Archive for the ‘கவிதை, கருத்து, இதழியல்’ Category

 
 
திருப்பூர் தொகுதியில் ஈவிகேஎஸ் இளங்கோவன் போட்டியிடுகிறார். கம்யூனிஸ்டுகள் சார்பில் சுப்பராயன். ஆனாலும் திமுக, அதிமுக இடையில் தான் போட்டி நிலவுகிறது. 
அதிமுக வேட்பாளர் பெண், நகராட்சி தலைவர் வேறு. திமுக வேட்பாளர் அரசியலுக்கு தொடர்பில்லாத டாக்டர். தேமுதிக சார்பில் தினேஷ் குமார் கடும் போட்டியை ஏற்படுத்தினாலும், வெற்றி பெற வாய்ப்பு குறைவு என்றே தோன்றுகிறது.  காங்கிரஸ், கம்யூ வேட்பாளர்கள் கணிசமான ஓட்டுக்களை பிளந்து விடுவர். 
‘திருப்பூர் எங்கள் கோட்டை’ என்று பீற்றிக்கொள்ளும் செஞ்சட்டையினருக்கும், காவிக்கட்சியினருக்கும் என்ன கிடைக்கும், எத்தனை கிடைக்கும் என்பது மே 16ல் தெரிந்து விடும்.
 ***
பொள்ளாச்சி தொகுதியில் மும்முனைப்போட்டி. அதிமுக சார்பில் புதுமுகம் மகேந்திரன், அம்மாவை நம்பி இரட்டை இலையை நம்பி களம் இறங்கியுள்ளார். திமுக சார்பில் மாஜி அமைச்சர் பொங்கலூர் பழனிசாமி, தன் பணபலத்தை நம்பி நிற்கிறார். 
தாமரை சின்னத்தில் நிற்கும் கொ.ம.தே.க., தலைவர் ஈஸ்வரன், ஜாதி, கூட்டணி பலத்தை நம்பி இருக்கிறார். எனக்கும் பொள்ளாச்சி தொகுதியில் தான் ஓட்டு. தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் கூட தாமரைக்கு ஓட்டு கேட்டு வீட்டுக்கு வந்தபோது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. 
இந்த முறையும் ஜெயிக்காவிட்டால் ஈஸ்வரன் கட்சியை கலைத்து விட்டு தொழிலை பார்க்க போய்விடலாம். ஆனால் பொள்ளாச்சியில் வெற்றிக்கனி அவ்வளவு எளிதில் யாருக்கும் கிடைத்து விடாது என்றே தோன்றுகிறது.
 ***
கோவை தொகுதியில் ஐந்து முனைப் போட்டி. காங்கிரஸ் சார்பில் மாஜி அமைச்சர் பிரபு, மார்க்சிஸ்ட் சார்பில் சிட்டிங் எம்பி நடராஜன் களத்தில் இருந்தாலும் முக்கிய போட்டி அதிமுகவின் நாகராஜூவுக்கும் பாஜவின் ராதாகிருஷ்ணனுக்கும் தான். 
திமுக வேட்பாளர் கணேஷ் குமாரும் களத்தில் இருக்கிறார். சொதப்பலான தேர்வு. ஆம் ஆத்மி, பெயரளவுக்கு போட்டியிடுகிறது. மோடி, ஜெ., கருணாநிதி, ஸ்டாலின், விஜயகாந்த், வாசன் என எல்லா தலைவர்களும் வந்து சென்று விட்டனர். புதுமுக வாக்காளர்கள் பலரும் இம்முறை பாஜவுக்கு ஓட்டளிக்க விரும்புவதை உணர முடிகிறது. 
ஒருவேளை பாஜ வெற்றி பெற்றால் அதற்கு மோடி அலை தான் காரணமாக இருக்கும். சில ஆயிரம் ஓட்டுகளில் தோற்றுப்போனால், அதற்கு சி.பி.ராதாகிருஷ்ணன் சம்பாதித்து வைத்திருக்கும் வெறுப்பும், வேட்பாளர் தேர்வில் சறுக்கிய பாஜ தலைமையும் தான் காரணமாக இருக்கக்கூடும்.
 ***

தமிழக அரசியல்வாதிகளில் அற்புதமான தமிழ் உச்சரிப்பும், மெச்சத்தகுந்த
மொழிநடையும் கொண்டவர் மத்திய அமைச்சர் சிதம்பரம். அவரது ஆங்கிலத் திறமும் அப்படித்தான். தான் சொல்லவரும் கருத்தை, கச்சிதமான வார்த்தைகளில் வடிக்கும் அவரது அழகே தனி.
தான் போட்டியிடாமல், தன் மகனை தேர்தல் களத்தில் அவர் இறக்கியபோது, குரங்கு குட்டியை விட்டு குளத்தை ஆழம் பார்க்கும் என்பார்களே, அதுதான் நினைவுக்கு வந்தது. புறமுதுகிட்டு ஓடுதல் என்பதற்கு இந்தாண்டின் மிகச்சிறந்த உதாரணம் இதுதான்.
செட்டிநாட்டுப் பெருமை, ஹார்வார்டு படிப்பு, சுப்ரீம் கோர்ட் வக்கீல், நிதியமைச்சர் பதவி எல்லாம் இருந்து என்ன பயன்?
யானைக்கும் அடி சறுக்கும் என்பார்களே, அது போலத்தான் இந்த தேர்தல் சிதம்பரத்துக்கு அமைந்து விட்டது. பாவம். அவரை ‘ரீகவுன்டிங் மினிஸ்டர்’ என்று தொடர்ந்து கிண்டல் செய்வதன் மூலம் நிதானம் இழக்கச்செய்யும் முயற்சி ஏறக்குறைய வெற்றி அடைந்து விட்டது என்றே கூற வேண்டும்.
பட்ஜெட் உரைகளில் திருக்குறளை மேற்கோள் காட்டுவது சிதம்பரத்தின் வழக்கம். அவருக்குச் சொல்லவும் நம்மிடம் சில குறட்பாக்கள் இருக்கின்றன.
பெருமைக்கும் ஏனைச்சிறுமைக்கும் தத்தம் கருமமே கட்டளைக்கல்.
கூழும் குடியும் ஒருங்கிழக்கும் கோல்கோடிச்
சூழாது செய்யும் அரசு.
அல்லற்பட்டு ஆற்றாது அழுத கண்ணீரன்றே
செல்வத்தை தேய்க்கும் படை.

