Archive for the ‘இதழியல்’ Category

திருச்செங்கோடு, கொங்கு மண்டலத்தின் முதன்மையான நகரங்களில் ஒன்று. அங்குள்ள மலைக்கோவில், தேவாரப்பாடல்களில் பாடப்பெற்றது; கொங்கெழு சிவத்தலங்களில் முதன்மையானது. ‘சிவனும், சக்தியும் ஒன்றுதான்’ என்பதை பக்தர்களுக்கு உணர்த்தவே, மாதொரு பாகனாக, அர்த்தநாரீஸ்வர திருக்கோலத்தில், இத்தலத்தில் பக்தர்களுக்கு காட்சியளிக்கிறார், சிவபெருமான்.

மூர்த்தி, விருட்சம், தீர்த்தம் என மூன்றையும் கொண்டது இக்கோவில். சிவத்தலமும், வைணவத்தலமும் ஒன்றாக இருப்பதுவும் இதன் தனிச்சிறப்பு. பல நூறு ஆண்டு வரலாற்றைக் கொண்ட மலைக்கோவிலை சார்ந்தே, நகரமும், அதன் பொருளாதாரமும் உருவாகி வந்திருக்கின்றன.
இப்படிப் பல சிறப்புகளையும் கொண்டிருக்கும் திருச்செங்கோடு, தொழில் துறையில் கூட முன்னணி நகரம்தான். விசைத்தறி தொழிலும், ஆழ்துளை கிணறு அமைக்கும் ரிக் தொழிலும், லாரித் தொழிலும், திருச்செங்கோட்டின் பிரதான தொழில்கள். இன்னொன்றையும் சொல்லியாக வேண்டும்.

கல்விச்சேவையை கை நிறைய, பை நிறைய லாபம் ஈட்டும் வெற்றிகரமான தொழிலாக மாற்றிக்காட்டிய தமிழகத்தின் முன்னணி கல்வி நிறுவனங்கள் இப்பகுதியில் நிறைய இருக்கின்றன.
முன்னாள் மத்திய அமைச்சர் ரங்கராஜன் குமாரமங்கலம், அவரது அப்பா மோகன் குமாரமங்கலம், ரங்கராஜனின் தாத்தாவும், சென்னை மாகாண முதல்வராக பதவி வகித்தவருமான சுப்பராயன் ஆகியோரின் பூர்வீகம், திருச்செங்கோடு அருகேயுள்ள குமரமங்கலம் என்ற சிற்றூர். (பெருமாள் முருகன்கூட, இந்த ஊரைச் சேர்ந்தவர்தான் என்பது கூடுதல் தகவல்)

நாட்டின் முதலாவது காந்தி ஆசிரமம், திருச்செங்கோட்டில்தான் மகாத்மா காந்தியால் துவங்கப்பட்டது. இங்கிருந்துதான், ராஜாஜி மதுவிலக்கு மற்றும் கதர் பிரசாரத்தை முழு வீச்சில் மேற்கொண்டார்.
இப்படியெல்லாம், சிறப்புகளை கொண்டிருக்கும் திருச்செங்கோடு, ஏதோ மனிதக்கறி தின்னும் காட்டுமிராண்டிகள் வசிக்கும் வனமாக பலராலும் உருவகப்படுத்தப்படுவதை காணச்சகிக்காமல் எழுதப்பட்டதே இந்தப்பதிவு.

சர்ச்சைத்தீயை பற்ற வைத்தவர்களும் சரி, அதை அணைய விடாமல் பாதுகாப்பவர்களும் சரி, திருச்செங்கோட்டின் பெருமைக்கும், சிறப்புக்கும் சேதம் விளைவிக்கின்றனர் என்பதே உண்மை. மிரட்டுவோருக்கு மட்டுமல்ல; மிரட்டலுக்கு அஞ்சி புறமுதுகிடுபவருக்கும், இதில் பங்குண்டு.
***
குறிப்பு 1: பெருமாள் முருகன் எழுதிய புத்தகத்தில் இருக்கும் கருத்துக்களில் எனக்கு உடன்பாடில்லை;
ஆனால், அதைச் சொல்வதற்கான உரிமை அவருக்கு நிச்சயம் இருக்கிறது; இருக்க வேண்டும் என்பதே என் கருத்து.
***
குறிப்பு 2: திருச்செங்கோட்டில், பெருமாள் முருகனை கண்டித்து முழுமையாக கடையடைப்பு நடந்திருக்கிறது. ஜாதிய மற்றும் மத அடிப்படைவாத அமைப்புகளுக்கு, அங்கு அந்தளவுக்கு செல்வாக்கில்லை. மார்கழி மாதத்தில், தினமும் பல்லாயிரக்கணக்கான பக்தர்கள், மலைக்கோவிலுக்கு செல்லும் காலத்தில், திட்டமிட்டு கிளப்பிவிட்டதே, பிரச்னை காட்டுத்தீயாக பரவ, முக்கிய காரணமாகி விட்டது.

