடிய ஒன்றை சொல்லியே தீர வேண்டும். சமையல் முடிந்து, சாப்பிட ஆரம்பித்தவுடன், என் மனைவி, ‘குழம்பு எப்படி’, ‘ரசம் எப்படி’, ‘பொரியல் எப்படி’ என்று கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்பார். மகள்கள் இருவரும், அடுத்த வினாடியே, ‘சூப்பர்ம்மா’ என்று சொல்லி விடுவர். வேறு ஏதாவது சொன்னால், விளைவுகள் என்னவாக இருக்குமென்று, அவர்களுக்குத் தெரியாதா?
ஆகவே, சாப்பிட ஆரம்பிக்கும்முன்னரே, ‘குழம்பு சூப்பர்ம்மா’ என்று மகள்கள் இருவரும் சொல்லி விடுவதெல்லாம், எங்கள் வீட்டில் சர்வ சாதாரணமாக நடந்தேறியிருக்கிறது. தேங்காய் சட்னி, புதினா சட்னி முதல் கொத்தமல்லிச் சட்னி வரை, சாதாரண சாம்பார் முதல் சிக்கன், மட்டன் வரை எல்லாவற்றுக்கும், இதே கேள்வி; இதே பதில்தான் வரும். பல வீடுகளில் கணவன்மார்களும், தங்கள் நலன் கருதி, இதேபோன்று ‘மேட்ச் பிக்ஸிங்’ பதில்களை சொல்லிக் கொண்டிருப்பதாகவும் காதுக்கு வருவதுண்டு. அப்போதெல்லாம், ‘கொரியத்தளபதியின் நகைச்சுவையை அவர்களும் படித்திருக்கக்கூடுமோ’ என்று, நான் எண்ணிக்கொள்வதுண்டு.

காட்சி 1
………….
இடம்: வெள்ளை மாளிகை டைனிங் ஹால், அமெரிக்கா
………………………………………………….
மிசேல்: சேச்சே, மானமே போவுது, ஏந்தான் நீங்க பிரெசிடென்ட் ஆனீங்களோ, என் பிரெண்ட்ஸ் எல்லாத்துக்கும் பதிலே சொல்ல முடியலே, வெளில தலைகாட்ட முடியல!
ஷாஸா: எனக்குந்தாம்மா, என் பிரெண்ட்ஸ், டீச்சர்ஸ் எல்லாரும் கேலி பண்றாங்க. காலேஜ் போகவே புடிக்கலை!
ஒபாமா: என்ன ரெண்டு பேரும் நை நைன்னு பேசீட்டே இருக்கீங்க, எனக்கு இருக்க பிரச்னைல நீங்க வேற, ஒரே தொணதொணப்பு!
மிசேல்: பின்ன என்ன? ஒரு ராக்கெட் ஒழுங்கா விடறாங்களா? தப்பித்தவறி ஒண்ணு விட்டா, பத்து ராக்கெட் வெடிக்குது, இந்த நாசாக்காரங்கள எல்லாம், கழுத மேய்க்க விட்டாத்தான் புத்தி வரும்!
ஒபாமா: ச்சே… என்ன பண்றதுன்னே தெரியலை. கேட்டா, அது இதுன்னு காரணம் வேற சொல்றாங்க…!
மிசேல்: இந்த இந்தியாக்காரங்கள பாருங்க, செவ்வாய் கிரகத்துக்கே ராக்கெட் விட்டுட்டாங்க, இன்னும் என்னவெல்லாம் பண்ணப் போறாங்களோ, பேசாமா உங்காளுங்க எல்லாரையும், இந்தியாவுக்கு டிரெய்னிங் அனுப்பிடுங்க. இல்லைன்னா, நாசா காண்ட்ராக்ட் எல்லாத்தையும் இந்தியாக்காரங்களுக்கு கொடுத்திடுங்க, வெடிச்சாக்கூட, பழியை அவங்க மேல போட்டுடலாம்.
ஒபாமா: ஸ்டுப்பிட் மாதிரி பேசக்கூடாது மிசேல். ஏதாச்சும் நல்ல உருப்படியா ஐடியா இருந்தா சொல்லு!
மிசேல்: ஒரே ஐடியாதான். நேரா இன்டியன் பி.எம்., மோடி கிட்ட பேசுங்க. அவுங்க ராக்கெட் விடறக்கு என்னவெல்லாம் டெக்னாலஜி பாலோ பண்றாங்கன்னு கேளுங்க, கொஞ்சம் நாசாக்காரங்களுக்கு ஹெல்ப் பண்ணச்சொல்லுங்க. அந்தாளு நல்ல மனுசன். நீங்க கேட்டா நிச்சயம் ஹெல்ப் பண்ணுவாரு.
ஒபாமா: நல்ல யோசனைதான். இன்னைக்கே மோடி கிட்ட பேசுறேன்!
………..
காட்சி 2
…………
இடம்: வெள்ளை மாளிகை, அதிபர் அலுவலக அறை, அமெரிக்கா
…………………………………………………………….
ஒபாமா: செக்ரட்ரி, இன்டியன் பி.எம்., மோடி லைன் வாங்கிக் கொடுங்க…
செக்ரட்டரி: ஒன் செகண்ட் சார்…
(சற்று நேரத்தில்)
செக்ரட்டரி: சார், ரிங் போகுது, நீங்களே பேசுங்க…!
மோடி: நமஸ்தே, மே பிரதான்மந்த்ரி போல் ரஹா ஹூன்!
ஒபாமா: நமஸ்தே நமஸ்தே மிஸ்டர் மோடிஜி, மே ஒபாமா ஸ்பீக்கிங்!
மோடி: குட்மார்னிங் குட்மார்னிங் ஒபாமாஜி, எப்டி இருக்கீங்க? ஹிந்திகூட கத்துக்கிட்டீங்க போல?
ஒபாமா: ஹாஹாஹா… நல்ல இருக்கேன் மோடிஜி! எப்டி என்னோட ஹிந்தி?
மோடி: கேக்கவே ப்ளசன்ட்டா இருக்கு ஒபாமாஜி. வீட்டுல தங்கச்சி மிசேல், குழந்தைங்க எல்லாம் எப்டி இருக்காங்க. பெரிய பாப்பா காலேஜ் போறாங்களா… எப்படி பீல் பண்றாங்க?
ஒபாமா: எல்லாம் நல்லா போய்ட்டிருக்காங்க, மிசேல் இன்னைக்கக்கூட உங்களப்பத்தித்தான் பேசுனாங்க, அது மட்டுமில்ல மிஸ்டர் மோடி, நீங்க அமெரிக்கா வந்துட்டுப் போனதுல இருந்து, எங்க எம்.பி.,ஸ், செக்ரட்ரீஸ், கவர்னர்ஸ், பிசினஸ் பீப்பிள்னு நான் பாக்குற எல்லோரும் உங்களப் பத்தித்தான் பேசுறாங்க…!