வணக்கம், பதிவுலக சொந்தங்களே!
தேர்தல் காலம்; அலுவலகத்தில் வேலை கொஞ்சம் அதிகம் என்பதால் வலைப்பக்கம் வர முடியவில்லை. தொகுதிப்பக்கம் வராத எம்.பி., எம்.எல்.ஏ.,க்களையே மன்னித்து, மாலை மரியாதை செய்தனுப்பும் பாரம்பரியம் கொண்ட தமிழ் கூறும் நல்லுலகம், என்னையும் மகிழ்வுடன் ஏற்கும் என்று மனதார நம்புகிறேன். பிரசாரம் உச்சத்தில் இருக்கும் இந்த நேரத்தில், அரசியல் தவிர்த்த பதிவுகள் போடுவது தெய்வ குற்றம் என்றஞ்சி, என் திருப்பணியை தொடர்கின்றேன். நன்றி!

குறிப்பு: நான், மோடி, ராகுல் ஆதரவாளர் அல்ல; அம்மா கட்சியும் அல்ல; அய்யன் வள்ளுவர் கட்சியும் அல்ல.
நடுநிலை என்றெல்லாம் பொய் சொல்ல விருப்பமில்லாத விமர்சகன் என்றே நீங்கள் கருதும்படி வேண்டுகிறேன்.