ஈராக், சிரியா, லிபியா, நைஜீரியா என உலகின் முன்னணி எண்ணெய் உற்பத்தி நாடுகளில் உள்நாட்டுப்போர் நடந்து கொண்டிருக்கும் நிலையிலும், பெட்ரோலிய விலை குறைந்து கொண்டிருக்கிறது.
ஜூன் மாதம் இருந்ததை காட்டிலும், சர்வதேச அளவில் பெட்ரோலிய விலை
25 சதவீதம் சரிந்திருக்கிறது. இது, நான்கு ஆண்டுகளில் இல்லாத விலைக்குறைவு.
கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக பீப்பாய் 100 முதல் 105 டாலர் என்ற அளவில் இருந்த பெட்ரோலிய விலை, இப்போது 80 டாலருக்கும் கீழே வந்து விட்டது. வரும் மாதங்களில், இது 70 டாலராக குறையவும் வாய்ப்பிருக்கிறது.
இப்படி தாறுமாறாக சரியும் விலையானது, ரஷ்யா, வெனிசுலா, ஈரான், ஈராக், சவுதி அரேபியா, கத்தார் போன்ற எண்ணெய் வளத்தை பின்னணியாகக் கொண்ட நாடுகளை பாதிக்கிறது.
பெட்ரோலியம் ஏற்றுமதி செய்யும் நாடுகள் எல்லாம், சவுதி அரேபியா தலைமையில் சங்கம் வைத்திருக்கின்றன. இவர்களது வேலை, ‘அங்கே சண்டை, இங்கே தகராறு, அவன் என்னைக் கிள்ளினான், இவன் என்னை அடித்தான்’ என்பதுபோல, ஏதாவது சிறுபிள்ளைத் தனமான காரணம் கூறி, விலையை உயர்த்துவது.
பொருளாதார தேக்கம் ஏற்பட்டு, உலக நாடுகளில் பெட்ரோலிய தேவை சரிந்தால், மார்க்கெட்டில் விலையும் சரிந்து விடும். ஆகவே, இவர்கள் உற்பத்தியை குறைத்து, விலையை நிலைநிறுத்திக் கொள்வர். நம்மைப் போன்ற ஏழை எளிய நாடுகளுக்கு அயோக்கியத்தனமாக தெரிந்தாலும், காலம் காலமாக இதுவே நடைமுறை.
இந்த தில்லாலங்கடி வேலையில், முன்னணியில் இருப்பது சவுதி அரேபியா.
ஒவ்வொரு முறையும், பெட்ரோலிய விலை சரியும்போதெல்லாம், சவுதி அரேபியா உற்பத்தியை குறைத்து, விலையை மீண்டும் மேலே கொண்டு வந்து விடும்.
இந்தமுறை, விலை சரிந்தும், சவுதி அரேபியா, தன் வேலையைக் காட்டாமல் இருக்கிறது. சர்வதேச அரசியலில் தன் நிலையை ஸ்திரப்படுத்திக் கொள்ள நினைக்கும் இரு நாடுகளின் எண்ணம்தான் இதற்கு காரணம். ஒன்று, சவுதி அரேபியா; சரி மற்றொன்று? வேறு யாராக இருக்க முடியும்? சாட்சாத் அமெரிக்கா தான்.
மத்தியக் கிழக்கு நாடான சிரியாவில் பஷர் அல் ஆசாத்தின் ஆட்சிக்கு ரஷ்யா ஆதரவு அளிக்கிறது. அமெரிக்கா நேரடியாக சிரியா மீது போர் தொடுப்பதை, கடைசி நிமிடத்தில் நிறுத்தக் காரணமாக இருந்தது ரஷ்யா.
ஐ.நா., உள்ளிட்ட சர்வதேச அமைப்புகளில், சிரியாவின் உற்ற நண்பனாக ரஷ்யா இன்றளவும் இருந்து வருகிறது. இது, ஆசாத்தை வீழ்த்துவதற்கு எல்லா முயற்சிகளையும் மேற்கொண்டு வரும் சவுதி அரசுக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்துகிறது.
ஆகவே, உற்ற நண்பன் அமெரிக்காவின் ஆலோசனைப்படி, ரஷ்யாவுக்கு பொருளாதார ரீதியாக, இடையூறு செய்யும் நோக்கத்துடன், பெட்ரோலிய விலைச்சரிவுக்கு வழி வகுத்துக் கொண்டிருக்கிறது சவுதி அரசு.
உக்ரைன் உள்ளிட்ட ஒவ்வொரு சர்வதேச விவகாரத்திலும் தனக்கு சவால் விடும் ரஷ்ய அதிபர் புதினுக்கு பாடம் கற்பிக்க, சவுதி அரேபியாவை, ஒபாமா பயன்படுத்திக் கொள்கிறார். தன் சொல் பேச்சுக் கேட்காத பிற பெட்ரோலிய ஏற்றுமதி நாடுகள், வீணாய்ப்போனாலும், அமெரிக்காவுக்கு லாபம்தான்.
ஆகவே, ‘எண்ணெய் உற்பத்தி, அப்படியே தொடரட்டும்; விலைச்சரிவு வந்து, ரஷ்யா, வெனிசுலா, ஈரான் நாடுகள் நாசமாகட்டும்’ என்று, அமெரிக்கா வேடிக்கை பார்க்கிறது.
சவுதியின் நடவடிக்கைக்கு இன்னொரு முக்கிய காரணமும் இருக்கிறது. முன்பெல்லாம் வளைகுடா நாடுகளுக்கு சவுதி தான் தலைமை வகித்துக் கொண்டிருந்தது. சர்வதேச விவகாரங்களில், சவுதியின் குரல்தான் வளைகுடாவின் குரலாக, இஸ்லாமிய நாடுகளின் குரலாக, எண்ணெய் வள நாடுகளின் குரலாக இருந்தது.
இப்போது, நிலைமை மாறி விட்டது. கத்தார், ஐக்கிய அரபு எமிரேட் போன்ற எண்ணெய் வள நாடுகள், சவுதியை ஒரு பொருட்டாக கருதுவதில்லை. ‘அவர்களுக்கும் ஒரு பாடம் கற்பித்ததுபோலிருக்கும்’ என்று சவுதி அரேபியோ பெட்ரோலிய விலைச்சரிவை அனுமதித்திருக்கிறது.
எதுவுமே செய்யாமல், ஒரே கல்லில் பல மாங்காய்களை அடிக்கும் சவுதியின் செயலால், இந்தியா, சீனா உள்ளிட்ட நாடுகள், குறைந்த விலையில், பெட்ரோலிய இறக்குமதி செய்கின்றன.
ஆகவே, ‘பெட்ரோல், டீசல் விலையை, அருண் ஜெட்லி குறைத்தார்’ என்று படித்து மகிழும் நிலை வரும்போது, ‘ஒபாமா-புதின் சண்டை என்றென்றும் தொடரட்டும்’ என்று, வாழ்த்துக்களை சொல்லி விடுங்கள், மக்களே!

சாதாரண திருட்டு சம்பவத்தைக் கூட, ‘கொள்ளையோ கொள்ளை’ என்று பத்திரிகையில் செய்தி வெளியிட்டு, தங்கள் உயிரை எடுப்பதாக, செய்தியாளர்கள் மீது போலீஸ் தரப்பில் புகார் கூறுவது வழக்கம். பாதிக்கப்பட்டவரை பொறுத்தவரை, கொள்ளைக்கும், திருட்டுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் எதுவும் கிடையாது. இரண்டுமே பொருள் இழப்புத்தான்.
போலீஸ்காரர்களுக்கு வித்தியாசம் இருக்கிறது. திருட்டு என்பது, ஆள் இல்லாத வீட்டில் நடப்பது; கொள்ளை என்பது, ஆள் இருக்கும் வீட்டில் அடித்துப்போட்டு, பணம், பொருளை பறித்துச் செல்வது. முன்னது, கொஞ்சம் கிரேடு கம்மி; பின்னது கிரேடு ஜாஸ்தி. சட்டம் இப்படி இருக்கையில், போலீஸ்காரர்களுக்கு கோபம் வரத்தானே செய்யும்?
ஆனால், செய்தியாளர்களுக்கு இருக்கும் சிரமங்கள் எல்லாம், போலீஸ்காரர்களுக்கு தெரியவா போகிறது? மாலைப்பத்திரிகைகளில் வேலை செய்யும் நிருபர்கள், அன்றைய காலை பத்திரிகைகள் எதிலும் வெளிவராத, புத்தம் புதிய செய்திகளை, சூடாகவும், சுவையாகவும் தர வேண்டியிருக்கும். ஆகவேதான், ஆளில்லா வீட்டில் நடக்கும் அரைப்பவுன், கால் பவுன் திருட்டெல்லாம், கொஞ்சம் காரமும், மணமும் சேர்க்கப்பட்டு, கொள்ளை செய்தியாக உருமாறி, பத்திரிகையில் வெளியாகி விடுகின்றன.
அதைப்படிக்கும் சம்பந்தப்பட்ட ஏரியா போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டருக்கு நிச்சயம், காதில் புகை வந்து விடும். பிறகு? எஸ்.பி., டி.ஐ.ஜி., ஐ.ஜி., என ஊரில் இருக்கும் எல்லா அதிகாரிக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்குமே! அப்படி நான்கைந்து முறை பதில் சொல்லும் நிலைமை ஏற்பட்டு விட்டால் போதும்; செய்தியாளரை பார்க்கும்போது, குரல்வளையை கடித்து ரத்தம் குடித்து விடும் ஆவேசம், எந்த இன்ஸ்பெக்டருக்கும் வந்து விடும்.
திருட்டும், கொள்ளையும், கொலையும் நடக்கும்போது, செய்திக்குரிய தகவல்களை தருவதற்கு சலித்துக்கொள்ளும் போலீஸ் அதிகாரிகள், திருடன் சிக்கி விட்டால், செய்தியாளர்களுக்கு போன் மேல் போன் போட்டு உயிரை எடுப்பது வழக்கம். ஓடியதாகவும், துரத்தியதாகவும், ஆயுதத்தை காட்டி மிரட்டியதாகவும், தீரமுடன் போராடி மடக்கியதாகவும், கட்டிப்புரண்டு உருண்டதாகவும், அண்டமும், ஆகாசமும், அசந்துபோகுமளவுக்கு, புளுகுமூட்டைகளை அள்ளி விடுவதும் வாடிக்கை.
மாதம் ஒரு முறை குற்றப்பிரிவு போலீசாரின் கூட்டங்களை உயர் அதிகாரிகள் கூட்டுவர். அதில், கண்டுபிடிக்கப்படாமல் இருக்கும் குற்ற வழக்குகள் குறித்து, உயர் அதிகாரி கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்பார். அது ஒரு மகா இம்சை. அதற்குப் பயந்துதான், திருட்டுக்கும், கொள்ளைக்கும், எப்.ஐ.ஆர்., போடாமலேயே போலீசார் காலத்தை ஓட்டுவர். அப்படியும், அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகளின் உத்தரவுக்கு பயந்து எப்.ஐ.ஆர்., போடப்பட்ட திருட்டு சம்பவங்கள் கண்டுபிடிக்கப்படாமல் இருக்கும். அதற்கு, கூட்டத்தில் இருக்கும் சக போலீசார் முன்னிலையில், மானம், மரியாதையை காப்பாற்றிக் கொள்ளும் வகையில், சமாளிப்பு பதில் சொல்லி முடிப்பதற்குள், தாவு தீர்ந்து விடும்.
சட்டம் ஒழுங்கு போலீஸ் பிரிவில் நோகாமல் மாமூல் வாங்கிக்கொண்டிருந்த போலீஸ் அதிகாரிக்கு, குற்றப்பிரிவில் வேலை என்பது, பள்ளிக்கூட மாணவனை பெஞ்ச் மேல் நிற்கச்சொல்வதற்கு சமம். சிணுங்கிக்கொண்டு நிற்கும் சிறுவர்களைப்போல, அவர் வேண்டா வெறுப்பாக வேலை பார்த்துக் கொண்டிருப்பார். அவரைப்போய், கண்டுபிடிக்கப்படாத திருட்டுக்கு பதில் சொல்லச் சொன்னால், எப்படியிருக்கும்? அவர், திருடர்களுக்கும், கேள்வி கேட்கும் அதிகாரிக்குமாய் சேர்த்து, மாசாணியம்மன் கோவிலில் மிளகாய் அரைக்காத குறையாக, சாபம் விட்டுக்கொண்டிருப்பார்.
கடைசியில், ஏதாவது ஏமாளி, கோமாளிபோல, பிக்பாக்கெட் திருடர்கள் மாட்டிக் கொண்டுவிடுவர்; மிச்சம் மீதியிருக்கும் அனைத்து திருட்டுக் கேஸ்களிலும் ஈடுபட்டது அவர்கள்தான் என்று கூறி, ஒட்டு மொத்தமாக இருக்கும் பழைய எப்.ஐ.ஆர்., அனைத்தையும் காலி செய்து விடுவர்.
பார்த்திபன்&கவுண்டமணி நடித்த ‘டாட்டா பிர்லா’ என்றொரு படம் வந்தது பலருக்கும் நினைவிருக்கும். அதில் ஒரு இன்ஸ்பெக்டர் சொல்வார். ‘ஏலே, அந்த கொருக்குப்பேட்டை கொலைக்கேஸ இவம்மேல போடுலே, அந்த கற்பழிப்புக் கேஸ அவம்மேல போடுலே’ என்பார். போலீஸ் நடைமுறைகள் அறிமுகம் இருப்பவர்களுக்குத் தெரியும், அந்த சினிமா டயலாக்கில் இருக்கும் சத்தியம், எப்பேர்ப்பட்டதென்று!