மோடி: அப்டியா, ரொம்ப ஹேப்பியா இருக்கு ஒபாமாஜி.
ஒபாமா: அப்புறம், இப்பக்கூட, ரெண்டு ஸ்டேட் எலக்ஷன்ல வின் பண்ணீட்டீங்களாமே, கங்ராஜூலேசன்ஸ், கங்ராஜூலேசன்ஸ்!
மோடி: அது ஒரு பெரிய விஷயம் இல்ல ஒபாமாஜி, எல்லாம் நம்மாளு, அமித்னு ஒர்த்தர் இருக்காரு. அவரை அனுப்புனாப் போதும், ஆளே இல்லாத அன்டார்டிக் கண்டத்துலகூட, ஆட்சியைப்புடிச்சுக் காட்டீருவாரு, ஹாஹாஹா…!
ஒபாமா: அப்டியா, அவரை மாதிரி ஒரு ஆளு நமக்குத்தேவை மிஸ்டர் மோடி. இங்ககூட மிட்டேம் எலக்ஷன்ஸ்ல, ரிபப்ளிக்கன்ஸ் ரொம்ப தண்ணீ காட்றாங்க…!
மோடி: ஓ ஐ ஸீ…, எனி திங் ஸ்பெஷல் ஒபாமாஜி, காலங்காத்தால போன் பண்ணீருக்கீங்க, பிரேக்ஃபஸ்ட் எல்லாம் ஆச்சா?
ஒபாமா: ஒரு வழியா இப்பத்தான் ஆச்சு மிஸ்டர் மோடி! சாப்பிட உக்காந்தா, ஒரே போன் மேல போனா இருக்குது. நச்சு நச்சுன்னு எத்தனை பிரச்னையத்தான் நான் தீக்க முடியும்? ஒரு நாலு மணி நேரம் நிம்மதியா தூங்கக்கூட முடியலைன்னா பாத்துக்குங்களேன்!
மோடி: அடடா, இப்டி வேலை வேலைன்னு இருந்தா மட்டும் ஆகாது ஒபாமாஜி, உங்க ஹெல்த் கொஞ்சம் பாத்துக்குங்க!
ஒபாமா: வெரி தேங்ஸ் மிஸ்டர் மோடி! பை த பை மிஸ்டர் மோடி, ஐ ஹேவ் ஏன் இம்பார்ட்டன்ட் மேட்டர். இன்னும் ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் உங்க டைம் எடுத்துக்குலாமா?
மோடி: நோ ப்ராப்ளம் ஒபாமாஜி, சொல்லுங்க வாட் இஸ் த ப்ராப்ளம்?
ஒபாமா: இல்ல, எங்க நாசாக்காரங்க, ஏதோ ராக்கெட் அனுப்புறதுல சில டெக்னிக்கல் டிஃபிகல்டீஸ் ஃபீல் பண்றாங்க, உங்க இஸ்ரோகாரங்கள விட்டு ஏதாச்சும் ஹெல்ப் பண்ணச் சொல்ல முடியுமா?
மோடி: அதுக்கென்ன ஒபாமாஜி, வித் பிளஷர், தாராளமா செய்யச் சொல்றேனே!
ஒபாமா: அதான் நீங்ககூட கேள்விப்பட்டிருப்பீங்களே, ரெண்டு நாளைக்கு முன்னால எங்க ராக்கெட்கூட வெடிச்சுருச்சு!
மோடி: ஆமாமா, நாங்கூட டிவில பாத்தேன். அப்பவே பேசணும்னு நெனச்சேன், எனக்கு சில இம்பார்ட்டன்ட் என்கேஜ்மெண்ட்ஸ் இருந்ததால முடியலே!
ஒபாமா: எப்டி மோடிஜி, உங்காளுங்க, இவ்வளவு கொறஞ்ச செலவுல ராக்கெட் அதிகமா பெய்லியர் இல்லாம விடறாங்கன்னு எனக்கு ஒரே ஆச்சர்யம் மோடிஜி!
மோடி: ஒபாமாஜி, யூ நோ ஒன் திங், ராக்கெட் டெக்னாலஜி ஈஸ் இன் அவர் ஏன்ஷியன்ட் டிரெடிஷன். ஈவன் இன் வேதிக் டைம்ஸ், அவர் கிங்ஸ் டெவலப்டு லாட் ஆப் ராக்கெட்ஸ் அண்ட் ஏரோபிளேன்ஸ். பட் த இன்டியன்ஸ் டிடின்ட் யூடிலைஸ் திஸ் டெக்னாலஜி டூ கான்கர் அதர் கிங்டம்ஸ்.
ஒபாமா: வெரி இன்ட்ரஸ்டிங், மோடிஜி!
மோடி: ஒபாமாஜி, ராக்கெட் டெக்னாலஜி ஈஸ் இன் அவர் ஜீன்ஸ், இட் ஈஸ் இன் அவர் பிளட் வெசல்ஸ், யூ நோ? சம் டூ ஹன்ட்ரட் அண்ட் பிப்டி இயர்ஸ் எகோ, ஏ சவுத் இன்டியன் கிங் நேம்டு திப்பு சுல்தான், ஹூ வாஸ் கில்டு பை த பிரிட்டீஷ், டெவலப்டு ஏ ராக்கெட் ஃபார் கன்வென்ஷனல் வார்ஃபேர். இட் வாஸ் இன் ஹிஸ்ட்ரி, யூ மே செக் வித் த பிரிட்டீஷ் பீப்பிள்.
ஒபாமா: நோ நோ ஐ ஹேவ் நோ டவுட் அபவுட் த இன்டியன் கேப்பபிளிட்டி. தட்ஸ் வை ஐஆம் ஆஸ்கிங் யூ டூ ஹெல்ப் த நாசா பீப்பிள்!
மோடி: எஸ் ஒபாமாஜி, வித் பிளஷர், நான் எங்காளுங்கள இப்பவே நாசா பீப்பிள்கூட பேசச்சொல்றேன். நீங்க டோண்ட் ஒர்ரி!
ஒபாமா: தேங்ஸ் மிஸ்டர் மோடிஜி. எப்டி கேக்குறது தயங்கிட்டே இருந்தேன்.
மோடி: நோ நோ ஒபாமாஜி, இட் ஈஸ் அவர் டூட்டி டூ ஹெல்ப் யூ, சரி நான் வெச்சுரட்டுமா? தங்கச்சி மிசேல், குழந்தைகளையும் கேட்டதாச்சொல்லுங்க!