ஓய்வு பெற்ற போலீஸ் அதிகாரி ஒருவர், சிற்றிதழ் ஒன்றை நடத்திக் கொண்டிருந்தார். கணிசமான பென்சன், அமெரிக்காவில் வசிக்கும் மகள், மகன் அனுப்பும் பணம் வேறு, செலவழிக்க முடியாமல் கொட்டிக்கிடந்தது.
ஆங்கிலம், தமிழ் இரண்டும் சரளமாக பேசவும் எழுதவும் செய்வார். தானே ஆசிரியர், தானே பதிப்பாளர் எனப்போட்டு மாதப்பத்திரிகை ஒன்றை தொடங்கி விட்டார். தனக்கு ஆகாத பிடிக்காத விஷயங்களை போட்டு தாளித்து விடுவார்.
அவரது வீரதீர பிரதாபங்கள் ப ற்றி அறிந்த யாரும், அவரிடம் சகவாசம் வைத்துக் கொள்வதில்லை. அவர் வருவதைப் பார்த்து விட்டால், போலீஸ் ஸ்டேஷனில், பாரா காவலர் முதல் இன்ஸ்பெக்டர் வரை எல்லோரும் பதுங்கி விடுவர். அப்பேர்ப்பட்டவர், என்னைப் பார்க்க அடிக்கடி அலுவலகம் வருவார்.
என் மீது அவருக்கு பிரியம் அதிகம். வரும்போதும், போகும்போதும், வழியில் சந்திக்கும்போதும், வண்டியை நிறுத்தி, நெடுஞ்சாண் கிடையாக விழாத குறையாக வணக்கம் சொன்னால், பிரியம் வருமா? வராதா? இந்தக்காலத்தில், எந்த நிருபர், செய்தி கொடுக்க வருபவருக்கெல்லாம் எழுந்து நின்று வணக்கம் போடுகிறான்?
ஆகவே, அவருக்கு என் மீதும், என் சமூகம் மீதும், ஏகப்பட்ட அக்கறை. ”நாட்டுல ஜனங்க எவ்வளவு சிரமப்படுறாங்க, இந்த சர்க்கார் அதிகாரிங்க, எம்.எல்.ஏ., எம்.பி.,ங்க யாராச்சும் கவலைப்படுறாங்களா?” என்று ஒரு நாள் பெருமூச்சு விட்டார்.
எனக்கு கலெக்டரின் பிரஸ் மீட் ஞாபகம் வந்தது. கலெக்டர் ஆபீசில் மாதம் ஒரு முறை செய்தியாளர் சந்திப்பு நடப்பது வழக்கம். கலெக்டரும், வெவ்வேறு துறை அதிகாரிகளும், அந்தந்த மாதம் நடந்த நடக்கக்கூடிய அரசு வளர்ச்சித் திட்டங்கள் பற்றி விளக்கம் அளிப்பர். எல்லாம் நல்லபடியாகவே நடந்து கொண்டிருந்தால், நாம் இருப்பதில் என்ன அர்த்தம்? ஆகவே, அவரிடம் விஷயத்தை சொன்னேன்.
”சார், திங்கக்கெழம காலைல கலெக்டர் பிரஸ் மீட் இருக்குது. எல்லா டிபார்ட்மெண்ட் அதிகாரிங்களும் வருவாங்க. நீங்களும் பத்திரிகை நடத்துறீங்களே, தாராளமா வாங்க! உங்கள மாதிரி நாலு பேரு, பிரஸ் மீட்டுல நறுக்குனு நாலு கேள்வி கேட்டாத்தான், அதிகாரிங்களுக்கு பயம் இருக்கும்”
சிறிது நேரம் யோசித்தார்.
”என்னிக்கு பிரஸ் மீட்டு”
”வார திங்கக்கெழமெ காத்தால 10 மணிக்கு”
‛‛எல்லா ஆபீசரும் வருவானா?’’
‛‛கலெக்டர் மீட்டிங் சார். கட்டாயம் வருவாங்க‛‛
‘அப்ப ‘நான் வர்ரேன்” என்று கூறி புறப்பட்டார்.
திங்கட்கிழமை வந்தது. நானும் ஆவலோடு கலெக்டர் ஆபீஸ் சென்றேன். நமது நாயகர், ஜோல்னா பை, ஸ்கிரிப்லிங் பேடு, நான்கைந்து பேனாக்கள் சகிதம் பிரஸ் மீட் நடக்கவிருந்த அறையில் வசதியான இடம் பார்த்து அமர்ந்திருந்தார்.
‘ஆகா, இன்று ஆட்டம் களை கட்டப்போகிறது’ என்று ஏதோ அசரீரி ஒலிப்பது போல் இருந்தது.
அங்கிருந்த நிருபர்கள் அத்தனை பேருக்கும் நாயகரை தெரியும். ‘நமக்கெதற்கு வில்லங்கம்’ என்று நமட்டுச்சிரிப்புடன் காத்திருந்தனர்.
பிரஸ் மீட் ஆரம்பமானது. அதிகாரிகள் தங்கள் துறையில் நடக்கும் பணிகள் பற்றி விளக்கிக் கொண்டிருந்தனர்.
முதல் கால் மணி நேரம் அமைதி காத்தவர், மழைநீர் சேகரிப்பு திட்டம் பற்றி பொதுப்பணித்துறை அதிகாரி பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, களம் இறங்கினார்.
”அய்யா ஒரு நிமிஷம்”
கணீர் குரலைக் கேட்டு அதிகாரி நிறுத்தினார்.
”மழைநீர் சேகரிப்புத் தொட்டி கட்டச்சொல்றீங்களே, எப்புடி கட்றான்னு பாத்தீங்களா? எத்தனை வீட்டுல நேர்ல பாத்தீங்க?
சர்க்கார் சொன்னபடி, சரியா கட்டாதவங்களுக்கு என்ன தண்டனை? அபராதம் போட்டீங்களா? தொட்டி கட்டாம, கட்டுனமாதிரி போட்டோ’ மட்டும் எடுத்து தாராங்களே தெரியுமா?’
பி.ஆர்.ஓ.,வுக்கு (செய்தி, மக்கள் தொடர்பு அதிகாரி, பிரஸ் மீட் பொறுப்பாளர் அவர் தான்) சந்தேகம் வந்து விட்டது.
”யோவ் யாருய்யா அந்தாளு? பார்லிமெண்டுல கேக்குற மாதிரி, கேள்வி மேல கேள்வி கேட்கறான். கலெக்டர் டென்ஷன் ஆகப்போறார்யா!”
‛‛அண்ணே, அந்தாளு ரிப்போர்ட்டர்னு தெர்லண்ணே! யாரோ ஆபீசர்னு இருந்தண்ணே,’’ என்றார், உதவி பி.ஆ.ஓ.,
‛‛விசாரிய்யா… விசாரிய்யா’’ விரட்டினார் பி.ஆர்.ஓ.,
நம்மவரின் அடுக்கடுக்கான கேள்விகளால் பம்மி, பதறிப்போயிருந்த அதிகாரி, ”சார் ப்ராஜக்ட் இனிஷியல் ஸ்டேஜ்ல இருக்கு. நாங்களும் இன்ஸ்பெக்சன் போகணும். இன்னும் போகாதது தப்பு தான். நெக்ஸ்ட் மன்த் மீட்டிங்ல கம்ப்ளீட் பிகர் கொடுத்துடுறேன்” என்று சாஷ்டாங்கமாக சரண்டர் ஆகி விட்டார்.
இதைக்கேட்ட கலெக்டரும், ‛‛பாருங்க! ரிப்போர்ட்டர்லாம் கேள்வி மேல கேள்வி கேக்குறாங்க, அதுனால பிரஸ் மீட் வரும்போது கம்ப்ளீட் டீட்டைல் கொண்டு வரணும். கேக்குற கேள்விக்கு டக் டக்குனு பதில் தரணும்,’’ என்றார். பதிலையும் கலெக்டர் அறிவுறுத்தலையும் கேட்ட நம்மவருக்கு பயங்கர குஷியாகி விட்டது.
அடுத்தது, கால்நடை பராமரிப்புத்துறை.
மாவட்டத்தில் நடந்த கால்நடை கணக்கெடுப்பு பற்றி அதிகாரி விளக்கியபோது, நம்மவர் ஆரம்பித்தார். ”சார், ஒரு நிமிஷம்”
அதிகாரி நிறுத்தி விட்டார். நம்மவர் தொடர்ந்தார்.
”சார், இத்தன ஆடு மாடுங்க கன்னுக இருக்குதே, இதுங்கெல்லாம் எங்க மேயுது? மேய்ச்சல் புறம்போக்குன்னு இருந்த நெலமெல்லாம் என்ன ஆச்சு? சொந்தமா நெலம் வெச்சுருக்குறவன் அதுல மேய்ப்பான், நெலம் இல்லாதவங்க எங்க கொண்டுபோய் மேய்ப்பாங்க? அவங்களுக்கு நீங்க என்ன உபகாரம் பண்ண முடியும்? என்ன பண்ணீருக்றீங்க?