மேற்குலகின் படைக்கலன்கள், நேட்டோ நாடுகளின் தளங்களில் மட்டுமில்லை; அவை அந்தந்த நாடுகளின் பத்திரிகை, தொலைக்காட்சி அலுவலகங்களிலும் அணிவகுத்து நிற்கின்றன. தத்தம் நாட்டுப்படை செல்லும் இடங்களுக்கும், செல்ல முடியாத இடங்களுக்கும், இப்படைக்கலன்கள் ஊடுருவி சென்று விடுகின்றன. தம் நாட்டரசு எடுக்கும் முடிவை எதிர்த்து நிற்பவை, புல் பூண்டாக இருந்தாலும், ஈவு இரக்கமற்று சுட்டுத்தள்ளுகின்றன. 

அந்த ‛புண்ணியவான்’களுக்கு, நீதி, நியாயம், தர்மம் என்றெல்லாம் எதுவும் கிடையாது. ஆனாலும், உலகெங்கும் பத்திரிகை தர்மம் பற்றி வகுப்பெடுப்பது அவர்கள் தான். ‛மாறி வரும் உலகை வடிவமைப்பதில் ஊடகங்களின் பங்கு எத்தகையதாக இருக்க வேண்டும்’ என்று, நாடு நாடாகச்சென்று பேருரை நிகழ்த்துவதும் இந்தக்கூட்டமே.
தங்கள் நாட்டு நலன் என்று வரும்போது, தர்மம், நியாயம் எல்லாம் குப்பைக்குப் போய்விடும்.
இந்தப் பேருண்மை உலகுக்கு தெரியவந்து ஆண்டுகள் பலவாகினும், பட்டவர்த்தனமாக அம்பலமானது, வளைகுடாப் போர்களின்போது தான்.
‛எம்பெடட் ஜர்னலிசம்’ என்ற புதிய உத்தியின் மூலம், சதாம் உசேனை எதிர்த்துப் போர் புரிந்த அமெரிக்க பிரிட்டீஷ் படையினருடன், தோளோடு தோள் நின்று, போரிடாமல் போரிட்டனர், மேற்கத்திய செய்தியாளர்கள். இந்த கேடு கெட்ட வேலையின் நோக்கம் பற்றி செல்சியா மேனிங் என்கிற பிராட்லி மேனிங் எழுதியிருக்கும் கட்டுரை, அம்பலப்படுத்துகிறது.
அமெரிக்காவின் போர் ஆவணங்களை விக்கி லீக்சுக்கு கொடுத்த குற்றத்துக்காக சிறைத்தண்டனை அனுபவித்து வரும் மேனிங், எம்பெடட் ஜர்னலிசத்தால் மக்களுக்கு கிடைத்த தகவல்கள் எவ்வளவு பொய்யானவை என்று உடைத்துச்சொல்கிறார். படைகளுடன் செல்லும் செய்தியாளர், ஒரு ஒப்பந்த பத்திரத்தில் கையெழுத்திட வேண்டும். அவரது முந்தைய செயல்பாடுகள் விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்படும்.
‛போர்க்களத்தில் இருந்து அனுப்பும் செய்திகள், படையினர் நலன் கருதியதாக இருத்தல் அவசியம். மீறினால், செய்தியாளர் வெளியேற்றப்படுவார். மீண்டும் போர்க்களம் செல்ல முடியாது’ என்றெல்லாம் விதிமுறைகள் உண்டு. ஆகவே, உண்மை நிலைக்கு சற்றும் சம்மந்தம் இல்லாத தகவல்களே பல நேரங்களில் செய்தியாக வெளியாகின என்று கூறியுள்ளார், மேனிங். உண்மையில் அவர் பாராட்டப்பட வேண்டியவர் தான்.
…..
சதாம் ஆட்சியின் கடைசி நாட்களில் நடந்த சம்பவம் இது. தலைநகர் பாக்தாதை அமெரிக்கப்படைகள் நெருங்கி விட்டனர். அமெரிக்க குண்டு வீச்சில் சதாம் உசேன் படுகாயமுற்றதாகவும், வெளிநாட்டுக்கு ரகசியமாக குடும்பத்துடன் தப்பியோடி விட்டதாகவும், மேற்குலக ஊடகங்கள் செய்தி வெளியிட்டு வந்தன. அதுவும் பாக்தாத் நகர ஓட்டலில், அந்நாட்டு அரசின் பாதுகாப்பில் இருந்து கொண்டே.
இப்படிப்பட்ட நிலையில், திடீரென ஒரு நாள், ஈராக் அரசு தொலைக்காட்சி ஒரு செய்தியை ஒளிபரப்பியது. ‛அமெரிக்க குண்டு வீச்சில் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளை, அதிபர் சதாம் உசேன் பார்வையிட்டார்’ என படக்காட்சியுடன் வெளியானது அந்த செய்தி.
மேற்குலக ஊடகங்களால் அதை தாங்கிக்கொள்ள முடியுமா? செய்தியை ஒளிபரப்பாமல் இருக்கவும் முடியாது. ஈராக் தொலைக்காட்சி வெளியிட்ட செய்தியில், சதாம் குடியிருப்புகளை பார்வையிடுகிறார். அங்குள்ள மக்களுடன் கலந்துரையாடுகிறார். மக்களில் சிலர் ஓடோடி வந்து அவருக்கு வணக்கம் செலுத்துகிறார்கள். சிலர் அவர் கைகளைப் பற்றி முத்தமிடுகிறார்கள். அவர்களுடன் சிரித்துக் கொண்டே பேசும் சதாம் உசேனை கண்ட மேற்குலகம் அதிர்ச்சியில் உறைகிறது.
‛தப்பி ஓடி விட்டார்’ என்று நாம் கூறும் நபர், ஊருக்குள் மக்களுடன் கலந்துரையாடும் காட்சி வெளியானால் எப்படி இருக்கும்? இந்தக்காட்சியை பிபிசி செய்தியாளர் வர்ணித்த விதம் இருக்கிறதே! அது இன்னும் கொடுமையானது. ‛ஏ மேன் அப்பியர்ஸ் டூ பீ சதாம் ஹூசேன், இஸ் வாக்கிங் இன் த ஸ்ட்ரீட்’ என்றார் ராகே ஓமர் என்ற அந்த செய்தியாளர்.
‛சதாம் உசேன் போன்று தோற்றமளிக்கும் ஒருவர் வீதியில் நடந்து செல்கிறார்’ என்று ஆரம்பித்து ஒவ்வொரு வாக்கியத்துக்கும் ஒரு முறை, ‛த மேன் அப்பியர்ஸ் டு பீ சதாம் உசேன்’ என்றார்.
பாவம், கடைசியில் அந்தக்காட்சிகளகள் உண்மையானவை, அந்த மனிதரும் சதாம் உசேன் தான், அந்தக்காட்சி ஒளிபரப்பாவதற்கு சற்றுமுன்னர் எடுக்கப்பட்ட காட்சிதான் என்பதெல்லாம் பின்னர் நிரூபணம் ஆனது. ஆக உண்மைச்செய்தியை தரவேண்டும் என்ற நோக்கம் எதுவும் மேற்கத்திய ஊடகங்களுக்கு இல்லை என்பதே உண்மை.
இதற்கு சமீபத்திய உதாரணம், உக்ரைனில் நடந்து வரும் உள்நாட்டுப் போர் தொடர்பாக மேற்கத்திய ஊடகங்களில் வெளியாகும் செய்திகள்.
தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உக்ரைன் அரசுக்கு எதிராக, ஒரு கும்பல் தலைநகரில் போராட்டம் நடத்தியதை, மக்கள் புரட்சி செய்வதாக, மேற்கத்திய ஊடகங்கள், நாளும், பொழுதும் செய்தி வெளியிட்டன. ஆனால், அந்நாட்டின் ஒரு பகுதி மக்கள், தாங்கள் ரஷ்யாவுடன் இணைய கருத்து வாக்கெடுப்பு நடத்தியதை, மண் வாரித் தூற்றாத குறையாக, குற்றம் கூறிக் கொண்டிருக்கின்றன.
இப்படியெல்லாம் அக்கிரமம் செய்யும் மேற்கத்திய ஊடகங்கள்தான், பிற நாட்டு அரசுகளுக்கும், ஊடகங்களுக்கும் வண்டி வண்டியாய் அறிவுரைகளை வாரி வழங்குகின்றன. கொடுமை!
……
ஈராக்கில் இப்போது நடந்து வரும் உள்நாட்டுப் போரில் எத்தகைய நிலைப்பாடு எடுப்பதென தெரியாமல், ஒபாமா அரசு திணறி வருகிறது. இதை நேர்மையான முறையில் விமர்சனம் செய்வதற்கு, எந்த மேற்கத்திய ஊடகமும் தயாரில்லை.
அரசுக்கு வலித்து விடாதபடி, ஆலோசனைகளை மட்டும் அள்ளி அள்ளி வீசுகின்றனர். பாவம், ஒபாமா. ஆலோசனைக் குப்பைகளில், எந்தக்குப்பை நல்ல குப்பை எனத் தெரியாமல், பரிதவித்துக் கொண்டிருக்கிறார். சில நேரங்களில் காது கேட்காதது போலவும், கண்கள் தெரியாதது போலவும் இருந்தாக வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கும் அவரது நிலை, உண்மையிலேயே பரிதாபத்துக்குரியதுதான்.

