Archive for the ‘இதழியல்’ Category

dir=”ltr”><divபோகாத பொழுதுகளை, போலீஸ் கமிஷனர் ஆபீஸ், எஸ்.பி., ஆபீஸ் மற்றும் ஸ்டேஷன்களுக்கு சென்று, அங்கு நடப்பதை வேடிக்கை பார்த்தபடி கழிப்பது நிருபர்கள் வழக்கம். அந்த நியதிப்படி, ஒரு நாள் மதிய வேளையில் ஸ்டேஷன் சென்றேன். அப்பாவியாக கைகட்டி நின்றிருந்த நபரை, ரைட்டர் ஏட்டையா சரமாரியாக திட்டிக் கொண்டிருந்தார். அருகே, ஒரு எஸ்.ஐ., அதை ரசித்து ரசித்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். கான்ஸ்டபிள் ஒருவரும் அடக்க முடியாமல் சிரித்தபடி இருந்தார்.

எஸ்.ஐ.,யிடம் பேச்சுக்கொடுத்தேன்.
 ”சார், என்ன மேட்டர், ஏட்டையா சூடா இருக்காரு” 
”அது ஒன்னுமில்ல சார், ரொம்ப நாளா நடந்த ஒரு தப்பு, அந்தாளு பண்ண வேலையால வெளிய வந்துடுச்சு, அதுல ஏட்டையா மாட்டிக்கிட்டாரு. போட்டு விட்டவன இப்ப பொரட்டி எடுக்குறாரு” 
”சார்… புரியுற மாதிரி சொல்லுங்க” 
”சார், ஸ்டேஷனுக்கு முன்னாடி ஒரு புகார் பெட்டி வெச்சுருக்கோம். பொதுமக்கள் ஏதாச்சும் பிரச்னைன்னா எழுதி அதுல போடுவாங்க. புகார் பெட்டியோட சாவி, ரைட்டர் ஏட்டையாகிட்ட இருக்கும். வாரம் ஒருவாட்டி பெட்டிய தெறந்து ஏதாவது பெட்டிசன் இருக்கான்னு பாக்கனும். நேத்து இந்தாளு, புகார் பெட்டிய போஸ்ட் பாக்ஸ்னு நெனச்சு, மெட்ராஸ்க்கு அனுப்புற ரெண்டு லெட்டர அதுல போட்டாம்போல. அப்புறம்தான் யாரோ சொன்னாங்களாம், அது போஸ்ட் பாக்ஸ் இல்லன்னு. அவன் நேரா வந்து ரைட்டர பாத்துருந்தா பிரச்னையில்ல. இன்ஸ்பெக்டரப் போயி பாத்து, என் லெட்டரக் குடுங்கன்னு கேட்டதுதான் இப்ப பிரச்னையே” 
”சரி சார், பொட்டிய தெறந்து லெட்டர எடுத்து தர வேண்டீது தானே” 
”எப்புடி தருவாரு? பெட்டி சாவி தொலைஞ்சு அஞ்சாறு மாசம் ஆச்சாம்! இத யாரோ இன்ஸ்பெக்டர்ட்ட வத்தி வெச்சுட்டாங்க, ஏட்டையாவுக்கு செம ஏத்து” 