இவ்வளவுதான் கேள்வி.
அதிகாரிக்கு என்ன பதில் சொல்வதென தெரியவில்லை. ஒரு மிடக்கு தண்ணீர் குடித்தார்.
கலெக்டரை பார்த்து, ”சார்… சார்…” என்றார்.
‘எப்படியாவது என்னை காப்பாற்றுங்கள்’ என்பதுபோல் பரிதாபமாக இருந்தது, அவரது குரல். கால்நடைத்துறையில் வேலைக்கு சேர்ந்ததற்காக அன்று அவர் மிகவும் வருத்தப்பட்டிருக்கக்கூடும்.
கடைசியில் கலெக்டர் தான் தலையிட்டார், ‛‛சார், நீங்க கேக்குறது ஜென்ரல் பிகரு. அது பெரிய சப்ஜெக்டு. நீங்க அவரு குடுக்குற விவரத்துல டவுட் இருந்தா மட்டும் கேளுங்க,’’ என்ற கலெக்டருக்கு, சந்தேகம் வந்து விட்டது.
‛‛அவரு எந்த பேப்பர்?’’ என்றார், பி.ஆ.ஓ.,விடம்.
அவரோ, தன் ‛உதவி’யை பார்த்தார். ஓடி வந்த உதவி பிஆர்ஓ, ”அண்ணே… அந்தாளு ஏதோ சொந்தமா பத்திரிகை நடத்துறாராம்னே! எப்புடி உள்ள வந்தான்னு தெர்லன்னே,” என்றார்.
பிஆர்ஓ மண்டையை பிடித்துக்கொண்டிருந்தபோதே அசம்பாவிதம் நடந்து விட்டது.
ஏதோ திட்டம் குறித்து விளக்கிக் கொண்டிருந்த கலெக்டரை இடைமறித்து, ‘சாரி டூ டிஸ்டர்ப் யூ’ என ஆரம்பித்தார் நாயகர்.
பேச்சை நிறுத்திய கலெக்டர், பிஆர்ஓவை முறைத்தார். சப்தநாடியும் ஒடுங்கிப்போயிருந்த பிஆர்ஓ, ”சார்… சார்…” என்றார். பாவம் அவருக்கு பேச்சே வரவில்லை. அதற்குள் யாரோ ஒருவர் துப்பறிந்து, ‘அவர் ரிப்போர்ட்டரே இல்லை, ஏதோ நுகர்வோர் சங்க தலைவர்’ என்று கலெக்டரிடம் கூறி விட, அவருக்கு கோபம் தலைக்கேறியது.
”வாட் நான்சென்ஸ் பிஆர்ஓ! இதுதான் நீங்க வேலை செய்ற லட்சணமா?” என ஆரம்பித்து சராமாரியாக டோஸ் விட்டார்.
”சார்…ப்ளீஸ்… ப்ளீஸ்… இப்ப ஒரு நிமிஷத்துல வெளிய அனுப்புறேன் சார்,” என்றவர், நாயகரை நோக்கிச்சென்றார்.
”அய்யா, இது பேப்பர்காரங்களுக்கான பிரஸ் மீட்டு. ரிப்போர்ட்டர் மட்டும்தான் வரணும். பப்ளிக் நாட் அலொவ்டு, கொஞ்சம் வெளிய வந்திடுங்க,” என்று கையைப்பிடித்து இழுக்க ஆரம்பித்தார்.
பதிலுக்கு அவரோ, ”நோ நோ…! ஐ ஆம் ஆல்சோ ஏ ஜர்னலிஸ்ட். நாட் ஜஸ்ட் ஏ ரிப்போர்ட்டர். ஐ ஆம் ஆன் எடிட்டர் பார் திஸ் மேகஸின்,” என்று தான் கொண்டு வந்திருந்த பத்திரிகையை உயர்த்திப்பிடித்து எல்லோருக்கும் பெருமையுடன் காட்ட ஆரம்பித்தார்.
கையை பிடித்த பிஆர்ஓவை பார்த்து, ”என்னை வெளிய போகச்சொல்ல ஹூ ஆர் யூ மேன்?’’
‛‛சார், நாந்தான் சார் பிஆர்ஓ! கொஞ்சம் வெளியவந்திடுங்க சார்”
”பிஆர்ஓங்கிறது நீங்கதானா? அந்த பொருட்காட்சி நடத்துனா பணம் வசூல் பண்றது நீங்கதானா?”
பிஆர்ஓவுக்கு வியர்த்து விட்டது. மயக்கம் மட்டும் தான் வரவில்லை. அரங்கில் இருந்த பல துறை அதிகாரிகளுக்கும் கொண்டாட்டம். ஏதோ காமெடி சினிமா பார்ப்பது போல் ரசித்துக் கொண்டிருந்தனர். இதற்குள் டென்ஷன் ஆகியிருந்த கலெக்டர், ‘போலீஸை கூப்பிடலாமா’ என டிஆர்ஓவிடம் ஆலோசனை கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.
இதற்குள் நாயகரை அறிந்த ஒரு அதிகாரி, கலெக்டரிடம் வந்தார். ”சார், அவுரு அடிசனல் எஸ்பியா இருந்து ரிடையர் ஆனவரு சார். பெரிய வில்லங்கம் சார். பிரச்னை இல்லாம சமாளிச்சு அனுப்பப்பாருங்க,” என ஆலோசனை கூறினார்.
அருகில் இருந்த டி.ஆர்.ஓ., தன்னிடம் சிக்கிய உதவி பி.ஆர்.ஓ.,வை திட்டிக் கொண்டிருந்தார்.
எனக்கும், போட்டோக்காரருக்கும் சிரிப்பு தாங்க முடியவில்லை. ஒரே கல்லில் கொத்துக் கொத்தாய் மாங்காய் விழுகிறதே!
ஒரு வழியாக கெஞ்சி கேட்டு நாயகரை வெளியில் அனுப்பி வைத்த பிஆர்ஓ, கலெக்டரிடம் வந்து, ”சார்… யாரோ நம்ம பிரஸ்காரங்கதான், ராங் இன்பர்மேஷன் குடுத்து அவரை இங்க வரவெச்சுட்டாங்க சார்,” என்றார்.
கலெக்டர் சொன்னார், ”எனக்கு அப்பவே சந்தேகம். என்னடா, நம்ம பிரஸ்காரங்க கேள்வியே கேக்க மாட்டாங்களே, இந்தாளு கேள்வி மேல கேள்வி கேக்குறானேன்னு”
கூட்டம் முடிந்து வெளியே வந்ததும், ”சார், அந்தாளு அவருக்குத்தான் பிரண்டு. விடாதீங்க,’’ என்று நண்பர்கள்
என் பக்கம் கையைக் காட்டி விட்டனர்
பிஆர்ஓ கேட்டார், ”சார், இன்னிக்கு நாந்தான் கெடச்சனா உங்களுக்கு,”
கூட்டத்தில் நடந்த களேபரத்தை கேள்விப்பட்டு வந்த அலுவலக உதவியாளர், ‛‛சார், அந்தாளு பத்து மணி மீட்டிங்க்கு 9 மணிக்கே வந்தான், எப்ப மீட்டிங்னு ரெண்டுவாட்டி கேட்டான், எனக்கு அப்பவே சந்தேகம் வந்துச்சு,’’ என்றார்.
நொந்து போயிருந்த பி.ஆர்.ஓ., ‛‛ஆமா இப்ப வந்து சொல்லு,’’ என்றவர், ‛‛ஏன் சார்? ஏம்மேல உங்களுக்கு அப்படியென்ன கோபம்? இப்படி மாட்டி விட்டுட்டீங்க” என்றார், என்னிடம்.
நண்பர்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் பிஆர்ஓவை ஓட்டுவர்
”சார்… அடுத்த பிரஸ் மீட் எப்போன்னு அந்த எடிட்டர் கேட்டாரு” என்பர்.
ஒருமுறை பஸ்ஸ்டாண்டில் தன் உறவினர் இருவரோடு நின்று கொண்டிருந்த நாயகர், என்னைப் பார்த்து விட்டார். வழக்கம்போல் வணக்கம்போட்டு, நலம் விசாரித்தபின் கேட்டார்.
”ஏப்பா, கலெக்டர் ஆபீஸ்ல எல்லாம் ஒழுங்கா வேலை பாக்குறானுகளா?. ஏதாவது தப்பு தண்டானு காதுல கேட்டா வந்துருவன்னு சொல்லி வெய்யி அவனுககிட்ட! கண்ணுல வெரலுட்டு ஆட்டீரமாட்டமா ஆட்டி!” என்றொரு பெருஞ்சிரிப்பு சிரித்தார்.
இப்படியும் சில பேர் இருந்தால்தான் நமக்கும் பொழுதுபோகும் என நினைத்துக்கொண்டேன்.