……

செய்தியாளர் சந்திப்புகளில் டுபாக்கூர் செய்தியாளர்கள் செய்யும் அட்டகாசங்கள் எழுதி மாளாது. அவர்கள் கேட்கும் கேள்விகள் எல்லாம், ‛குண்டக்க மண்டக்க’ ரேஞ்சில் தான் இருக்கும். தம் இருப்பை காட்டிக் கொள்வதற்காக நிறைய கேள்விகள் கேட்பது சில டுபாக்கூர்களின் வழக்கம். ‛முதல் கேள்வி, தங்களுடையதாக இருக்க வேண்டும்’ என்றே பெரும்பாலான டுபாக்கூர்கள் விரும்புவர். 

தமிழக முதல்வரின் செய்தியாளர் சந்திப்புகளில், ‛அம்மா’, ‛அம்மா’ என்று கூவும் கூட்டத்தில் பெரும்பகுதியினர், இத்தகைய செய்தியாளர்களே. எப்படியாவது ஜெயலலிதாவின் கவனத்தை கவர வேண்டும் என்பதே, அந்த கூவுதலின் நோக்கமாக இருக்கும். அவரிடம் கேட்கப்படும் கேள்விகள் எல்லாம், ஜால்ரா ஒலி எழுப்புவதாகவே இருக்கும்.
முன்னாள் முதல்வர் கருணாநிதிக்கு, செய்தியாளர்களின் கேள்விகளும், அதன் நோக்கங்களும் அத்துபடி. எளிதில் சமாளித்து விடுவார். கோபம் உச்சத்துக்கு சென்றால் மட்டுமே, ‛நீ எந்த பத்திரிகை’ என்று எதிர் கேள்வி கேட்பார்.
எப்போதும், செய்தியாளர்கள் திரிந்து கொண்டிருக்கும் இடம், தமிழக காங்கிரஸ் கட்சி தலைமையகமான சத்தியமூர்த்தி பவன் தான். காரணம், காங்கிரஸ் தலைவர்களில் பலர், ஓட்டைவாயர்கள். செய்தி அல்லது வேறு ஏதாவது தேறும் என்ற எண்ணத்தில் அங்கு டுபாக்கூர் செய்தியாளர்கள் முகாமிட்டிருப்பது வழக்கம்.
….
தமிழக காங்கிரஸ் தலைவராக வாசன், மாவட்ட சுற்றுப்பயணத்தில் இருந்தபோது நடந்த சம்பவம், மறக்க முடியாதது. அன்று செய்தியாளர் சந்திப்பு ஆரம்பித்தவுடன் ஒரு டுபாக்கூர் எழுந்தார். ‘சார், காங்கிரஸ்- பாஜ கட்சிகளுக்கு இடையே தேர்தல் கூட்டணி அமையுமா’ என்று கேட்டு விட்டு அமர்ந்து கொண்டார்.
வாசனுக்கு கடும் அதிர்ச்சி. மேசை மீதிருந்த தண்ணீர் எடுத்து கொஞ்சம் குடித்து விட்டு, ‘எந்தெந்த கட்சி’ என்று மீண்டும் கேட்டார். டுபாக்கூர் மீண்டும் அதே கேள்வியை கேட்டார். அங்கிருந்த கட்சிக்காரர்கள் சிலர், ‘என்ன இப்படி கிறுக்குத்தனமாக கேள்வி கேட்கிறார்’ என்று மற்ற செய்தியாளர்களிடம் பாய்ந்தனர்.
டுபாக்கூரின் கிறுக்குத்தனங்களை முன்னமே அறிந்திருந்த மற்ற செய்தியாளர்கள், வாசனையும், அங்கிருந்த கட்சி நிர்வாகிகளையும் சமாதானப்படுத்தி, செய்தியாளர் சந்திப்பை தொடர வைத்தனர்.
……