”அப்புறம் என்னாச்சு” 
”இதுல வாராவாரம் பெட்டிய தெறந்ததாவும், பெட்டிசனே வர்லைன்னும், ஏட்டையா ரெஜிஸ்டர் மெயின்டெய்ன் பண்ணீருக்காரு. இப்ப பெட்டிய தெறக்குறதுக்காக பூட்டுக்காரன கூப்பிட போயிருக்காரு, இன்ஸ்பெக்டரு. பூட்டு ஒடச்சு பொட்டிய தெறந்தா, பூகம்பம் வெடிச்சுருமே! அந்த‌ பயத்துலதான் ஏட்டையா பொலம்புறாரு” 
சிரிக்க சிரிக்க சொல்லி முடித்தார் எஸ்.ஐ., 
அதற்குள், இன்ஸ்பெக்டர் பூட்டுக்காரருடன் வந்து விட்டார். எல்லோரும், பெட்டி முன் ஆஜரானோம். ஏட்டையா வியர்த்துப்போய் இருக்க‌, எஸ்.ஐ.,க்கள், கான்ஸ்டபிள்கள் நமுட்டுச்சிரிப்பு சிரித்தபடி நிற்க, பெட்டி திறக்கப்பட்டது. 
உள்ளே, இரண்டு கிலோ சேரும் அளவுக்கு பெட்டிசன்கள், தபால் கார்டுகள், விளம்பர நோட்டீஸ், மொட்டை கடிதங்கள். மாட்டுச்சாணம், கல். மண், காய்ந்த இலை தழைகள் கிடந்தன‌. காண்டம் பாக்கெட்டுகள் இரண்டும் உள்ளே கிடப்பதை பார்த்த இன்ஸ்பெக்டர் டென்ஷனாகி விட்டார். 
”யோவ், இதையெல்லாம் எதுக்குய்யா இதுல போடுறாங்க… மொதல்ல இந்தப்பொட்டிக்கு, போஸ்ட் பாக்ஸ் மாதிரியே செகப்பு பெயிண்ட் அடிச்சாம்பாருங்க, அவனச்சொல்லணும். புகார் பொட்டியும் வேண்டாம், மண்ணாங்கட்டியும் வேண்டாம், தூக்கி உள்ள போடுங்க” 
கோபத்தில் சத்தம் போட்டுவிட்டு கிளம்பி விட்டார் இன்ஸ்பெக்டர். 
கடைசியில், ஏட்டையாவிடம் திட்டு வாங்கிய நபருக்கு கடிதங்கள் கையில் கிடைத்தன. தலைக்கு வந்தது தலைப்பாகையோடு போன மகிழ்ச்சியில், ஏட்டையா அவரை தனியாக அழைத்துப்போய் இப்படிச்சொன்னார். 
”யோவ்… உனக்கு வேண்டித்தான் பூட்டு ஒடைச்சுருக்குது. பூட்டுக்காசு, பூட்டுக்காரனுக்கு தரவேண்டிய காசு ரெண்டையும் குடுத்துட்டு எடத்தக்காலிபண்ணு”