………
காட்சி 3
……………
இடம்: நாசா தலைமையகம், வாஷிங்டன்
……………………………………………………
நாசா நிர்வாகி சார்லஸ் போல்டன்: யாருப்பா அது, ஏதோ இன்டியாலர்ந்து கால் வரும்னு ஒபாமா சொன்னாராம், ரெடியா இருங்கப்பா!
உதவியாளர்: சார், கரெட்டா நீங்க சொன்ன ஒடனே இண்டியாலர்ந்து கால் வருது!
போல்டன்: கொண்டா கொண்டா, அதுக்குத்தான் வெயிட் பண்றேன்… ஹலோ, நாசா அட்மினிஸ்ட்ரேட்டர் ஹியர்…
மோடி: ஹலோ, ‘இஸ்ரோ’ தலைவர் பேசுறேன். எங்க பி.எம்., உங்ககிட்ட பேசச்சொன்னாரு!
போல்டன்: ஆமாமா, எங்க பிரெசிடெண்டும் சொன்னாரு, நீங்க பேசுவீங்கன்னு. வெரிகுட், வெரிகுட். எப்புடி போகுது உங்க ப்ராஜக்ட் எல்லாம்…?
இஸ்ரோ தலைவர்: எப்படியோ, ஏழுமலையான் புண்ணியத்துல நல்லபடியா போய்ட்டிருக்கு!
போல்டன்: அப்டியா, பரவால்ல, இங்கதான் ஒரே பிரச்னையா இருக்குது. விடற ராக்கெட்லாம், ஒவ்வொண்ணா காலை வாரிட்டே போகுது. என்ன பண்றதுன்னே தெரியலை!
இஸ்ரோ தலைவர்: அடடா, சரி பரவால்ல, அதுக்குத்தான் எங்க பி.எம்., உங்ககிட்ட பேசச்சொன்னாரு!
போல்டன்: ஆமாமா, கேள்விப்பட்டிருப்பீங்களே, ரெண்டுநாள் முன்னாடி கூட, ஒரு ராக்கெட் வெடிச்சுருச்சு. நீங்க யாராச்சும் ஒரு சீனியர் சயின்ஸ்டிஸ்ட் டீம் ஒண்ணு அனுப்பி, எங்களுக்குக் கொஞ்சம் அசிஸ்ட் பண்ணச்சொல்ல முடியுமா?
இஸ்ரோ தலைவர்: டெப்னட்லி டெப்னட்லி, அதுக்கு முன்னாடி, எனக்கு சில டீட்டெய்ஸ் தர முடியுமா?
போல்டன்: ஓ தரலாமே, என்ன மாதிரியான டீட்டெய்ஸ் வேணும்?
இஸ்ரோ தலைவர்: மொதல்ல, ராக்கெட் விடறதுக்கு முன்னாடி, ரிலீஜியஸா சில ஸ்டெப்ஸ்லாம் நாங்க பாலோ பண்றோம், அதெல்லாம் நீங்க பண்றதில்லேன்னு கேள்விப்பட்டோம், அதெல்லாம் உண்மையா?
போல்டன்: உண்மைதான், நாங்க ரிலீஜியஸா எதும் பண்றதில்லை! நீங்க என்ன பண்ணுவீங்கன்னு மொதல்ல சொல்லுங்களேன்?
இஸ்ரோ தலைவர்: மொதல்ல, ராக்கெட் ப்ராஜெக்ட் ஸ்டார்ட் பண்றதுக்கு முன்னாடி, டீம் லீடர் திருப்பதி ஏழுமலையான் கோவிலுக்குப் போய், வேண்டிக்குவாரு. ப்ராஜெக்ட் சக்சஸ் ஆனா, டீம் லீடர், போய் அதே கோவில்ல மொட்டை போட்டுக்குவாரு! சம் பீப்பிள் அடிஷனலா 48 டேஸ், விரதம் கூட இருப்பாங்க!
போல்டன்: ஃபார்ட்டி எய்ட் டேஸ் பாஸ்ட்? அதெப்டி சாப்டாமயே இருப்பீங்ளா?
இஸ்ரோ தலைவர்: நோ நோ, விரதம்னா, ஒரு வேளை மட்டும் சாப்பிடுறது, இல்லீன்னா நான்வெஜ் சாப்பிடாம இருக்குறது, நமக்கு ரொம்பப்பிடிச்ச ஏதாச்சும் ஒண்ண செய்யாம இருக்குறது, இந்த மாதிரி!
போல்டன்: அப்டியா, வெரி இன்ட்ரஸ்டிங்! அப்புறம் வேறென்ன பண்ணுவீங்க?
இஸ்ரோ: அப்புறம், டைமிங் ரொம்ப முக்கியம். நல்ல நேரத்துல தான் ராக்கெட் விடணும். ராகு காலம், எமகண்டம் எல்லாம் பாத்து, அதை தவிர்த்துட்டு, நல்ல நேரத்துல ராக்கெட் விடணும். ப்ராஜக்ட் ஆரம்பத்துல இருந்து, கடைசி வரைக்கும் ஒவ்வொரு காரியத்துக்கும் இப்டி நல்ல நேரம் பாத்துத்தான் செய்வோம்.
போல்டன்: அப்டியா, சயின்டிபிக்கா அது சரியா வருமா? நம்பவே முடியலையே!
இஸ்ரோ: அதெல்லாம் சரியா வரும். நாங்க செவ்வாய் கிரகத்துக்கு ராக்கெட் இப்டித்தானே விட்டோம். நீங்க இந்த மாதிரி டைமிங், சர்ச்சுல கும்புடுறது ஏதாச்சும் உண்டா?
போல்டன்: நோ… நோ…அப்டி செஞ்சா எங்க நாட்டுல ஏத்துக்க மாட்டாங்களே!
இஸ்ரோ: ஏன், ராக்கெட் பறக்கணுமா வேண்டாமா? நாங்கெல்லாம் பப்ளிக்காத்தானே செய்றோம், எங்க நாட்டுல ஏத்துக்குறாங்களே!
போல்டன்: சரி, நான் பிரசிடெண்ட்கிட்ட கேட்டுக்கிறேன், அப்புறம் சொல்லுங்க, வேற என்னவெல்லாம் பண்ணுவீங்க?
இஸ்ரோ: ராக்கெட் இன்ஸ்டால் பண்ற எடத்துல முகூர்த்தக்கால் பூஜை போடுவோம், அதுக்கும் நல்ல நேரம் எல்லாம் முக்கியம். அப்புறம் முக்கியமான விஷயம், ராக்கெட்ல எலுமிச்சம்பழம் கட்டித்தான் பறக்க விடுவோம். அது இருந்தாத்தான் ராக்கெட் கடைசி வரைக்கும் கரெக்டா வேலை செய்யும்?