தமிழ் கூறும் நல்லுலகில் தவிர்க்க முடியாத வார்த்தைப் பிரயோகமாக மாறி விட்டது, ‘டுபாக்கூர்’. ஆள் முதல் பொருள் வரையிலும், இயற்கை, செயற்கை, தன்மை, முன்னிலை, படர்க்கை என அனைத்து சூழ்நிலைகளிலும், பயன்படுத்தும் வகையில் சேர்ந்து விட்ட அற்புதம். அதை மக்கள் மத்தியில் புழங்கச்செய்த பெருமை, கவுண்டமணி, மணிவண்ணன், வடிவேலு ஆகியோரையே சாரும். இத்தகு பெருமை வாய்ந்த டுபாக்கூரில் பல வகை உண்டு. இது தேர்தல் காலம் என்பதால், நாம் அரசியலுடன் இணைந்த டுபாக்கூர்களை பற்றி விவாதிப்பது பொருத்தமாக இருக்கும்.
ஒரு மாநிலத்தில் செல்வாக்குடன் இருக்கும் கட்சி, அந்த மாநிலத்தில் தேர்தலில் போட்டியிடுவது வாடிக்கை. அதன் அண்டை மாநிலங்களில் போட்டியிடுவதை கூட ஏற்றுக்கொள்ளலாம். தங்கள் மாநில மக்கள், பிழைப்புக்காக சென்ற இடங்களில் கணிசமான எண்ணிக்கையில் இருந்தால், அங்கு போட்டியிடுவதைக்கூட சகித்துக் கொள்ளலாம்.
ஆனால் எந்தவிதமான தொடர்பும் இல்லாமல், ஜார்க்கண்ட் முக்தி மோர்ச்சா சார்பிலும், திரிணாமுல் காங்கிரஸ் சார்பிலும், பிஜூ ஜனதா தளம், ராஷ்ட்ரீய லோக்தளம் சார்பிலும் தமிழகத்தில் வேட்பாளர்கள் களம் இறங்கினால் என்ன அர்த்தம்? இவர்கள், டுபாக்கூர் வேட்பாளர்கள், போட்டியிடுவதே ஏதோ டுபாக்கூர் வேலை செய்வதற்கு மட்டுமே என்று அர்த்தம்.
இத்தகைய டுபாக்கூர்கள், பெரும்பாலும் முதல் ஆளாக வந்து வேட்பு மனு தாக்கல் செய்வார்கள். தாங்கள் ஏழை எளியோரை பிரதிநிதித்துவம் செய்வதாகவும், முப்பதாண்டுகளாக பொதுவாழ்க்கையில் இருப்பதாகவும், ஓட்டை பைக்கும், பழைய கறுப்பு வெள்ளை டிவி மட்டுமே சொத்துக்களாக இருப்பதாகவும் பீலா விடுவர்.
முக்கியமான மேட்டரை கடைசியில் எடுத்து விடுவர். ‘எனக்காக பிரசாரம் செய்வதற்காக எங்கள் கட்சி தலைவர் சிபு சோரன் தமிழகம் வரப்போகிறார்’ என்பர். மம்தா பானர்ஜி, அஜீத் சிங் கட்சிக்காரர்களும் அப்படியே அள்ளி விடுவர். முதல் நாளில் வேட்பு மனு தாக்கல் செய்தால் செய்தி போடாமல் இருக்க முடியுமா? எப்படியும் எல்லா பேப்பர்களிலும் செய்தி வந்து விடும். அப்புறமென்ன, டுபாக்கூர் வேட்பாளர் காட்டில் மழை தான்.
அவர் தேர்வு செய்திருக்கும் சின்னம், முன்னணி கட்சியின் சின்னம் போலவே இருந்து விட்டால், ஜாக்பாட் அடித்தது போலாகி விடும். வாபஸ் பெற ஒரு தொகை, வாபஸ் பெறாமல் இருக்க ஒரு தொகை, இவற்றில் எது அதிகமோ அதற்கு ஓகே சொல்லி விடுவார், டுபாக்கூர்.
சரி, இப்படி டுபாக்கூர் வேலை செய்வதற்கு, சுயேச்சையாக மனு தாக்கல் செய்வது தானே? ஏன் பிற மாநில கட்சிகளின் பெயரில் நிற்க வேண்டும்? அங்கேதான் சூட்சுமம் இருக்கிறது. சுயேச்சையாக மனு தாக்கல் செய்தால், ‘தனி நபர் தானே’ என்று, பிற கட்சிகளின் குண்டர்கள் எளிதில் கண்டறிந்து விடுவர். வாபஸ் பெறவில்லையெனில் நையப்புடைக்கவும் வாய்ப்புண்டு.
ஆனால், இப்படி பிற மாநிலக் கட்சிகளின் பெயரில் நிற்கும்போது, பாதுகாப்புக்கு உத்தரவாதம் கிடைத்து விடுகிறது. ‘கட்சி தலைமைல முடிவு பண்ணீட்டாங்க’ என்று எங்கேயோ இருக்கும் சிபு சோரனையும், மம்தா பானர்ஜியையும் காட்டி பேரம் பேசலாம். ‘நம்ம மேல கைய வெச்சா, ஜார்க்கண்ட் சீப் மினிஸ்டரே போன் பண்ணிப் பேசுவாருல்ல’ என்று, ஏப்பை சாப்பைகளிடம் பீலாவும் விடலாம்.
வாபஸ் பேரம் படியவில்லை என்றாலும், பூத் ஏஜண்ட் போடுதல், ஓட்டு எண்ணிக்கை மையத்துக்கு ஏஜண்ட் போடுதல் ஆகியவற்றுக்கு, பெரிய கட்சிகளுக்கு உதவி புரிந்தும் பணம் பார்க்கலாம்.
எப்படியோ தேர்தல் முடிவதற்குள், ஒரு லம்ப் ஆன தொகையை தேற்றி விடுவர். தேர்தலில் கரை கண்ட டுபாக்கூர்கள், எப்படியும் பணம் சம்பாதிப்பர். தேர்தல் காலத்தில் அரசு அதிகாரிகளுடன் ஏற்படும் அறிமுகத்தை வைத்து, தேர்தலுக்குப் பிறகும் பணம் பார்க்கும் டுபாக்கூர் வேட்பாளர்களும் உண்டு.
தொடரும்…

dir=”ltr”><divவீதிக்கு வீதி போலீசாரையும், பறக்கும் படை அதிகாரிகளையும் நிறுத்தி, வாகன சோதனை நடத்துவது, ஆவணம் இல்லாத பணத்தை பறிமுதல் செய்வது, புடவை, வேட்டி, சட்டை, அம்மன் விளக்கு, கொலுசு, மூக்குத்திகளை பிடித்து போட்டோவுக்கு போஸ் கொடுப்பது , வீட்டுக்கு வீடு பணம் கொடுப்பவர்களை எச்சரிப்பது, முடிந்தால் பிடிப்பது என, தேர்தல் ஆணையம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது எல்லாமே வெட்டி வேலை என்றே தோன்றுகிறது.
ஆணைய உத்தரவுக்கு பயந்து யாரேனும், பணம் கொடுக்காமல் இருக்கிறார்களா? வாங்காமல் இருக்கிறார்களா? பணம் கொடுப்பதும், வாங்குவதும் நடந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது. ஆணையத்தின் ஆட்டம் எல்லாம், தேர்தல் முடியும் வரை தான் என்று, எல்லோருக்கும் தெரியும். அதனால் தான், அதன் உத்தரவுகளை டிவி சேனல்கள் முதல், அரசியல் கட்சிகள், போலீஸ், வருவாய்த்துறை அதிகாரிகள் வரை, யாருமே பொருட்படுத்துவதில்லை.
தேர்தல் ஆணையம் பிடுங்கிக் கொண்டிருப்பது எல்லாமே தேவையற்ற ஆணிகள் என்று அதிகாரிகள் மட்டுமல்ல, அரசியல் கட்சியினர், பொதுமக்கள் மத்தியிலும் கருத்து நிலவுகிறது. ‛பணம் கொடுத்தால் வாங்கிக் கொள்ளுங்கள்; அது உங்கள் பணம்’ என்று, முன்பு விஜயகாந்த் மட்டும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்; இப்போது அரவிந்த் கெஜ்ரிவாலும் சாெல்ல ஆரம்பித்து விட்டார். அதையும் ஆணையம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.
எனவே, பணம் கொடுப்பவர்கள் கொடுக்கலாம்; பொருள் கொடுப்பவர் கொடுக்கலாம்; வாங்க விருப்பம் உள்ளவர்கள், வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று, தானே முன்வந்து அறிவித்து விடுவது தான், ஆணையத்துக்கு கொஞ்சமாவது மரியாதையாக இருக்கும். ‛கொடுப்பதை எல்லாம் வாங்கிக் கொண்டு, உங்கள் மனசாட்சிப்படி ஓட்டுப்போடுங்கள்’ என்று வேண்டுகோள் விடுப்பதே வரும்காலங்களில் சரியான முடிவாக இருக்கும். ஏதோ, அதன் மூலம் நமக்கும் கொஞ்சம் பலன் கிடைத்தது போலவும் இருக்கும்.