‛கவிதை எழுதியே தீருவது’ என்று நான் முடிவெடுத்தபோது, ‛காதலிக்க நேரமில்லை’ படத்தில் நாகேஷ் பேசுவதாக வரும் டயலாக் தான் நினைவுக்கு வந்தது. ‛‛நாம எடுப்பது தான் படம். அத தமிழ்நாட்டு ஜனங்க பாத்தே தீரணும். அது அவுங்க தலையெழுத்து’’ 

அப்புறமென்ன, சென்னிமலை முருகன் மேல் பாரத்தைப் போட்டு, வேலையை தொடங்கியே விட்டேன். கவிதையைப் படித்த நண்பர்கள் உற்சாகம் ஊட்டினர். குறிப்பாக அலுவலக நண்பர்கள், அமோக ஆதரவு தந்தனர். நண்பர்கள் பாலா, ஜெரால்டு, லோகநாதன் ஆகியோர், முகநூலில் கவிதையை பகிர்ந்ததுடன், எனக்கே கூசும் அளவுக்கு புகழ்ந்து தள்ளி விட்டனர்.
நண்பர்களின் ஆதரவு எதிர்பார்த்தது தான். எதிர்பாராத இடங்களில் இருந்துவந்த ஆதரவு, என்னை திக்குமுக்காடச் செய்துவிட்டது. குறிப்பாக, வலைப்பதிவர் சித்ராசுந்தர். கவிதைகளை பாராட்டியதுடன், வலைச்சரத்தில் என்னைப்பற்றியும் அறிமுகம் செய்து வைத்தார். உண்மையிலேயே அவருக்கு நன்றிக்கடன்பட்டிருக்கிறேன். வலைப்பதிவர்களுக்கு பேருதவி புரியும் திண்டுக்கல் தனபாலன் சாரும், ஒவ்வொரு கவிதைக்கும் உற்சாகம் ஊட்டி வருகிறார். இத்தகைய ஊக்குவிப்புகள்தான், தொடர்ந்து எழுதுவதற்கு துாண்டுகின்றன என்பதை கட்டாயம் சொல்லியே தீர வேண்டும்.