மழையின்றி துளியின்றி, மக்கள் மண்டை காய்ந்து கொண்டிருந்த ஒரு வெயில் காலத்து அதிகாலைப்பொழுதில், எனது டிவிஎஸ் 50 காணாமல் போயிருந்தது.
நாட்டின் மீதும், சக மக்கள் மீதும், எனக்கிருந்த நம்பிக்கைகளில்
முக்கியமான ஒன்று, அன்றுதான் பொய்த்துப் போனது.
‘நம்ம வண்டிய எவன் திருடப்போறான்’ என்ற என் அசாத்திய நம்பிக்கைக்கு, நிறைய காரணங்கள் இருந்தன. 

கிழிந்த சீட்டை மறைத்துக் கொண்டிருந்த காகிதங்களும், ஒற்றைப்பெடலும், உடைந்த கண்ணாடியும், ஒரு பக்கமாய் திரும்பிக் கொண்டிருந்த ஹெட்லைட்டும், ஏகமாகவே ஆங்காங்கு இருந்த மேடு பள்ளங்களும், அந்த வண்டியின் அருமை பெருமைகளை அனைவருக்கும் கட்டியம் கூறிக்கொண்டிருந்தன.

யாராவது அந்த வண்டியுடன் என்னைப் பார்த்தால், ‘சார், வாயிருந்தா அழுதுரும்’ என்பர். ‘கை, கால் இருந்தால் என்ன செய்யுமோ’ என்பேன் நான். அந்தளவுக்கு நான் ஓட்டிக்கொண்டிருந்த வண்டியின் புகழ், அந்த பிராந்தியம்
முழுவதும் பரவியிருந்தது.
‘கரகாட்டக்காரன்’ படத்தில் வரும் கவுண்டமணியின் காருடன் ஒப்பிட்டு, எனது வண்டியுடன் என்னையும் சேர்த்து ‘ஓட்டுவது’ நண்பர்களுக்கு வாடிக்கை. இப்படி, என்னை விட என் வண்டி அதிகம் புகழ் பெற்றிருந்த காலகட்டத்தில்தான், அந்த திருட்டு சம்பவம் நடந்து விட்டது. 
‘போலீசில் புகார் தரலாமா, வேண்டாமா’ என இரண்டு யோசனை. ”அட, நீங்க வேற! எவனாவுது உங்க வண்டியில போயி கொலை கொள்ளைனு பண்ணித் தொலைச்சான்னா அப்புறம் நீங்கதானே கோர்ட்டு கேசுன்னு அலையனும்… வாங்க, மொதல்ல கம்ளைண்ட் குடுத்துருவோம்,” என்றபடி, வம்படியாக இழுத்துப்போனார், போட்டோக்காரர். 
‘சார், உங்க வண்டி திருட்டுப் போய்டுச்சா…!’ என திரும்பத் திரும்பக் கேட்டார், இன்ஸ்பெக்டர். ‘அந்த வண்டிய திருடுற அளவுக்கு நாட்டுல பசி பஞ்சம் வந்துடுச்சா’ என எடுத்துக் கொடுத்தார், பக்கத்தில் இருந்த எஸ்.ஐ.,
வேறு வேறு வார்த்தைகளில் கேட்டாலும், இருவர் கேள்விக்கும் பொருள் ஒன்றுதான். அப்படி பரிதாப நிலையில் இருக்கிற, யாருமே சீந்த மாட்டார்கள் என்று ஊரும் உலகமும் தீர்க்கமாக நம்புகிற பொருளைக்கூட திருடிச்செல்லும் அளவுக்கு நாட்டில் வறுமை வந்து விட்டதா என்பதே அவர்களது சந்தேகத்தின் அடிப்படை.
குற்றப்பிரிவு ஏட்டையா கொஞ்சம் நம்பிக்கையூட்டும் விதமாகப் பேசினார். ”வண்டி கெடச்சுரும் கவலப்படாதீங்க சார்.
பாடுபட்டு சம்பாதிச்ச பணம், பத்து பைசான்னாலும் அது நம்மளவிட்டுப் போகாது சார்,” என்றார்.
‘இவராவது ஆறுதலாகப் பேசுகிறாரே’ என்றெண்ணி, நன்றி கூறிப் புறப்பட்டேன். 
அப்போது ஏட்டையா சொன்னார், ”அது, நேத்து அமாவாசை பாத்துக்கிடுங்க. இருட்டுல வண்டிய தள்ளீட்டுப் போய்ட்டானுவ. வெடிஞ்சதும் பாத்தானுவன்னா,
எடுத்த எடத்துலயே கொண்டாந்து நிப்பாட்டீருவானுவ”
தொங்கிய முகத்தோடு அலுவலகம் சென்றதும், ஆபீஸ் பையன் அக்கறையுடன் கேட்டான். 
”சார், அக்கா திட்டுனாங்களா”
”யோவ், சம்சாரம் திட்டுனா எவனாது கவலப்படுவானா, அவுரு வண்டி திருட்டுப்போய்டுச்சுய்யா,” என்றார், போட்டோக்காரர்.