காட்டில் இயற்கை சூழலில் வளரும் விலங்குகளுக்கும், சர்க்கஸ் கூடாரங்களில் வளர்ந்து பழகிய விலங்குகளுக்கும், அடிப்படையில் சில வேற்றுமைகள் உண்டு. முன்னது, தன் இரையை தானே தேடிக்கொள்ளும் இயல்புடன் இருக்கும். பின்னது, யாராவது கொண்டு வந்து கறித்துண்டுகளை போடுவார்களா என காத்துக்கொண்டிருக்கும். கூட்டணி அரசியலுக்கு பழகிய அரசியல் கட்சிகள், சர்க்கஸ் விலங்குகளைப்போல. தங்கள் சுயம் இழந்து, பிரம்படிக்கும், சவுக்கடிக்கும் பயந்து வாழும் அரசியல் விலங்குகள் அவர்கள். வேட்டையாடி உண்ணும் இயற்கையை மறந்து விட்ட விலங்கின் இழிநிலை அவர்களை பீடித்திருக்கிறது. நோய் முற்றிய நிலையில் எப்படியேனும் உயிர் பிழைத்திருக்க வேண்டி, கசப்பு மருந்தை கண்களை மூடிக்கொண்டு குடிப்பவரைப்போல, காத்திருந்தும் கறித்துண்டு கிடைக்காமல் போன கிழட்டு சிங்கங்கள் சில, இத்தேர்தலில் வேட்டைக்கு களம் புகுந்திருக்கின்றன. காங்கிரஸ் என்றும் கம்யூனிஸ்ட் என்றும் கட்சிப்பெயரில் அழைக்கப்படும் இவர்கள், கூட்டணிப்புதைகுழியில் தானே தேடிச்சென்று விழுந்த வீரர்கள். மீட்பர்கள் யாருமில்லை என்பதெல்லாம் அந்த மரமண்டைகளுக்கு மெல்ல மெல்லத்தான் உறைத்திருக்கிறது. இப்போது வேட்டை ஆரம்பமாகி இருக்கிறது. காட்டின் இயல்பை மறந்த சர்க்கஸ் சிங்கங்கள், ‘நானும் ரவுடி தான்’ என்று கூவிக் கொண்டு திரிகின்றன. ‘கறித்துண்டு கிடைக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை, தயிர் சாதமாவது தேறும்’ என்ற எண்ணம் கூட அவற்றின் மனதில் இருக்கக்கூடும். பாவம், கிழட்டு சிங்கங்கள்!