***
நண்பர் ஒருவர் கேட்டார், ”நீங்க எழுதுவது, மரபுக்கவிதையா, புதுக்கவிதையா, ஹைக்கூவா,” என்று.
எனக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியவில்லை.
”எழுதியிருப்பதை படித்து பார்த்து, நீங்களே முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள்,” என்று கூறி விட்டேன். அந்தளவு தான் நமக்கும் இலக்கியத்துக்கும் அறிமுகம்.
வழக்கமாக கவிதை, கதை எழுதுவோர் எல்லோரும், கலீல் ஜிப்ரான், ஷேக்ஸ்பியர், பாப்லோ நெருடா என்றெல்லாம் ‘அடித்து’ விடுவார்கள். நமக்கு அதெல்லாம் தெரியாது. ஷேக்ஸ்பியர் எல்லாம் கல்லூரிக் காலத்தில், டிகிரி வாங்கியாக வேண்டுமே என்பதற்காக, முட்டி மோதிப்படித்த ‛மெர்ச்சண்ட் ஆப் வெனிஸ்’ வரைக்கும்தான்.
பள்ளியில் படிக்கும்போதே கவிதை எழுதும் ஆர்வம் நிறைய இருந்தது. ஆர்வம் மட்டும் தான்; எழுதவெல்லாம் இல்லை. கல்லூரியிலும் அப்படித்தான். பத்திரிகை வேலையில் சேர்ந்தபிறகு, நேரமும் இருந்தது; வாய்ப்புகளும் இருந்தன. எழுதத்தான் மாயவில்லை. இப்போதும் பத்திரிகை பணி தான். ஆனால், பகல்பொழுது வெட்டியாக வீட்டில் இருப்பது, எழுத வாய்ப்பாக அமைந்துவிட்டது.

 ***

கடந்த சட்டமன்ற தேர்தல் நேரம். எங்கள் பத்திரிகையில் தேர்தலுக்கென தனி இணைப்பு வெளியிட்டனர். அதில், ‘கவித கவித’ என்ற தலைப்பில் தேர்தல் தொடர்பான கவிதைகள் வெளியாகின. அதில் நான் எழுதிய மொக்கையான கவிதை ஒன்றும் வெளியாகி விட்டது. அதுவும் பெயருடன். சன்மானம் வேறு, சென்னையில் இருந்து வந்து விட்டது. அவ்வளவு தான், என் பக்கத்து சீட் ஊழியருக்கு காதில் புகை வராத குறை. ஊரெல்லாம் ஒரே புலம்பல். நான் வேறு சன்மானத்தை உயர்த்திச்சொல்லி, அவருக்கு வெறுப்பேற்றி இருந்தேன். ஒரு பத்து நாட்கள் இதை வைத்தே அவரை எல்லோரும் ஓட்டிக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது, நான் அடைந்த மகிழ்ச்சி இருக்கிறதே…! அதெல்லாம் வார்த்தைகளில் விவரிக்க முடியாதது என்பதை எழுதவும் வேண்டுமோ?

 ***

”அம்மா… மழை பேய்ர மாதிரி இருக்குது” ”அய்யய்யோ! அப்பா வண்டியக்கீது தொடச்சுட்டாங்களா? அம்மாவுக்கு தொவைக்கிற வேலை நெறய இருக்குதுன்னு சொல்லீர்க்க வேண்டியது தானே?’l
***
”இன்னும் ரெண்டொரு நாள்ல கண்டிப்பா மழை பேயும் பாரு”
”எப்புடி இவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா சொல்றீங்க”
”நேத்திக்கு மழைய மெரட்டி ஒரு கவிதை எழுதீர்க்கனே”
”அப்புடியா! அப்ப கட்டாயம் மழை பேயும்” ”பரவால்லயே, ஏங்கவிதை மேல அவ்ளோ நம்பிக்கையா”
”இல்ல, பேய்லைன்னா எங்க மறுபடியும் கவிதை எழுதுவீங்களோன்னு பயத்துலயே மழை கட்டாயம் பேஞ்சுடும் பாருங்க*
***
”சார், ஒரு சின்ன புரூப் மிஸ்டேக் ஆகிப்போச்சு” ”என்னப்பா, என்ன பிரச்னை”
”சார், வீட்டு மனை விற்பனைக்கு விளம்பரத்துல ஒரு ‘வி’ அதிகமா வந்துடுச்சு”
”அப்புறம்”
”அப்புறமென்ன, மனை விளம்பரம் குடுத்தவருக்கும் அவரு சம்சாரத்துக்கும் பயங்கர சண்டையாம்”
”ஸ்பெல்லிங் மிஸ்டேக் சகஜம். திருத்தம் போட்டாப்போகுது”
”சார், விஷயம் தெரியாமப் பேசாதீங்க! விளம்பரம், ‘வீட்டு மனைவி விற்பனைக்கு’ன்னு வந்துடுச்சு” ”அய்யய்யோ!”
***

கத்தி முனையை காட்டிலும் வலிமையானது பேனா முனை என்று முற்காலத்தில் யாரோ சொல்லி வைத்ததை அவ்வப்போது நினைவுகூர்ந்து வயிற்றெரிச்சல் கிளப்புவது அரசியல்வாதிகள் வழக்கம். 
ஆனால் கொஞ்சமே கொஞ்சமாக அவர்கள் ஈகோவை தட்டிப்பார்ப்பது போல ஒரு செய்தி வந்து விட்டால்போதும்; உடனே வக்கீல் நோட்டீஸ் அனுப்பி விடுவர். இப்படி நோட்டீஸ் அனுப்புவோர், மூன்று ரகம். 
பத்திரிகையை மிரட்டவும், நிருபரை தன் வழிக்கு கொண்டு வரவும், நோட்டீஸ் விடுவோர் முதல் ரகம். மறுப்பு அல்லது விளக்கம் வெளியிட வைப்பதற்காக நோட்டீஸ் அனுப்புவோர் அடுத்த ரகம். பழிவாங்கியே தீரவேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் நோட்டீஸ் அனுப்புவோர் கடைசி ரகம். முதல் இரண்டு பிரிவினரால் பெரிய பாதிப்பு ஏற்படாது. மூன்றாவது வகையினர் ‘வெரி டேஞ்சரஸ்’. 
பொதுவாகவே எந்த பத்திரிகையிலும், செய்தியின் பொருட்டு வக்கீல் நோட்டீஸ் வருவதை விரும்ப மாட்டர். நோட்டீஸ் வந்தவுடனேயே சம்பந்தப்பட்ட நிருபரைப் பிடித்து நொங்கியெடுத்து விடுவர். ‘எப்படியாவது ஆளைப்பார்த்துப்பேசி சமாதானம் பண்ணு’ என்பது தான் அதன் பொருள். 
அப்படி சமாதானத்துக்குப் போனால், நோட்டீஸ் அனுப்பிய பார்ட்டி, முறுக்கோ முறுக்கென்று முறுக்குவார். சாம, பேதம் தானம், தண்டம் எல்லாம் செய்து, ஆய கலைகள் அனைத்தையும் காட்டி, அதுவும் ஒர்க் அவுட் ஆகவில்லையெனில், மான் கராத்தேவும் போட்டு, தப்பிப் பிழைப்பதற்குள் போதும் போதும் என்றாகி விடும்.
 