”அய்யய்யோ” என்று சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தவன், ‘அன்னிக்கே அந்த பேரிச்சம்பழத்துக்காரன் கேட்டான்’ என்று ஆரம்பித்தான். போட்டோக்காரர் கண் ஜாடை காட்டினாரோ, என்னவோ, அமைதியாகி விட்டான்.
விளம்பரக்காரர் வந்தார், ‘ஏங்க, வண்டி திருட்டுபோயிடுச்சாங்க,
போனாப்போகட்டும். அதைய வெச்சு பேரிச்சம்பழம் தான் வாங்க முடியும்’ என்று ஆறுதல் கூறினார். ஆபீஸ் பையன் சிரிப்பை சிரமப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டிருந்தான். 
அடுத்த சில நாட்களில் விஷயம் காட்டுத்தீ போல் ஊரெங்கும் பரவி விட்டது. மூன்றாம் நாள் காலை 6 மணிக்கெல்லாம், எஸ்.பி., போனில் கூப்பிட்டார்.
‘என்ன சார், வண்டி திருட்டு போயிடுச்சுன்னு சொன்னாங்க. நான் ஐ.ஜி., மீட்டிங்ல கூட இதப்பத்தி பேசீ வெச்சுருக்கேன்’ என்று நிறுத்தினார்.
”சார், இதப்போயி ஐ.ஜி., மீட்டிங்ல பேசுனீங்ளா… ஏன் சார் நீங்க வேற,” என்றேன், நான். 

”அட, என்ன இப்புடி சொல்லிட்டிங்க, பாடாவதியா இருந்த உங்க வண்டியக்கூட திருடுறாங்கன்னா, எவனோ ஒர்த்தன் கண்ணுல படறத எல்லாம் திருடுறான்னு அர்த்தம். அதுனால டிஸ்ட்ரிக் முழுக்க பந்தோபஸ்த் ஸ்ட்ராங் பண்ணீருக்கோம்”

எனக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. அப்படியே நாட்கள் கடந்தன. வண்டியில்லாமல் நானும் பெரும்பாடு, குறும்பாடு எல்லாம் பட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.
ஒரு நாள் மதியவேளையில் போலீஸ் ஸ்டேஷன் பக்கத்து கடையில் நின்றிருந்தோம். ஒரு லாரி, ஸ்டேஷனுக்கு வந்தது. அதில் இருந்து டூவீலர்களை ஒவ்வொன்றாக போலீசார் இறக்கி உருட்டிச்சென்றனர். கடைசியாக இறக்கிய வண்டியை, இரு போலீஸ்காரர்கள் சேர்ந்து  தூக்கிச்செல்வது தெரிந்தது. 
போட்டோக்காரர் துள்ளிக்குதித்து ஓடினார்.
”ஏங்க, உங்க வண்டி கெடச்சுருச்சு”
அருகில் சென்றபோது, குற்றப்பிரிவு ஏட்டையா சொன்னார். ”சார், உங்க வண்டி, உள்ளது உள்ளபடி அப்படியே ரெக்கவரி பண்ணீட்டோம் பாருங்க”
சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார்.
”உங்க வண்டிய ரெக்கவரி பண்றதுக்காக, நெறய அலஞ்சம்னா
பாத்துக்கிடுங்க. ஒரு வண்டிதானெ போனாப்போகட்டும்னு சொன்னா, திருடனே சொல்றான், ‘அந்த வண்டிய பாக்கவே பாவமா இருந்துச்சு, ஏதோ புத்தியில்லாம தூக்கீட்டமேன்னு சொல்லிட்டாம்ல. அப்புறம் 20 மைல் அலஞ்சுல்ல உங்க
வண்டியப்புடிச்சம்”
‘ஆஹா, நாட்டில் தர்மம் இன்னும் சாகவில்லை’ என நினைத்துக் கொண்டேன்.
அருகில் இருந்த போட்டோக்காரர், போலீஸ் ஏட்டையாவிடம் விசாரித்துக்கொண்டிருந்தார்.
”சார், உண்மையச் சொல்லுங்க. திருடீட்டுப்போனவன், இந்த வண்டிய ரிப்பேர் சரி பண்றதுக்கு பணம் ஏதாவது கொடுத்து விட்ருக்கனுமே”
செய்தி வெளியிடுவதற்காக நிருபர்களுக்கு அன்பளிப்பு அள்ளித்தரும் ஆர்வலர்கள் நாட்டில் நிறையப்பேர் உண்டு. டாட்டா, பிர்லா, அம்பானிகள் தொடங்கி, உள்ளூர் தரை டிக்கெட் அரசியல்வாதிகள் வரை எல்லோரும் இதில் அடக்கம். ஆள், இடம், பொருள் தான் மாறுமே தவிர, விஷயம் ஒன்று தான். 