போல்டன்: வாட், லெமன் ப்ரூட்?
இஸ்ரோ: தட் இஸ் ரைட், இட் ஈஸ் வெரி பவர்புல் யூ நோ?
போல்டன்: இல்ல, அதுக்கெல்லாம் எங்க சயின்டிஸ்ட்ஸ் ஒத்துக்க மாட்டாங்களே, ஏதாச்சும் பே லோட் பிரச்னை வருமே!
இஸ்ரோ: நோ நோ, எங்க ராக்கெட் எல்லாமே, எலுமிச்சம் பழம் கட்டித்தான் பறக்க விட்டோமே, எல்லாமே நல்லாத்தானே போச்சு, பேலோட் பிரச்னை எதும் வரலையே?
போல்டன்: இட்ஸ் அன்பீலீவபிள்! அன்பிலீவபிள்!
இஸ்ரோ: இதுக்கே இப்டிச் சொன்னா எப்டி, சைனீஸ், இதவிட நெறைய மந்திர தந்திரம் எல்லாம் பண்ணித்தானே ராக்கெட் விடறாங்க!
போல்டன்: அப்டியா, இதெல்லாம் எங்களுக்கு யாருமே சொல்லலியே!
இஸ்ரோ: சரி, இப்ப நான் சொன்னதையெல்லாம் மொதல்ல பண்ணுங்க, அப்புறம் உங்க ராக்கெட், தானாப் பறக்கும் பாருங்க!
போல்டன்: சரி ஓகே, நான் பிரசிடெண்ட்கிட்ட பேசிப் பாக்குறேன். வச்சிரட்டுமா? உங்க உதவிக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்
இஸ்ரோ: ஓகே டோண்ட் மென்ஷன், வேற ஏதாச்சும் ஹெல்ப் வேணும்னாலும் தயங்காம கேளுங்க, ஹேவ் ஏ நைஸ் டே!
…………
காட்சி 4
………….
இடம்: வெள்ளை மாளிகை அதிபர் அறை
……………………………………
உதவியாளர்: சார், நாசா அட்மினிஸ்ட்ரேட்டர் போல்டன், சீப் சயின்டிஸ்ட் ஸ்டாஃபன் ரெண்டு பேரும் ஒங்களப் பாக்க வந்துருக்காங்க சார்!
ஒபாமா: காத்தாலயே வந்துட்டாங்களா? ஒரு ராக்கெட் விடத் துப்பில்ல, பங்ச்சுவாலிட்டிக்கெல்லாம் ஒண்ணும் கொறச்சல் இல்லை!
போல்டன்: வெரிகுட்மார்னிங் சார்
ஒபாமா: குட்மார்னிங், என்ன இன்டியாலர்ந்து பேசுனாங்ளா?
போல்டன்: எஸ் சார் பேசுனாங்க, அவங்க சில ஐடியாஸ்லாம் சொல்லிர்க்காங்க!
ஒபாமா: அப்படியா, அதெல்லாம் ஏற்கனவே உங்களுக்குத் தெரியாதா, நீங்க ஏதோ ஒலகத்துலேயே பெஸ்ட் சயின்ஸ் ஏஜென்சின்னு சொல்லீட்டுத் திரிஞ்சீங்க, அதெல்லாம் பொய்யா?
போல்டன்: சார்…!
ஒபாமா: சரி சொல்லுங்க, என்ன ஐடியாஸ் சொன்னாங்க?
போல்டன்: சார், மொதல்ல, ராக்கெட்ல எலுமிச்சம்பழம் கட்டணும்.
ஒபாமா: வாட், எலுமிச்சம் பழமா?
போல்டன்: எஸ் சார், இன்டியன் ஸ்பேஸ் ஏஜென்சி பிரெசிªண்ட்தான் சொன்னாரு!
ஒபாமா: ஈஸ் இட் ட்ரூ? என்ன அவங்களுக்கு பைத்தியமா? ராக்கெட்ல எலுமிச்சம் பழமா?
ஸ்டாஃபன்: அது மட்டுமில்லாம, சில ரிலீஜியஸ் புரொசீஜர்லாம் பாலோ அப் பண்ணச்சொல்றாங்க சார்?
ஒபாமா: என்ன புரொசீஜராம்?
நாசா: சார், டீம் லீடர் சர்ச்ல பிரேயர் பண்ணி, புல் ஹேர்கட் பண்ணணுமாம் சார், அதுல்லாம, ப்ராஜக்ட் சக்சஸ் ஆனாலும் அதேமாதிரி, புல் ஹேர்கட் பண்ணணுமாம் சார், நான்வெஜ் சாப்பிடாம விரதம் இருக்கணுமாம்.
ஒபாமா: இப்டியெல்லாமா இந்தியால செய்ராங்க!
நாசா: அப்டித்தான் சார் சொல்றாங்க. அது மட்டுமில்லாம, அவங்க ஏதோ, ராகு டைம்னு சொல்றாங்க சார், அந்த நேரத்துல ராக்கெட் விடக்கூடாது. ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி நாம விட்ட ராக்கெட், ராகு டைம்ல போயிருக்குது, அது வெடிக்கும்னு எங்களுக்கு முன்னமே தெரியும்னு சொல்றாங்க சார்
ஒபாமா: ஈஸ் இட்? ஈஸ் இட் சயின்டிபிக் ஆர் ஜஸ்ட் தெயர் பிலீப்?
ஸ்டாஃபன்: ஐ திங்க், இட் ஈஸ் தெயர் பிலீப் ஒன்லி சார்!
ஒபாமா: அன்பிலீவபிள்!
போல்டன்: சார், சைனீஸ்கூட, இந்த சிஸ்டம் பாலோ அப் பண்ணித்தான் ராக்கெட் விடறாங்ளாம் சார்!
ஒபாமா: ரியல்லி? இதுக்கு ஏதாச்சும் சயின்டிபிக் தியரி இருக்குதான்னு உங்களாலே செக் பண்ண முடியுமா?
ஸ்டாஃபன்: டெப்னட்லி சார், அதை செக் பண்றதுக்கு, நம்ம இண்டியன், சைனீஸ் எம்பஸீஸ்ல சொல்லி ஏற்பாடு பண்ணீருக்குது சார்!