இந்த வருசமும், மெட்ராஸ்ல புக்கு கண்காட்சி ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. ஏதோ பொருட்காட்சிக்கு போற மாதிரி மக்களும் கூட்டங்கூட்டமா போறாங்க!
அஞ்சு லட்சம் தலைப்பு, பத்து லட்சம் தலைப்புன்னு ஆளாளுக்கு பீதி கெளப்புறாங்க. 
‘எல்லாரும் புக்கு நெறய வாங்கணும், வாசிப்பு பழக்கம் அதிகரிக்கணும்’னு அள்ளி விடுறாங்க. இந்தக்கூட்டத்துல எழுத்தாளர்களுக்குள்ள எந்த  வித்தியாசமும் காணோம்.
சங்க எலக்கியம், சமகால எலக்கியம், சாக்கடை எலக்கியம்னு எல்லாமே ஒரே ஜோதில ஐக்கியம் ஆயிடுது. தேவாரம், திருப்புகழ் விக்குற கடையிலயே, எலக்கியம்னு சொல்லி கண்ட கருமத்தையும் விக்குறாங்க. அவங்களப் பொறுத்த வரைக்கும் இது ஒரு ஏவாரம்.
அதுவுமில்லாம கண்காட்சில, புக்கு வெலை தாறுமாறா ஏறிப்போச்சுன்னு ஒரே புகாரா இருக்கு. அட்டைய கொஞ்சம் கெட்டியாவோ, பளபளன்னோ போட்டு 500 ரூவா, 1000 ரூவான்னு தீட்டறாங்க.  இதுல, 2 லட்சம் சேல்ஸ்னு ஒருத்தர் ஸ்டேட்டஸ் வேற.
அதுலயும், இந்த சின்னப்பசங்களுக்கான புக்கெல்லாம் அநியாய வெலை. எப்புடியும் பெத்தவங்க வாங்கித் தொலைப்பாங்கன்னு தானே எண்ணம்!  மொத்தத்துல புக்கு கண்காட்சிங்குறது, ஒரு நூதனமான கொள்ளை.
புக்கு வாங்குறவுங்களுக்கு, அறிவாளிங்குற மெதப்பு தனக்குத்தானே வாரதாலயும், தலைக்கு பின்னால ஆறு இஞ்சி விட்டத்துல, தானே ஒளிவட்டம் கெளம்புறதாலயும்,  பணத்த பறிகொடுத்த யாருமே,   அதப்பத்தி பெருசா எடுத்துக்குறதில்ல. 
மத்த மேட்டர்ல எல்லாம் ஒருத்தர ஒருத்தர் கால் வாரி கவுத்து, மண்ண வாரித்தூத்துற தமிழின் ஆகச்சிறந்த ஆளுமைங்களும், அரசியல் விமர்சகர்களும், சர்வதேச சிந்தனையாளர்களும், புக்கு கண்காட்சிய பொறுத்தவரைக்கும் அமுக்கித்தான் வாசிப்பாங்க! 
காரணம், புக்கு ஏவாரம் தான். கண்காட்சிங்குற பேர்ல நடக்குற பகல் கொள்ளைல ஒரு பங்கு இருக்குறது தான் அவங்க அமைதிக்கு முக்கிய காரணம். 
ஆங்கில- தமிழ் அகராதிங்குற பேர்ல நெறய குப்பை இருக்குது. வெவரம் தெரியாம பல நூறு பணம் குடுத்து நெறயப்பேரு குப்பைய வாங்கீட்டுப்போறாங்க. அஞ்சு லட்சம், பத்து லட்சம்னு குவிஞ்சு கெடக்குற குப்பையில நல்ல புக்கு கண்டுபிடிச்சு வாங்குறது அப்பாவிகளுக்கு சாத்தியம் தானா? மக்களே சிந்திச்சுப்பாருங்க.
வானத்துக்கு மேலயும் சரி, கீழயும் சரி எதப்பத்தியும் கருத்து சொல்ற எழுத்தாளர்கள் ஒருத்தர் கூட, இந்தக் கொள்ளையப்பத்தி வாயே தெறக்கலியேங்குறது என்னோட வருத்தம். 
பதிப்பகத்துக்காரன் கோச்சுக்குவானேங்குற பயமா இருக்குமோ? இல்ல, ராயல்டி வாங்குறதுல  பிரச்னை வந்துரும்னு கவலையாருக்குமோ? 
(அப்புறம், புக்கு வெலைக்கு லேபர் காஸ்ட் எல்லாம் காரணம் சொல்றாங்க. எழுத மட்டும் தெரிஞ்சாலே  எழுத்தாளர்னா புக்கு வெல ஏறத்தான செய்யும்? 
அந்தக்காலத்துல நடிக்க வாரவுங்க பாட்டு, டேன்ஸ், கம்புச்சண்டை எல்லாம் கத்துக்கிட்டு வந்தாப்புல, எழுதுறவுங்களும், இன்டிசைன், கோரல்,  போட்டோஷாப் குவார்க் எல்லாம் தெரிஞ்சிருக்கணும். அட்டை முதல் பக்கம் வரைக்கும் அவங்களே ரெடி பண்ணனும். அப்பத்தான் லேபர் காஸ்ட் கொறயும்)  
‘மக்கள் கூட்டம் கூட்டமா வரத்தான செய்யுறாங்க, படிச்சுப்பாத்து தான வாங்குறாங்க’ அப்டின்னு யாராச்சும் கேக்கலாம்! 
‘அய்யா, மக்கள் கூட்டத்துக்கும், தரத்துக்கும் சம்மந்தமே இல்ல.  நாட்டுல நடுத்தர வர்க்கம் பெருகிப்போச்சு. பொழுதான வீட்டுல இருந்து கெளம்பிப்போகணும், பயன்படுதோ இல்லையோ, எதையாச்சும் வாங்கணும்னு எண்ணம் கொண்டவங்கஅதிகமாயிட்டாங்க.
அவுங்க அன்னாடும் கூட, கண்காட்சிக்கு வருவாங்க. புக்கும் வாங்குவாங்க. அதெல்லாம், தெரிஞ்சவங்க, சொந்தக்காரங்ககிட்ட பெரும பேச மட்டும் தான்! படிப்பாங்களான்னா, சந்தேகம் தான்! 
இப்புடிப்பட்ட வாசகர்களோட வாங்கும் தெறமைய குறி வெச்சுத்தான் புக்கு வெலய தாறுமாறா ஏத்தி ஒவ்வொரு வருசமும் கன கச்சிதமா கூட்டுக்கொள்ளை நடக்குது.
இதுனால பாதிக்கப்படுறது யார்னு பாத்தா, இலக்கிய ஆர்வம் இருக்குற, ஆன்மிகத்துல ஈடுபாடு இருக்குறவுங்க, அகராதி வாங்கியே தீரணும்னு அடம் புடிக்குற பசங்களோட அப்பா, அம்மா இவுங்க தான்! வேற வழியில்லாம பொலம்பிட்டே புக்கு வாங்கீட்டு போறாங்க. 
வெளிநாட்டுல இருந்தும் கூட, எழுத்தாளர்களும் புக் வாங்குறவுங்களும், வாராங்களாம்! தாராளாமா வரட்டும். இவுங்களும் தாராளமா விக்கட்டும். 
ஆனா, மொழிய வளர்க்குறோம், அறிவக் குடுக்கறோம், ஆளாக்குறோம் அழகுபாக்குறோம்னு பீத்திக்குறத ஏத்துக்கவே முடியாது. இவுங்க செய்யுறது வியாபாரம், பொழுதுபோக்கு, கொள்ளையோ கொள்ளை! அதுல என்ன பெரும வேண்டிக்கெடக்குதுங்குறேன்?
 