நல்லவற்றை மிகைப்படுத்தி எழுது, நல்லது அல்லாதவற்றை எழுதாதே! இதுதான் அள்ளித் தருபவர்களின் அடிப்படை நோக்கம். அதை பிறகொரு பதிவில் பார்ப்போம். 
இன்றைய மேட்டர் அன்பளிப்பு. சங்க இலக்கியங்களில் இது பற்றி ஏராளமான குறிப்புகள் இருக்கின்றன. இதற்கு ஊருக்கு ஊர், பெயர்கள் வேறுபடுவதுண்டு. 
சென்னை போன்ற பெருநகரங்களில், கவர், கிப்ட் வவுச்சர், காம்ப்ளிமெண்ட் என பெயர்கள் வேறுபடுகின்றன. கொங்குத்தமிழ் கோலோச்சும் மாவட்டங்களில், ‘குறிப்பு’ என்ற பெயர் உண்டு. இன்னும் சில பகுதிகளில் ‘மீட்டர்’ என்றும் அழைப்பர். 
மெகா வசூல் பேர்வழிகளை ‘பக்கெட் பார்ட்டி’ என்று அன்பொழுக அழைப்பாரும் உண்டு. சங்கம் வைத்து தமிழ் வளர்த்த மாநகரில் நிலவரம் தெரியவில்லை. (தெரிந்தவர்கள் கவனத்துக்கு)

இப்படி அன்பளிப்பு வாங்கிக்கொண்டு செய்தி எழுதும் நிருபர்கள் இரண்டு வகை. வாங்கியதற்கு வஞ்சகம் இல்லாமல் எழுதிவிடுபவர் முதல் வகை. கொடுத்த ஆளையே பதம் பார்த்து விடுபவர் இரண்டாம் வகை. ‘பணம் வாங்கி விட்டு செய்தி இப்படி போட்டு விட்டான்’ என்று புலம்பிக்கொள்ளலாமே தவிர, எங்கும் புகார் செய்ய முடியாது; செய்தாலும் யாரும் நம்ப மாட்டார்களே!
 ***
 
 
நிருபர் ஒருவர், ஒரு விழாவில் தரப்பட்ட அன்பளிப்பை பேன்ட் பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டு அலுவலகம் சென்று விட்டார். எடிட்டர் முன்னிலையில் உட்கார்ந்து செய்தி எழுதிக்கொண்டிருந்தார். திடீரென பாக்கெட்டில் இருந்து அலாரம் ஒலிக்கும் சத்தம் எழத் தொடங்கியது. நிருபருக்கு பீதி கிளம்பிவிட்டது
”என்னய்யா பாக்கெட்ல”
”ஒண்ணும் இல்லீங்க சார், வாட்ச்சுங்க” 
”அத எடுத்து ஆப் பண்ணுய்யா” 
”இதா வரேன் சார்” என்று பாத்ரூமுக்கு ஓட்டம் பிடித்தார் நிருபர். 
விஷயம் இதுதான். நிருபர் அன்று காலை சென்ற விழாவில் அன்பளிப்பாக டைம்பீஸ் கொடுத்துள்ளனர். கொடுத்த ஆசாமி கொஞ்சம் குறும்புக்காரர் போலிருக்கிறது. இரவு 8 மணிக்கு ஒலி எழுப்புவதுபோல் அலாரம் வைத்துக்கொடுத்து விட்டார். இதை அறியாத நிருபரும், எடிட்டர் முன் இருந்தபோது ஒலி எழுப்பி, டைம்பீஸ் மானத்தை வாங்கி விட்டது! 