ஒபாமா: ஓகே, அதை தரவா செக் பண்ணீட்டு, உண்மைன்னா அதை அப்டியே பாலோஅப் பண்ணி, நெக்ஸ்ட் ராக்கெட் சக்சஸ்புல்லா விடறதுக்கு பாருங்க. ஆனா ஒரு விஷயம், நீங்க எலுமிச்சம்பழம் கட்டுவீங்களோ, மொட்டை அடிப்பீங்களோ அது உங்க பாடு, நமக்கு ராக்கெட் பறக்கணும் அவ்வளவுதான், பாத்துக்குங்க!
………….
தொடரும்

நாட்டில் இப்போது ஜாமின் பெறுவதுதான் தலைபோகிற பிரச்னையாக இருக்கிறது. விளையாட்டு வீரர்களுக்கெல்லாம் கோடி கோடியாய் அள்ளிக்கொடுத்த, ஆனானப்பட்ட சகாரா கம்பெனி அதிபரே, ஜாமின் கிடைக்காமல் மாதக்கணக்கில் சிங்கியடித்த கதை நாடறியும்; நம்மைப்போன்ற சாதாரண மனிதர்கள் எல்லாம், ஜாமின் பெறுவது அவ்வளவு சுலபமா என்ன?
ஆகவே, வீட்டுக்கும், கோர்ட்டுக்கும், வக்கீல் ஆபீசுக்குமாய் அலைந்து திரிந்து, பாவப்பட்ட, பரிதாபப்பட்டவர்களுக்கு, உள்ளபடியே உதவும் நோக்கத்துடன், ‘எப்படியெல்லாம் ஜாமின் பெறலாம்’ என்று இரவு முழுவதும் யோசித்ததன் விளைவுதான், இந்தப்பதிவு.
இப்போது அமெரிக்க அதிபரே பயப்படும் ஒரே விஷயம் ‘எபோலா’ தான். ‘இந்த கைதிக்கு எபோலா வைரஸ் பாதிப்பு வந்து விட்டது போலிருக்கிறது. அதற்கான அறிகுறிகள் எல்லாம் இருக்கின்றன’ என்று ஏதேனும் ஒரு டாக்டரை வைத்து சொல்ல வைத்து விட்டால் போதும். எபோலா பாதிப்பு என்னவென்றே நம்மூர் டாக்டர்களுக்கு தெரியாது; அப்புறம் எங்கே சிகிச்சை அளிப்பது? அவ்வளவுதான். ‘அமெரிக்கா சென்று சிகிச்சை பெறுவதற்கு நீதிபதி ஜாமின் கொடுத்தாக வேண்டும்’ என்று ஸ்ட்ராங் ஆக ராம் ஜெத்மலானியை வைத்து வாதிடலாம்.
‘எங்கள் வீட்டு தோட்டக்காரரின் ஒன்று விட்ட சித்தியின் மாமனார் காலமாகி விட்டார், அவருக்கு நான் தான் காரியம் செய்ய வேண்டும் என்பது அவரது கடைசி ஆசை, அவருக்கு சொத்துபத்து எதுவும் இல்லாவிட்டாலும், என்னைத்தான் வாரிசாக அறிவித்திருந்தார், அவருக்கு இறுதிக் காரியங்கள் நான்தான் முன்னின்று செய்தாக வேண்டும், ஆகவே அதற்கு ஜாமின் கொடுத்தாக வேண்டும்’ என்று, கருமாதிக்காரிய பத்திரிக்கையுடன் விண்ணப்பிக்கலாம். ஜாமின் கிடைத்தாலும் கிடைத்து விடும்.
அரசியல் கட்சி போராட்டம் அறிவித்தபோது, முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக போலீசார் ஒருவரை கைது செய்து விட்டனர். ஏதோ திருமண காரியம் நடப்பதாக, பத்திரிக்கை ஒன்றை அவரது உறவினர்கள் தயார் செய்து, கோர்ட்டில் தாக்கல் செய்து, ‘அவர் இல்லாமல் திருமணம் நடக்காது. அவசியம் ஜாமினில் விட வேண்டும்’ என்று கேட்க, நீதிபதியும் மனம் இரங்கி ஜாமின் கொடுத்து விட்டார். ஆகவே, அப்படி ஏதாவது வாய்ப்பு இருந்தாலும் முயற்சிக்கலாம். இம்மூன்று வழிகளில் ஏதேனும் ஒன்று, நிச்சயம் உதவிகரமாக இருக்கும் என்பதை சம்பந்தப்பட்ட கம்பெனிக்காரர்கள் அறிவார்களாக!

தன் பொறுப்புக்கான வேலையை செவ்வனே தொடங்கி விட்டார், புது முதல்வர். நதி நீர் பிரச்னைகள், மீனவர் மீதான தாக்குதல், மின் வெட்டு விவகாரங்களுக்கு கடிதம் எழுதுவதோடு, நீதிமன்றங்களில் இருக்கும் எல்லா வழக்கையும் சரிவர நடத்தியாக வேண்டும். எல்லாவற்றையும் விட, எதிர்க்கட்சியினர் வாயடைக்கும் வகையில், ஆட்சியும் நடத்தியாக வேண்டும். பாவம், அவர் கஷ்டம் அவருக்கு!
சக கட்சியினர் இருக்கின்றனரே, அதில் அவ்வளவு விவரமான ஆட்கள் யாரும் இருப்பதாக தெரியவில்லை. மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால், புகழ்பாடும் போஸ்டர் அச்சிட்டு ஒட்டியும், சக நிர்வாகியின் மீது பெட்டிசன்களை தட்டி விட்டும், பொது வாழ்க்கையை முடித்துக் கொள்வதை வாடிக்கையாக கொண்டவர்கள்.
ஆனால் இந்த எதிர்க்கட்சியினர் இருக்கின்றனரே, குசும்பர்கள். அவர்களை நம்ப முடியாது, ஏதாவது வில்லங்கம், விவகாரத்தை கிளறி விட்டாலும் விடுவர். சட்டம் இல்லை, ஒழுங்கு இல்லை, வன்முறை நடக்கிறது, வாழைப்பழம் வெடிக்கிறது என்று இல்லாத பொல்லாத புகார்களை, ஊரெங்கும் சொல்லிக் கொண்டு திரிவர். ஜனாதிபதிக்கும், கவர்னருக்கும் பெட்டிசன் போட்டுக் கொண்டே இருப்பார்களே!
ஆனால், அப்படியெல்லாம் நடக்கும்வரை, புது முதல்வரை யாரும் ஆட்டவோ, அசைக்கவோ முடியாது என்பதுதானே உண்மை. ‘புது முதல்வர் சிறப்பாக ஆட்சி நடத்துகிறார்’ என்று கூறினால்தான், ஏழரை ஆரம்பித்து விடும் என்பது எதிர்க்கட்சியினருக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஆகவே, இப்போதைக்கு, ‘அது சரியில்லை’, ‘இது சரியில்லை’ என்று ஆரம்பிக்கும் எதிர்க்கட்சியினர், ஓரிரு மாதங்களில், தங்கள் குள்ள நரித்தனத்தை காட்டப் போகின்றனர்.