***
நண்பர்களே, புத்தக கண்காட்சி தொடர்பான மாற்றுக்கருத்து இது. எதிர்க்கருத்துக்களையும் மனமுவந்து வரவேற்கிறேன். நன்றி! 
 
 
காப்பிக்கோப்பையுடன்
காலைத்துயில் எழுப்பும்
கடைக்குட்டி பாப்பாவின்
கற்பூரச்சிரிப்புக்கு
காலமெல்லாம் நான் அடிமை!
இரவுப்பொழுதினிலே
எல்லோரும் உறங்குகையில்
தான் மட்டும் விழித்திருந்து
தந்தைக்கு பரிமாறும்
தலைமகளே நான் அடிமை!
நடுநிசி கடந்தாலும்
கடும்பசியாய் இருந்தாலும்
‘கணவன் உண்ணவில்லை
கடுகளவும் பசியில்லை;
காலை உண்டதெல்லாம்
குரல்வளையில் உள்ளதென’
இனிதே பொய் உரைக்கும்
இல்லாளின் ‘இம்சை’க்கும் நான் அடிமை!
‘பப்பாளிப்பழம் கொடுத்து
பல நாட்கள் ஆனதடா
பார்த்தாயா; உண்டாயா’
எனக்கேட்பார் என் தந்தை!
கொடுத்துச் சென்று விட்டால்
கூடையிலே போட்டிடுவார் என்றெண்ணி
கூடவே நின்றிருந்து
புசிப்பதையும் பார்த்திடுவார்!
நள்ளிரவு என்றாலும்
நண்பகல் என்றாலும்
நான் வந்து சேரும் வரை
தான் துஞ்சா காத்திருக்கும்
தந்தைக்கும் நான் அடிமை!
இமை மூடா இரவுப்பணி
சுமையாக இருந்தாலும்
தமைக்காக்கும் தனயன்
துஞ்சுகிறானென்று
பகல்பொழுதில் விளையாடும்
பக்கத்துச் சிறுவர்களை
பார்வையிலே அதட்டும்
பாசமிகு அன்னைக்கும் நான் அடிமை.
‘பல நாளாய் பார்க்கலையே
பசங்க படிப்பதெங்கே
வேல வேலையின்னு
வெய்யில்ல அலையாதே
காசு பணமெல்லாம்
தானாத்தேடி வரும்
தாய் தகப்பனை பாத்துக்கடா’
பாசமழை பொழியும்
பண்பாளர் பேச்சுக்கும் நான் அடிமை!
அவசரம் என்றழைத்தால்
ஓடோடி வந்துதவும்
உறவுக்கும் நான் அடிமை!
வாழ்ந்திருப்போம் இப்படியே
வாங்கி வந்த வரம் அப்படி!
அடிமைக்குத் தானிருக்கும்
ஆயிரம் பலவீனம்!
அடியவன் பலமெல்லாம்
அடிமையாய் இருப்பது தான்!
காரணம் கூறணுமா;
ஆம்! ஆயிரத்தில் நான் ஒருவன்!