 

செய்தி சேகரிக்கச் செல்லும்போது அடையாளத்தை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் இருப்பதில் நன்மைகள் பல உண்டு. எப்போதோ வந்த செய்திக்காக, யாராவது சிக்குபவனை உதைக்கக் காத்திருக்கும் வில்லங்கம் வீராசாமிகளால் தொந்தரவு இருக்காது. மறுநாள் ஏடாகூடமாக செய்தி வந்தால்கூட, ஊருக்குள் தாராளமாக, தைரியமாக நடமாட முடியும். போர் அடித்தால் பாதி நிகழ்ச்சியில் எழுந்து வருவதும் சாத்தியமே.
‘நிருபர் இருக்கிறார், பேசுவதும் செய்வதும் பேப்பரில் வரும்’ என்ற எண்ணத்தில் விபரீத முடிவெடுக்கும் ஆசாமிகளிடம் இருந்து கூட்டத்தினரை காப்பாற்றவும் முடியும்.
‘பார்த்துப் பேசி விட்டு செய்தியில் பெயர் குறிப்பிடாமல் இருந்து விட்டான்’ என்ற பழிச்சொல்லில் இருந்து எளிதில் தப்புவதற்கும் வசதியாக இருக்கும்.
அரசியல் கட்சி கூட்டங்களுக்கோ, அரசியல் பிரமுகர்கள் பங்கேற்கும் நிகழ்வுகளுக்கோ செல்லும்போது ஏற்படும் மிகப்பெரிய பிரச்னையே, பெயர் போடுவது தான். பெயர் போடாத நிருபரை பார்த்து, அவர் பரம்பரை மீதே மண் வாரித்தூற்றும் அரசியல்வாதிகள் நாட்டில் பெருகி விட்டார்கள். ‘அவுங்கெல்லாங்குடுக்குறத நாங்குளும் தர்றோம், எங்கு பேரையும் போடுங்கப்பா’ என்று வம்பிழுப்பவர்களும் உண்டு. ‘பார்த்து பேசித் தொலைத்து விட்டோமே’ என்று பரிதாபப்பட்டு பெயரை சேர்த்து விட்டால், எடிட்டோரியலில் கும்மாங்குத்து வாங்க வேண்டியிருக்கும் என்பது தனிக்கதை.

பத்திரிகை நிருபருக்கு மரியாதை செய்கிறோம் பேர்வழி என்று பொன்னாடை போர்த்த மேடைக்கு அழைக்கும் இம்சை, சங்க கூட்டங்களில் அடிக்கடி அரங்கேறும். ‘சாப்பிடாமல் போகக்கூடாது’ என்று வம்படியாய் இழுத்துச்சென்று, நமக்கு ஆகாத, பிடிக்காத உணவுப்பண்டத்தை இலை நிறையப்போட்டு, உண்டு முடிக்கும்படி கொடுமைப்படுத்துவோரும் நாட்டில் இருக்கின்றனர். ‘போட்டோவில் என்னை மட்டும் கட் பண்ணீட்டிங்க’ என்று நமக்கு சம்மந்தம் இல்லாத பேப்பரில் வந்ததை சுட்டிக்காட்டி கண்ணீரும் கம்பலையுமாக புகார் கூறும் கூட்டம் படுத்தும்பாடு இருக்கிறதே… அப்பப்பா!