ஏதாவது ஒரு காரணத்தைக்கூறி, புது முதல்வருக்கு, வாழ்த்து தெரிவித்து அறிக்கை வெளியிடுவதெல்லாம், அவர்களது சதித்திட்டங்களில் ஒன்றாகவும் இருக்கக்கூடும். அப்படி நடக்கும்போதுதான், கற்றுத்தேர்ந்த ராஜதந்திர வித்தைகளை எல்லாம், புது முதல்வர் முழு வீச்சில் காட்ட வேண்டியிருக்கும். என்ன செய்யப்போகிறாரோ?
நாளைக்கே சட்டப்பேரவை கூட்டத்தொடர் நடக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அங்கே வரும் எதிர்க்கட்சியினர், புது முதல்வரை நேருக்கு நேர் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும். அப்போது வாழ்த்துச் சொல்லாமல் விடுவார்களா? ஆக, அங்கும் ஒரு இக்கட்டு காத்திருக்கிறது. இப்படி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வந்து சேரப்போகும் தர்மசங்கடத்தில் இருந்து தப்பிக்க ஒரு வழியிருக்கிறது.
‘நான் மிகுந்த மன வேதனையில் இருக்கிறேன். எனக்கு எதிர்க்கட்சியினர் யாரும், நேரிலோ, அறிக்கை வாயிலாகவோ, கடிதத்திலோ வாழ்த்து தெரிவித்து, வேதனையை கிளற வேண்டாம். அப்படி செய்தாலும், அந்த வாழ்த்து என்னைச் சேராது; எனக்கு மிகுந்த துன்பத்தையும், வருத்தத்தையும்தான் ஏற்படுத்தும். இந்த எச்சரிக்கைக்கு பிறகும், விஷக்கிருமிகள் யாரேனும் வாழ்த்துக்கூறினாலோ, பாராட்டினாலோ, அவர்கள் மீது ஏதாவது பொருத்தமான பிரிவுகளில் வழக்கு தொடர நடவடிக்கை எடுப்போம்’ என்று அறிக்கை வெளியிட்டு விட்டால்போதும்; எதிர்க்கட்சியினரின் குள்ள நரித்தனத்தை எதிர்கொண்டு சமாளித்து விடலாம். பார்க்கலாம், என்ன நடக்கிறதென்று!

அரசு கல்லூரியில் பேராசிரியரான ஒருவர், வேலையில்லாத வேளைகளில், ஜோதிடம், ஜாதகம், மேடைப்பேச்சு, பட்டிமன்றம் என்று இருப்பார். சகுனம், நல்ல நேரம், ராகுகாலம், எமகண்டம் இன்ன பிறவற்றின் மேல் அவருக்கு அசாத்திய நம்பிக்கை.
வீட்டில் இருந்து வேலை பார்க்கும் கல்லூரிக்கு புறப்படும்போதுகூட, நல்ல நேரம் பார்த்துத்தான் கிளம்புவார். கல்லூரி துவங்கும் நேரத்துக்கு ராகு காலம் இருந்தால், முன்கூட்டியே கிளம்பி விடுவார். வெளியில் வேறு எங்காவது செல்வதாக இருந்தாலும் அப்படித்தான். வீட்டில் இருந்து வெளியில் வரும்போது, ‘எதிரில் யார் வருகின்றனர்’ என்று பார்த்து, அவரது ராசியால், தனக்கு ஏதும் பாதிப்பு இருக்காது என்று மனக்கணக்கில் உறுதி செய்தகொண்ட பிறகே கிளம்புவார்.
இன்றைய கிழமைக்கு, தன் ராசிக்கு, நட்சத்திரத்துக்கு, என்ன நிறத்தில் உடை அணிய வேண்டும் என்று முந்தைய நாளே தெளிந்து தீர்மானித்து விடுவது அவருக்கு வழக்கம். எந்த திசையில் செல்வது நல்ல பயனைத்தரும் என்று பார்த்து, அதற்குத்தகுந்தபடி செல்வார். அப்படி செல்வதனால், தான் செல்ல வேண்டிய இடத்துக்கு சில பல கிலோமீட்டர்கள் சுற்றிச் செல்ல வேண்டியிருந்தாலும் கவலைப்பட மாட்டார்.
எதிரில் வருபவர்கள், ஏதாவது அமங்கலமான வார்த்தைகளையோ, துக்க காரியம், கெட்ட சம்பவம் பற்றி பேசுவதையோ கேட்டு விட்டாலே, ‘ஐயோ போச்சு’ என்று மனம் புழுங்குவார். பரிகாரத்தை தேடிப்பிடிக்க ஓடுவார். இதையெல்லாம் புரிந்து கொண்டதாலோ என்னவோ, அக்கம் பக்கத்து குசும்பர்கள் சில பேர், அவர் கிளம்பும் நேரம் பார்த்து, குறுக்கே வந்து தொலைப்பதையும், அவரது காதில் விழும்படியாக ஏடாகூடமாக பேசுவதையும் வாடிக்கையாக கொண்டிருந்தனர்.
அவர்களிடம் மோதும் அளவுக்கு உடல் வலு இல்லாத நம்மவர், தான் புறப்படும்போது, தன் மனைவி, குழந்தைகளை எதிரில் வர வைப்பதை வழக்கமாக்கினார். தன் திட்டமிடுதலுக்கு சிறிது மாறுதல் ஏற்பட்டாலும், அதற்குரிய பரிகாரங்கள் என்னவென்பதையும் அறிந்து வைத்திருப்பார்; அவ்வப்போது செயல்படுத்தியும் விடுவார்.
உடைகளில் மட்டுமில்லை; கையில் கட்டும் வண்ணக்கயிறு முதல், நெற்றியிடும் இடும் சந்தனம், சிகப்பு, திருநீறு என எல்லாவற்றிலும் தினம்தோறும் மாறுதல் காட்டுவார். அவரது நம்பிக்கையை கிண்டல் செய்வோர் உண்டு. ‘இதுவெல்லாம் நம்பிக்கையே அல்ல; தன் மீது நம்பிக்கையின்மையின் வெளிப்பாடு’ என்போரும் உண்டு.