ஓய்வு பெற்ற போலீஸ் அதிகாரி ஒருவர், சிற்றிதழ் ஒன்றை நடத்திக் கொண்டிருந்தார். கணிசமான பென்சன், அமெரிக்காவில் வசிக்கும் மகள், மகன் அனுப்பும் பணம் வேறு, செலவழிக்க முடியாமல் கொட்டிக்கிடந்தது.
ஆங்கிலம், தமிழ் இரண்டும் சரளமாக பேசவும் எழுதவும் செய்வார். தானே ஆசிரியர், தானே பதிப்பாளர் எனப்போட்டு மாதப்பத்திரிகை ஒன்றை தொடங்கி விட்டார். தனக்கு ஆகாத பிடிக்காத விஷயங்களை போட்டு தாளித்து விடுவார்.
அவரது வீரதீர பிரதாபங்கள் ப ற்றி அறிந்த யாரும், அவரிடம் சகவாசம் வைத்துக் கொள்வதில்லை. அவர் வருவதைப் பார்த்து விட்டால், போலீஸ் ஸ்டேஷனில், பாரா காவலர் முதல் இன்ஸ்பெக்டர் வரை எல்லோரும் பதுங்கி விடுவர். அப்பேர்ப்பட்டவர், என்னைப் பார்க்க அடிக்கடி அலுவலகம் வருவார்.
என் மீது அவருக்கு பிரியம் அதிகம். வரும்போதும், போகும்போதும், வழியில் சந்திக்கும்போதும், வண்டியை நிறுத்தி, நெடுஞ்சாண் கிடையாக விழாத குறையாக வணக்கம் சொன்னால், பிரியம் வருமா? வராதா? இந்தக்காலத்தில், எந்த நிருபர், செய்தி கொடுக்க வருபவருக்கெல்லாம் எழுந்து நின்று வணக்கம் போடுகிறான்?
ஆகவே, அவருக்கு என் மீதும், என் சமூகம் மீதும், ஏகப்பட்ட அக்கறை. ”நாட்டுல ஜனங்க எவ்வளவு சிரமப்படுறாங்க, இந்த சர்க்கார் அதிகாரிங்க, எம்.எல்.ஏ., எம்.பி.,ங்க யாராச்சும் கவலைப்படுறாங்களா?” என்று ஒரு நாள் பெருமூச்சு விட்டார்.
எனக்கு கலெக்டரின் பிரஸ் மீட் ஞாபகம் வந்தது. கலெக்டர் ஆபீசில் மாதம் ஒரு முறை செய்தியாளர் சந்திப்பு நடப்பது வழக்கம். கலெக்டரும், வெவ்வேறு துறை அதிகாரிகளும், அந்தந்த மாதம் நடந்த நடக்கக்கூடிய அரசு வளர்ச்சித் திட்டங்கள் பற்றி விளக்கம் அளிப்பர். எல்லாம் நல்லபடியாகவே நடந்து கொண்டிருந்தால், நாம் இருப்பதில் என்ன அர்த்தம்? ஆகவே, அவரிடம் விஷயத்தை சொன்னேன்.
”சார், திங்கக்கெழம காலைல கலெக்டர் பிரஸ் மீட் இருக்குது. எல்லா டிபார்ட்மெண்ட் அதிகாரிங்களும் வருவாங்க. நீங்களும் பத்திரிகை நடத்துறீங்களே, தாராளமா வாங்க! உங்கள மாதிரி நாலு பேரு, பிரஸ் மீட்டுல நறுக்குனு நாலு கேள்வி கேட்டாத்தான், அதிகாரிங்களுக்கு பயம் இருக்கும்”
சிறிது நேரம் யோசித்தார்.
”என்னிக்கு பிரஸ் மீட்டு”
”வார திங்கக்கெழமெ காத்தால 10 மணிக்கு”
‛‛எல்லா ஆபீசரும் வருவானா?’’
‛‛கலெக்டர் மீட்டிங் சார். கட்டாயம் வருவாங்க‛‛
‘அப்ப ‘நான் வர்ரேன்” என்று கூறி புறப்பட்டார்.
திங்கட்கிழமை வந்தது. நானும் ஆவலோடு கலெக்டர் ஆபீஸ் சென்றேன். நமது நாயகர், ஜோல்னா பை, ஸ்கிரிப்லிங் பேடு, நான்கைந்து பேனாக்கள் சகிதம் பிரஸ் மீட் நடக்கவிருந்த அறையில் வசதியான இடம் பார்த்து அமர்ந்திருந்தார்.
‘ஆகா, இன்று ஆட்டம் களை கட்டப்போகிறது’ என்று ஏதோ அசரீரி ஒலிப்பது போல் இருந்தது.
அங்கிருந்த நிருபர்கள் அத்தனை பேருக்கும் நாயகரை தெரியும். ‘நமக்கெதற்கு வில்லங்கம்’ என்று நமட்டுச்சிரிப்புடன் காத்திருந்தனர்.
பிரஸ் மீட் ஆரம்பமானது. அதிகாரிகள் தங்கள் துறையில் நடக்கும் பணிகள் பற்றி விளக்கிக் கொண்டிருந்தனர்.
முதல் கால் மணி நேரம் அமைதி காத்தவர், மழைநீர் சேகரிப்பு திட்டம் பற்றி பொதுப்பணித்துறை அதிகாரி பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, களம் இறங்கினார்.
”அய்யா ஒரு நிமிஷம்”
கணீர் குரலைக் கேட்டு அதிகாரி நிறுத்தினார்.
”மழைநீர் சேகரிப்புத் தொட்டி கட்டச்சொல்றீங்களே, எப்புடி கட்றான்னு பாத்தீங்களா? எத்தனை வீட்டுல நேர்ல பாத்தீங்க?
சர்க்கார் சொன்னபடி, சரியா கட்டாதவங்களுக்கு என்ன தண்டனை? அபராதம் போட்டீங்களா? தொட்டி கட்டாம, கட்டுனமாதிரி போட்டோ’ மட்டும் எடுத்து தாராங்களே தெரியுமா?’
பி.ஆர்.ஓ.,வுக்கு (செய்தி, மக்கள் தொடர்பு அதிகாரி, பிரஸ் மீட் பொறுப்பாளர் அவர் தான்) சந்தேகம் வந்து விட்டது.
”யோவ் யாருய்யா அந்தாளு? பார்லிமெண்டுல கேக்குற மாதிரி, கேள்வி மேல கேள்வி கேட்கறான். கலெக்டர் டென்ஷன் ஆகப்போறார்யா!”
‛‛அண்ணே, அந்தாளு ரிப்போர்ட்டர்னு தெர்லண்ணே! யாரோ ஆபீசர்னு இருந்தண்ணே,’’ என்றார், உதவி பி.ஆ.ஓ.,
‛‛விசாரிய்யா… விசாரிய்யா’’ விரட்டினார் பி.ஆர்.ஓ.,
நம்மவரின் அடுக்கடுக்கான கேள்விகளால் பம்மி, பதறிப்போயிருந்த அதிகாரி, ”சார் ப்ராஜக்ட் இனிஷியல் ஸ்டேஜ்ல இருக்கு. நாங்களும் இன்ஸ்பெக்சன் போகணும். இன்னும் போகாதது தப்பு தான். நெக்ஸ்ட் மன்த் மீட்டிங்ல கம்ப்ளீட் பிகர் கொடுத்துடுறேன்” என்று சாஷ்டாங்கமாக சரண்டர் ஆகி விட்டார்.
இதைக்கேட்ட கலெக்டரும், ‛‛பாருங்க! ரிப்போர்ட்டர்லாம் கேள்வி மேல கேள்வி கேக்குறாங்க, அதுனால பிரஸ் மீட் வரும்போது கம்ப்ளீட் டீட்டைல் கொண்டு வரணும். கேக்குற கேள்விக்கு டக் டக்குனு பதில் தரணும்,’’ என்றார். பதிலையும் கலெக்டர் அறிவுறுத்தலையும் கேட்ட நம்மவருக்கு பயங்கர குஷியாகி விட்டது.
அடுத்தது, கால்நடை பராமரிப்புத்துறை.
மாவட்டத்தில் நடந்த கால்நடை கணக்கெடுப்பு பற்றி அதிகாரி விளக்கியபோது, நம்மவர் ஆரம்பித்தார். ”சார், ஒரு நிமிஷம்”
அதிகாரி நிறுத்தி விட்டார். நம்மவர் தொடர்ந்தார்.
”சார், இத்தன ஆடு மாடுங்க கன்னுக இருக்குதே, இதுங்கெல்லாம் எங்க மேயுது? மேய்ச்சல் புறம்போக்குன்னு இருந்த நெலமெல்லாம் என்ன ஆச்சு? சொந்தமா நெலம் வெச்சுருக்குறவன் அதுல மேய்ப்பான், நெலம் இல்லாதவங்க எங்க கொண்டுபோய் மேய்ப்பாங்க? அவங்களுக்கு நீங்க என்ன உபகாரம் பண்ண முடியும்? என்ன பண்ணீருக்றீங்க?
இவ்வளவுதான் கேள்வி.
அதிகாரிக்கு என்ன பதில் சொல்வதென தெரியவில்லை. ஒரு மிடக்கு தண்ணீர் குடித்தார்.
கலெக்டரை பார்த்து, ”சார்… சார்…” என்றார்.
‘எப்படியாவது என்னை காப்பாற்றுங்கள்’ என்பதுபோல் பரிதாபமாக இருந்தது, அவரது குரல். கால்நடைத்துறையில் வேலைக்கு சேர்ந்ததற்காக அன்று அவர் மிகவும் வருத்தப்பட்டிருக்கக்கூடும்.
கடைசியில் கலெக்டர் தான் தலையிட்டார், ‛‛சார், நீங்க கேக்குறது ஜென்ரல் பிகரு. அது பெரிய சப்ஜெக்டு. நீங்க அவரு குடுக்குற விவரத்துல டவுட் இருந்தா மட்டும் கேளுங்க,’’ என்ற கலெக்டருக்கு, சந்தேகம் வந்து விட்டது.
‛‛அவரு எந்த பேப்பர்?’’ என்றார், பி.ஆ.ஓ.,விடம்.
அவரோ, தன் ‛உதவி’யை பார்த்தார். ஓடி வந்த உதவி பிஆர்ஓ, ”அண்ணே… அந்தாளு ஏதோ சொந்தமா பத்திரிகை நடத்துறாராம்னே! எப்புடி உள்ள வந்தான்னு தெர்லன்னே,” என்றார்.
பிஆர்ஓ மண்டையை பிடித்துக்கொண்டிருந்தபோதே அசம்பாவிதம் நடந்து விட்டது.
ஏதோ திட்டம் குறித்து விளக்கிக் கொண்டிருந்த கலெக்டரை இடைமறித்து, ‘சாரி டூ டிஸ்டர்ப் யூ’ என ஆரம்பித்தார் நாயகர்.
பேச்சை நிறுத்திய கலெக்டர், பிஆர்ஓவை முறைத்தார். சப்தநாடியும் ஒடுங்கிப்போயிருந்த பிஆர்ஓ, ”சார்… சார்…” என்றார். பாவம் அவருக்கு பேச்சே வரவில்லை. அதற்குள் யாரோ ஒருவர் துப்பறிந்து, ‘அவர் ரிப்போர்ட்டரே இல்லை, ஏதோ நுகர்வோர் சங்க தலைவர்’ என்று கலெக்டரிடம் கூறி விட, அவருக்கு கோபம் தலைக்கேறியது.
”வாட் நான்சென்ஸ் பிஆர்ஓ! இதுதான் நீங்க வேலை செய்ற லட்சணமா?” என ஆரம்பித்து சராமாரியாக டோஸ் விட்டார்.
”சார்…ப்ளீஸ்… ப்ளீஸ்… இப்ப ஒரு நிமிஷத்துல வெளிய அனுப்புறேன் சார்,” என்றவர், நாயகரை நோக்கிச்சென்றார்.
”அய்யா, இது பேப்பர்காரங்களுக்கான பிரஸ் மீட்டு. ரிப்போர்ட்டர் மட்டும்தான் வரணும். பப்ளிக் நாட் அலொவ்டு, கொஞ்சம் வெளிய வந்திடுங்க,” என்று கையைப்பிடித்து இழுக்க ஆரம்பித்தார்.
பதிலுக்கு அவரோ, ”நோ நோ…! ஐ ஆம் ஆல்சோ ஏ ஜர்னலிஸ்ட். நாட் ஜஸ்ட் ஏ ரிப்போர்ட்டர். ஐ ஆம் ஆன் எடிட்டர் பார் திஸ் மேகஸின்,” என்று தான் கொண்டு வந்திருந்த பத்திரிகையை உயர்த்திப்பிடித்து எல்லோருக்கும் பெருமையுடன் காட்ட ஆரம்பித்தார்.
கையை பிடித்த பிஆர்ஓவை பார்த்து, ”என்னை வெளிய போகச்சொல்ல ஹூ ஆர் யூ மேன்?’’
‛‛சார், நாந்தான் சார் பிஆர்ஓ! கொஞ்சம் வெளியவந்திடுங்க சார்”
”பிஆர்ஓங்கிறது நீங்கதானா? அந்த பொருட்காட்சி நடத்துனா பணம் வசூல் பண்றது நீங்கதானா?”
பிஆர்ஓவுக்கு வியர்த்து விட்டது. மயக்கம் மட்டும் தான் வரவில்லை. அரங்கில் இருந்த பல துறை அதிகாரிகளுக்கும் கொண்டாட்டம். ஏதோ காமெடி சினிமா பார்ப்பது போல் ரசித்துக் கொண்டிருந்தனர். இதற்குள் டென்ஷன் ஆகியிருந்த கலெக்டர், ‘போலீஸை கூப்பிடலாமா’ என டிஆர்ஓவிடம் ஆலோசனை கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.
இதற்குள் நாயகரை அறிந்த ஒரு அதிகாரி, கலெக்டரிடம் வந்தார். ”சார், அவுரு அடிசனல் எஸ்பியா இருந்து ரிடையர் ஆனவரு சார். பெரிய வில்லங்கம் சார். பிரச்னை இல்லாம சமாளிச்சு அனுப்பப்பாருங்க,” என ஆலோசனை கூறினார்.
அருகில் இருந்த டி.ஆர்.ஓ., தன்னிடம் சிக்கிய உதவி பி.ஆர்.ஓ.,வை திட்டிக் கொண்டிருந்தார்.
எனக்கும், போட்டோக்காரருக்கும் சிரிப்பு தாங்க முடியவில்லை. ஒரே கல்லில் கொத்துக் கொத்தாய் மாங்காய் விழுகிறதே!
ஒரு வழியாக கெஞ்சி கேட்டு நாயகரை வெளியில் அனுப்பி வைத்த பிஆர்ஓ, கலெக்டரிடம் வந்து, ”சார்… யாரோ நம்ம பிரஸ்காரங்கதான், ராங் இன்பர்மேஷன் குடுத்து அவரை இங்க வரவெச்சுட்டாங்க சார்,” என்றார்.
கலெக்டர் சொன்னார், ”எனக்கு அப்பவே சந்தேகம். என்னடா, நம்ம பிரஸ்காரங்க கேள்வியே கேக்க மாட்டாங்களே, இந்தாளு கேள்வி மேல கேள்வி கேக்குறானேன்னு”
கூட்டம் முடிந்து வெளியே வந்ததும், ”சார், அந்தாளு அவருக்குத்தான் பிரண்டு. விடாதீங்க,’’ என்று நண்பர்கள்
என் பக்கம் கையைக் காட்டி விட்டனர்
பிஆர்ஓ கேட்டார், ”சார், இன்னிக்கு நாந்தான் கெடச்சனா உங்களுக்கு,”
கூட்டத்தில் நடந்த களேபரத்தை கேள்விப்பட்டு வந்த அலுவலக உதவியாளர், ‛‛சார், அந்தாளு பத்து மணி மீட்டிங்க்கு 9 மணிக்கே வந்தான், எப்ப மீட்டிங்னு ரெண்டுவாட்டி கேட்டான், எனக்கு அப்பவே சந்தேகம் வந்துச்சு,’’ என்றார்.
நொந்து போயிருந்த பி.ஆர்.ஓ., ‛‛ஆமா இப்ப வந்து சொல்லு,’’ என்றவர், ‛‛ஏன் சார்? ஏம்மேல உங்களுக்கு அப்படியென்ன கோபம்? இப்படி மாட்டி விட்டுட்டீங்க” என்றார், என்னிடம்.
நண்பர்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் பிஆர்ஓவை ஓட்டுவர்
”சார்… அடுத்த பிரஸ் மீட் எப்போன்னு அந்த எடிட்டர் கேட்டாரு” என்பர்.
ஒருமுறை பஸ்ஸ்டாண்டில் தன் உறவினர் இருவரோடு நின்று கொண்டிருந்த நாயகர், என்னைப் பார்த்து விட்டார். வழக்கம்போல் வணக்கம்போட்டு, நலம் விசாரித்தபின் கேட்டார்.
”ஏப்பா, கலெக்டர் ஆபீஸ்ல எல்லாம் ஒழுங்கா வேலை பாக்குறானுகளா?. ஏதாவது தப்பு தண்டானு காதுல கேட்டா வந்துருவன்னு சொல்லி வெய்யி அவனுககிட்ட! கண்ணுல வெரலுட்டு ஆட்டீரமாட்டமா ஆட்டி!” என்றொரு பெருஞ்சிரிப்பு சிரித்தார்.
இப்படியும் சில பேர் இருந்தால்தான் நமக்கும் பொழுதுபோகும் என நினைத்துக்கொண்டேன்.