உலகில் பிறக்கும் ஒவ்வொருவரும் தனக்கேயென அடைய விரும்பும் அதிசயப் பொருள், சாவி. அவரவர் வசதியைப் பொறுத்து, அது வீட்டுச் சாவி, வண்டிச்சாவி, பீரோ சாவி, கொத்துச்சாவி என வேறுபடலாம்.
சாவியின் வல்லமை அசாத்தியமானது. குடும்பங்களை உடைக்கும்; கூட்டாளிகளை பிரிக்கும். சாவியின் வரலாறு, சதிகளையும், சங்கடங்களையும்தான் அதிகமாய் நினைவு படுத்துவதாய் இருக்கிறது.
சாவியை மறந்தும், தொலைத்தும், தெருவில் திண்டாடிய அனுபவம், ஒவ்வொருவருக்கும் நிச்சயம் இருக்கும். அப்படிப்பட்ட அப்பாவி ஜீவன்களை உற்சாகப்படுத்துவதும், உய்விப்பதுவுமே நம் நோக்கம். சாவியின் சரித்திரப் புத்தகத்தில் நான் படித்த பக்கங்கள் சில:
அனுபவம் 1
அலுவலகத்தில் பணம் செலுத்த வந்த ஏஜன்ட் உடன் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். உபசரிப்பில் உற்சாகமான ஏஜன்ட், ஒரு மணி நேரம் இருந்தபின் பிரியாவிடை கொடுத்துச்சென்றார். அவர் சென்ற சில மணி நேரம் ஆன பிறகே, மொபட் சாவி காணாமல் போயிருப்பது தெரிந்தது.
‘யார் எடுத்திருப்பர்’ என்று யோசனையில் இருந்தபோதுதான், ‘சார், ஏஜன்ட் வெரல்ல சாவிய வெச்சு சுத்திட்டு இருந்தாரு சார்’ என்றான் ஆபீஸ் பையன், தயங்கியபடி. ஒரு மணி நேர போராட்டத்துக்கு பிறகு ஏஜன்ட் போனில் கிடைத்தார். ”சார், கையில வெச்சுட்டே இருந்த ஞாபகம். அப்புடியே வந்துட்டுது. ஊர்ல வந்து தான் தெரிஞ்சுது, சாவி நம்முளுது இல்லன்னு” என்று மென்று விழுங்கினார்.மறுநாள் டவுனுக்கு வந்த ஒருவரிடம் சாவியை கொடுத்து அனுப்பினார்.

அனுபவம் 2
நிருபரான நண்பரின் அலுவலகத்தில் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். சற்று நேரத்தில் ஒரு நிகழ்ச்சிக்கு போயாக வேண்டும். அலுவலகத்தை பூட்ட தயாரான நேரத்தில் தன் மொபட் சாவியை தேட ஆரம்பித்தார் நண்பர். நீண்ட நேரம் தேடியும் கிடைக்கவில்லை. வேறு வழியின்றி நிகழ்ச்சிக்கு இருவரும் என் மொபட்டில் சென்றோம்.
வழியெங்கும், ‘சாவிய யாரு எடுத்திருப்பாங்க’ என்ற யோசனையும், புலம்பலுமாகவே வந்தார் நண்பர். ‘யாரெல்லாம் ஆபீசுக்கு வந்தாங்க’ என்று லிஸ்ட் அவுட் செய்து புலன் விசாரணை நடத்தியதில், பத்திரிகைச்செய்தி கொடுக்க வந்திருந்த பள்ளி தலைமை ஆசிரியர் ஒருவர் மீது சந்தேகம் கிளப்பினார், சர்க்குலேசன் பிரிவு அலுவலர். ‘சேச்சே, அவர்ட்டப்போய் எப்புடி’ என கேட்கத் தயங்கினார் நண்பர். அதற்குள் அந்த தலைமை ஆசிரியரே அலுவலகத்துக்கு போன் செய்து விட்டார்.
”சார், மறந்தாப்புல ஏதோ சாவிய எடுத்துட்டு வந்துட்டம்போல இருக்கு. உங்க ஆபீஸ் சாவியான்னு ஒரு சந்தேகம். அதான் போன் பண்ணிப் பாப்பமேன்னு” என்றார். நண்பர் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டார்.