‘அவரது நேரம் நன்றாக இருக்கிறது. அதனால் சகுனம் பார்த்தாலும், பார்க்காவிட்டாலும், அவருக்கு எந்த பிரச்னையும் வராது’ என்பர் சிலர். பேராசிரியரை பார்த்து, பல ஆண்டுகள் கடந்து விட்டன. ‘இப்போதும் அப்படித்தான் இருக்கிறாரா’ என்று தெரியவில்லை. ஆனால், அவரிடம் ஆலோசனை கேட்டு, கம்பெனிக்கு பெயர் வைத்து, திறப்பதற்கு நாள், நேரம் குறித்த நண்பர், பாவம் இப்போது நட்டப்பட்டு, கம்பெனியை மூடி விட்டார். பெயர் வைத்த பேராசிரியருக்கு, என்ன கிடைத்திருக்கும் என்பதை சொல்லவும் வேண்டுமோ?

எமலோகத்தின் வாயிலில் ஏதோ சத்தம். உரத்த குரலில், ஒருவரை ஒருவர் வசைபாடுவது, லோகவாசிகள் எல்லோருக்கும் கேட்டது. மதிய உணவுக்குப்பின் குட்டித்துாக்கம் போட்டுக் கொண்டிருந்த எமதர்ம ராஜாவுக்கு, நித்திரை கலைந்து விட்டது. வந்தது கடுங்கோபம். ‘யாரங்கே’ என்றார். பதிலில்லை. வாயிற்காவலர்கள் எல்லோரும் வெளியே, பிரச்னையை டீல் செய்யப் போய் விட்டனர். மீண்டும் மீண்டும், ‘யாரங்கே’ போட்டும் பதில் இல்லாமல் போகவே, எமதர்மர், ஆசனத்தில் இருந்து இறங்கி, வாயிற்கதவை நோக்கி நடந்தார்.
அங்கே, சித்திர குப்தரை சுற்றி ஒரு பத்துப் பதினைந்து பேர் நின்றபடி கோஷம் போட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களை தடுக்கவும், சித்திரகுப்தரை காப்பாற்றவும், வாயிற்காவலர்கள், படாதபாடு பட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.
‘என்ன இங்கே சத்தம்’ என்றார், எமதர்ம ராஜா.
கோஷம் போட்டவர்கள் எல்லோரும், எமதர்மரை நோக்கி ஓடி வந்தனர்.
சித்திர குப்தர் முந்திக் கொண்டார்.
”பிரபு. இவர்கள் அனைவரும் முதுகெலும்பு வியாபாரிகள் சங்கத்தினர் பிரபு. உங்களை சந்தித்து ஏதோ புகார் தெரிவிக்க வந்தனர். நான், முதலில் பிரம்ம தேவர் அலுவலகத்தில் புகார் தெரிவிக்கும்படி வழிகாட்டினேன். அதை ஏற்க மறுத்து தகராறு செய்கின்றனர் பிரபு”
”என்ன முதுகெலும்பு வியாபாரிகளா?”
”ஆம் பிரபு”
”அவர்களுக்கு என்ன பிரச்னை? அதான் போதும் போதும் என்கிற அளவுக்கு அவர்களுக்கு முதுகெலும்பு சப்ளை செய்கிறோமே!”
கோஷம் போட்டவர்களில் ஒருவர் முன்வந்தார்.
”வணங்குகிறேன் மகாபிரபு, நான் தான் எங்கள் சங்கத்தின் தலைவர் பிரபு. தாங்கள் வழங்கும் முதுகெலும்புகளால்தான் எங்கள் குடும்பத்தினர் வயிறு வளர்க்கின்றனர், பிரபு. அதற்கு நாங்கள் என்றென்றும் உங்களுக்கு நன்றிக்கடன் பட்டிருப்போம் பிரபு. சமீபகாலமாக எங்கள் சங்க அங்கத்தினர் சந்திக்கும் பிரச்னைகளை தங்களை சந்தித்து முறையிட வந்தோம் பிரபு. ஆனால், சித்திரகுப்தர் அனுமதி தர மறுக்கிறார் பிரபு”
”சரி, அதுதான் சந்தித்து விட்டீர்களே! விஷயத்துக்கு வாருங்கள். என்ன உங்கள் பிரச்னை?”
”பிரபு. நாங்கள் தங்களிடம் முதுகெலும்புகளை டெண்டர் முறைப்படி மொத்தமாக கொள்முதல் செய்து, பிரம்ம தேவரிடம் பீஸ் ரேட் அடிப்படையில் விற்று பிழைப்பு நடத்தி வருகிறோம் பிரபு. ஆனால், சமீப காலமாக எங்களுக்கு பெரும் பிரச்னை பிரபு”
”என்னய்யா உங்கள் பிரச்னை? சொல்லித்தொலையும்”
எமதர்மருக்கு கோபம் வந்து விட்டது.
சங்கத்தலைவர் விஷயத்தை சொல்ல ஆரம்பித்தார்.
”பிரபு. நாங்கள் விற்கும் முதுகெலும்புகள் எல்லாம், தரம் குறைந்தவையாகவும், வளைவு அதிகம் கொண்டவையாகவும் இருப்பதாக, பிரம்ம தேவர் ஆபீசில் சொல்கிறார்கள் பிரபு. குவாலிட்டி கன்ட்ரோல் என்கிற பெயரில் தாங்கள் வழங்கும் முதுகெலும்பை ஏற்க மறுக்கிறார்கள் பிரபு. சப்ளை செய்த முதுகெலும்புகளுக்கும், பில் செட்டில் செய்யாமல், நிறுத்தி வைத்து விட்டார்கள் பிரபு. இதற்கு தாங்கள்தான் ஒரு பைசல் செய்ய வேண்டும் பிரபு”
”இதற்கு நான் என்னய்யா செய்ய முடியும்? எங்களுக்கு வரும் முதுகெலும்பை அப்படியே உங்களுக்குத் தருகிறேன். அதில் குற்றம் குறையிருந்தால், அது மேனுபேக்சரிங் டிபெக்ட் தானே? அதற்கு பிரம்ம தேவர் தானே பொறுப்பு?”
”இல்லை பிரபு. ‘நாங்கள் உற்பத்தி செய்யும்போது, நன்றாகத்தான் செய்தோம். எமலோகத்தில் இருந்து வரும்போதுதான் இப்படி வளைவு நெளிவுடன் இருப்பதாக’ பிரம்ம தேவர் ஆபீசில் சொல்கிறார்கள் பிரபு”

”சரி, மொத்தமாக கொண்டு செல்லும் வழியில், ஏதாவது சேதாரம் ஏற்படுவது இயற்கை தானே! அப்படி ஏதாவது வளைவு நெளிவு இருந்தால், டிங்கரிங், பெயிண்டிங் வேலை பார்த்து சரி செய்ய வேண்டியது தானே. அதற்காக முதுகெலும்பை வாங்கவே மாட்டேன் என்பதா? என்ன ஒரு ஆணவம்?”