கலெக்டர் வீட்டுக்கு ஒரு முறை சென்றிருந்த போட்டோக்காரர்கள், வாத்துக் கூட்டம் சுற்றித்திரிவதைக் கண்டு ஆச்சர்யப்பட்டனர். விசாரித்தபோது, கலெக்டர் அந்த வாத்துகளை பாசத்துடன் வளர்ப்பதாகவும், தினமும் தானே தீவனம் அளித்து பராமரிப்பதாகவும், ஊழியர்கள் அள்ளி விட்டனர்.
மறுநாள், வாத்துக்கூட்டத்தின் மகிமை பற்றியும், தன் பிள்ளைகளைப் போல் கலெக்டர் அவற்றை பராமரிப்பது பற்றியும், ஜால்ரா செய்திகள் வெளியாகி, வாசகர்களை வெறுப்பேற்றின. கலெக்டருக்கு பெருமகிழ்ச்சி. ‘அடடா, கூடுதலாக கூவுகிறார்களே’ என்ற எண்ணியிருக்கக்கூடும். அடுத்த சில நாட்களில், வாரப்பத்திரிகையில் ‘வாஞ்சையுள்ள வாத்து கலெக்டர்’ என்ற தலைப்பில் ஒரு செய்தி வெளியானது. பழைய செய்தி தான்; தலைப்பு மட்டும் நையாண்டி செய்வதாய் இருந்தது. கலெக்டரிடம் கேட்டேன் ”சார், வாத்து நியூஸ் வந்துருக்குதுபோல” ”ஆமா, பாத்தனே. நம்ம வீட்டு வாத்துகளுக்கு நல்ல விளம்பரம் கெடைக்குது,” என்றார். மகளிர் கல்லூரி ஆண்டு விழாவில் பங்கேற்ற கலெக்டரை, ‘வாஞ்சையுள்ள வாத்து கலெக்டர்’ என்று வெளியான துணுக்கை குறிப்பிட்டு, வரவேற்றார் கல்லூரி முதல்வர். கலெக்டருக்கு பூரிப்பு தாங்கவில்லை. சக அதிகாரி ஒருவரிடம் கலெக்டர் இப்படிச்சொன்னாராம். ”பேப்பர்காரங்களுக்கு நியூஸ் எதுவும் இல்லைன்னா ரொம்ப சிரமப்படுவாங்க. அப்புறம், யாரு என்ன பண்றான்னு ஆராய்ச்சி பண்ணி, ஊழல் முறைகேடுன்னு செய்தி போடுவாங்க. அவுங்களுக்கு இப்புடி ஏதாச்சும் செய்தி குடுத்துட்டே இருந்தம்னா நம்மள தொந்தரவு பண்ணமாட்டாங்க பாருங்க. வாத்துங்குறது என்ன கெட்ட வார்த்தையா? எழுதுனா எழுதட்டுமே அதுவும் நமக்கு விளம்பரம் தானே”