அனுபவம் 3
இதுவும் அதே ஊரில் நடந்தது தான். நண்பரான உள்ளூர் ஏஜன்ட், தினமும் மாலை வேளைகளில் அலுவலகம் வந்து நாட்டு நடப்புகள் பற்றி பேசிக்கொண்டிருப்பார். அன்றும் அப்படித்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.
பேசி முடித்து, கிளம்பும் வேளையில், ‘வண்டி சாவிய எங்கியோ வெச்சுட்டனே’ என்று தேட ஆரம்பித்தார். வெளியில் சென்று மொபட்டில் பார்த்தார். அரை மணி நேரமாக தேடியும் சாவி கிடைத்தபாடில்லை.
அப்போது தான், செய்தி கொடுப்பதற்காக வந்து சென்ற உள்ளூர் டிவி வீடியோகிராபர் ஞாபகம் வந்தது. சந்தேகத்தோடு தான் போன் செய்தேன். ”ஏப்பா எங்க ஆபீஸ்ல ஏதோ சாவிய காணங்கிறாங்க, நீ வந்தப்ப ஏதாவது பாத்தியா என்றேன். ”அண்ணே அது உங்க சாவியாண்ணே. ஏதுடா நம்மகிட்ட புதுசா ஒரு சாவி இருக்குதேன்னு எனக்கு அப்பவே சந்தேகம்ணே, ஒடனே கொண்டாரண்ணே” என்று வேகவேகமாக பேசியவர், முக்கால் மணி நேரத்துக்கு பிறகு வந்தார்.
பொறுமையிழந்து, கால் மாற்றி கால் நின்று, சிகரெட்டுகள் சிலவற்றை ஊதி விட்டு, வெறுப்போடு இருந்த போட்டோகிராபரும், ஏஜன்டும், சாவியுடன் வந்தவரிடம், கடுபபைக்காட்டினர். வாக்குவாதம் முற்றியது.
”உன் வண்டி சாவிய ஒர்த்தன் எட்த்திருந்தா சும்மார்ப்பியா’ என்ற போட்டோக்காரர், வந்தவர் வண்டியில் இருந்து சாவியை உருவி, கை போன போக்கில் வீச, அது அந்த வழியில் சென்று கொண்டிருந்த மினி பஸ்சின் கூரையில் விழ, ‘சாவி, சாவீ, நிர்த்து நிர்த்து’ என அவர் மினி பஸ்சை பார்த்து கூவிக்கொண்டே துரத்த… ஒரே களேபரம்.

இந்த மூன்று சம்பவங்களும் ஒரே ஊரில் ஒரு சில ஆண்டு இடைவெளியில் நடந்தவை. டேபிள் மீது இருக்கும் பொருளை எடுத்து கையில் வைத்திருப்பதும், அதை அப்படியே பாக்கெட்டில் வைத்துச் சென்று விடுவதும், ஒரு விதமான மறதிநோயின் வெளிப்பாடு.
இந்த வியாதியின் பெயர் தமிழில் சாவியோபோவியா.
ஆங்கிலத்தில் ‘கீயோ லவட்டிஸ்’ என்பர். எந்த வயதினருக்கும் வரக்கூடிய இந்த வியாதிக்கு, தடுப்பூசிகளோ, மாத்திரை, மருந்துகளோ கிடையாது. தற்காப்பு மட்டுமே உங்கள் சாவியை காக்கும்; அவதியில் இருந்து உங்களையும் காக்கும். ஆகவே, அன்போடு நான் சொல்வதெல்லாம் ஒன்று மட்டும் தான். தம்பி…சாவி பத்திரம்!