எமதர்மருக்கு கோபம் கொப்பளித்தது.
”இல்லை பிரபு, ஏதோ எமலோகத்தில் போலி முதுகெலும்பு ஆலை வைத்திருப்பதாகவும், சீனா முதுகெலும்பை சப்ளை செய்து எல்லோரையும் ஏமாற்றுவதாகவும், பிரம்மதேவர் ஆபீசில் தங்கள் மீது புகார் சொல்கிறார்கள் பிரபு”
இது சங்கத்தலைவர்.
”என்ன? சீனா முதுகெலும்பா? போலியாக தயாரிக்கிறோமா?”
எமதர்மருக்கு ஆத்திரம் ஆத்திரமாக வந்தது. சங்கத் தலைவர் மேலும் விவரம் சொன்னார்.
”ஆம் பிரபு. மனிதர்கள் சஞ்சரிக்கும் லோகத்தில், தரம் இல்லாத பொருட்கள் எல்லாம் சீனாவில் தான் தயாரிப்பதாக சொல்வார்களாம் பிரபு. அத்தகைய சீனா தயாரிப்பு முதுகெலும்புகள் எல்லாம், பார்வைக்கு முதுகெலும்பு போல் இருக்குமாம்; ஆனால் வேலையே செய்யாதாம். 25 வயது கடந்து விட்டாலே, முதுகு வளைந்து விடுமாம். அப்படி டுபுக் முதுகெலும்பு சப்ளை செய்து ஏமாற்றுவதாக, நிறைய பெட்டிசன்கள் பிரம்ம தேவருக்கு வந்திருக்கிறதாம் பிரபு. எங்களை எப்படியாவது நீங்கள்தான் காப்பாற்ற வேண்டும் பிரபு”
”சித்திரகுப்தா என்ன இது பிரச்னை?”
”பிரபு. இதற்கு நாம் ஒன்றும் செய்யமுடியாது பிரபு. இது முழுக்க முழுக்க மகாவிஷ்ணு சப்ஜெக்ட் பிரபு. அவர்தானே காத்தல் கடவுள். காப்பாற்றுகிறேன் பேர்வழி என்று எல்லோரையும் முதுகை வளைத்து கும்பிடு போட வைத்து, முதுகெலும்பு வளைவுக்கு காரணமாக இருக்கிறார். இதை விளக்கி, பிரம்ம தேவருக்கு கடிதம் எழுதலாம் பிரபு”
இதுதானே சித்திரகுப்தருக்கு தெரிந்த வழி!
”பிரபு, கடிதம் எழுதினால் காரியம் ஆகாது பிரபு. சித்திரகுப்தரை எங்களுடன் அனுப்பி வைத்து, பிரம்ம தேவர் அலுவலகத்தில் வந்து பேசி, பழைய பாக்கியை வாங்கித் தரச் சொல்லுங்கள் பிரபு”
வியாபாரிகள் விடுவதாக இல்லை.
”சரி, நான் பிரம்ம தேவருக்கு கடிதம் அனுப்பி, உங்கள் பிரச்னையை தீர்க்கிறேன்”
”பிரபு, எங்கள் பிழைப்பே தங்களை நம்பித்தான் இருக்கிறது பிரபு!”
”அதுதான் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று சொல்லி விட்டேனே, நீங்கள் கிளம்புங்கள்”
”நன்றி மகாபிரபு”
முதுகெலும்பு வியாபாரிகள், எமதர்மருக்கும், சித்திரகுப்தருக்கும் கும்பிடு
போட்டபடி, அரை மனதோடு புறப்பட்டனர்.
……………….
எமதர்மருக்கு பெரும் கவலை.
”சித்திரகுப்தா, என்ன இந்த முதுகெலும்பு விவகாரம், நம் நேர்மைக்கு சோதனையாக இருக்கும் போலிருக்கிறதே!”
”பிரபு. மனிதர்கள் நிலை முன்பு போல் இல்லை பிரபு. இப்போது அவர்கள் யாருமே முதுகெலும்பை பயன்படுத்துவதில்லை. அவர்கள் பிழைப்பு நடத்துவதற்கு, யாரைப்பார்த்தாலும் கும்பிடு போட வேண்டியிருக்கிறது. குனிந்தபடியே நடக்கிறார்கள், நிற்கிறார்கள், ஓடுகிறார்கள். ஆகவே, அவர்களில் பலரது முதுகெலும்பு, நிமிர்ந்து நிற்கும் திறன் இழந்து விட்டது. சொந்த தொழில் நடத்துபவர்கள், அரசு ஊழியர்கள், வியாபாரிகள், சங்கத்தினர் என எல்லோருமே, ஏதோ ஒரு வகையில் யாருக்காவது பயப்பட வேண்டியிருக்கிறது. அதுவும் ஆளும் கட்சியினர் என்று இருந்து விட்டால், அவர்களுக்கு நிச்சயம் பயந்தே தீர வேண்டும். எல்லோரும், தங்களையும், தங்கள் பிழைப்பையும் காத்துக் கொள்வதற்காக, முதுகெலும்பு இல்லாதவர்களாக நடந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அதுவும் இந்த பள்ளி, கல்லுாரி நடத்துவோர் நிலைமைதான் மகா பரிதாபம் பிரபு. இல்லாத முதுகெலும்பை இருப்பது போல் காட்டிக் கொள்ள அவர்கள் படும்பாடு பெரும்பாடு பிரபு!”
”அப்படியா?”
”ஆம் பிரபு. நல்ல முதுகெலும்பாக நாம் கொடுத்தாலும், பிரம்ம தேவர் கொடுத்தாலும், அது மனிதர்களிடம் சென்று சேர்ந்தவுடனே செயல் இழந்து விடுவதுதான் பிரச்னைக்கு காரணம்”
தனக்குத்தெரிந்த விவரங்களை சொல்லி முடித்தார் சித்திரகுப்தர்.
”மனிதர்களுக்கு இந்தளவுக்கு பிரச்னை இருக்கிறதா? இதற்கு அவர்கள் புறப்பட்டு நரகத்துக்கு வந்து விடலாமே?”
ஆச்சர்யப்பட்டு கேட்டார் எமதர்மர்.
”சரி, மனிதர்கள் எப்படியோ ஒழியட்டும். இந்த முதுகெலும்பு விவகாரத்தில் இருந்து நாம் தப்பிப்பது எப்படி என்று யோசித்து நல்ல வழியாகச் சொல், சித்திரகுப்தா”
”ஆகட்டும் பிரபு”
கவலையோடு புறப்பட்டார் எமதர்மர்.