Archive for the ‘அரசியல்’ Category

‘மது விலக்கெல்லாம், தமிழகத்தில் சாத்தியமில்லை’ என்று, ஒரே போடாகப் போட்டு விட்டார், நத்தம் விஸ்வநாதன். அவரைப் பொறுத்தவரை, மது இல்லாத தமிழகத்தை நினைத்துப் பார்ப்பதே, படுபயங்கரமானதாகத்தான் இருக்கும். நாம் அப்படியில்லையே!
கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்கள். தமிழகத்தில் பா.ம.க., ஆட்சியைப் பிடித்து, அன்புமணி முதலமைச்சராகவும் பதவியேற்று, முதல் நாளே, ‘மதுக்கடைகள் க்ளோஸ்’ என்று, உத்தரவும் போட்டு விட்டால், எப்படியிருக்கும்? என்னவெல்லாம் நடக்கும்?
தமிழகத்தின் ‘டாஸ்மாக்’ மது விற்பனை கடைகளில், 45 ஆயிரம் ஊழியர்கள் வேலை பார்க்கின்றனர். மதுக்கடை மூடப்பட்டால், அவர்கள் அரசின் வேறு துறைகளுக்கு மாற்றப்பட வாய்ப்பிருக்கிறது. அங்கே, இந்தளவுக்கு வருமானம் இருக்காது; அதாவது, சிங்கியடிக்க வேண்டியிருக்கும்.
மதுக்கடைகளும், அவற்றை ஒட்டிய மது குடிக்கும் ‘பார்’களும், பெரும்பாலும் வாடகை கட்டடங்களில் செயல்படுகின்றன. மதுக்கடைகளை மூடினால், அவற்றை எல்லாம் காலி செய்ய வேண்டியிருக்கும்.
அதன் மூலம் வாடகை வருமானம் பெறுபவர்களுக்கு பொருளாதார இழப்பு ஏற்படும். பிற தொழில்களுக்கு வாடகைக்கு விட்டாலும், இந்தளவுக்கு வாடகை கிடைக்காது.
மதுக்கடை பார் ஒவ்வொன்றிலும், குறைந்தது, நான்கைந்து ஆட்களாவது வேலையில் இருப்பர். அவர்கள் தவிர, பஜ்ஜி, போண்டா, வடை சுடும் பிரிவொன்றும் பாருக்குள் இருக்கும்; அதிலும் ஒன்றிரண்டு பேர் இருப்பர்.
இப்படிப்பட்டவர்களுக்கு, நாளொன்றுக்கு, 1000 ரூபாய் வரை வருமானம் கிடைக்கிறது. கடைகளை மூடி விட்டால், அவர்களெல்லாம், வேறு பாவப்பட்ட தொழில்களுக்குப் போக வேண்டியிருக்கும்; அப்புறம், கஞ்சியோ, கூழோ குடிப்பதே பெரும்பாடாகி விடும்.
மதுக்கடைகளுக்கும், பார்களுக்கும், தண்ணீர் பாக்கெட், டிஸ்போசபிள் கப், முறுக்கு, மிக்சர், காராச்சேவு வினியோகம் செய்வதெற்கென்று, ஒரு பெரும் கூட்டம் இருக்கிறது.
மதுக்கடைகளை மூடி விட்டால், தமிழகத்தில் தண்ணீர் பாக்கெட் தயாரிக்கும் தொழிலே அழிந்து போகும் நிலை ஏற்படும். அதை நம்பியிருப்பவர்களை யார் காப்பாற்றுவார்?
டிஸ்போசபிள் கப், முறுக்கு, மிக்சர் விற்பனை படுத்து விட்டால், அவற்றை குடிசைத் தொழிலாக தயாரித்து விற்போர்பாடு, திண்டாட்டம்தான்.
மது உற்பத்தி ஆலைகள், தமிழகத்திலும், கர்நாடகாவிலும் அதிக எண்ணிக்கையில் இருக்கின்றன. அவற்றில் வேலை பார்க்கும் தொழிலாளர்களுக்கு, மதுக்கடைகள் முழு வீச்சில் இயங்க வில்லையெனில் சம்பளம் கிடைக்காது; போனஸ் வராது; அவர்களெல்லாம், பிக்பாக்கெட் வேலைக்குத்தான் போக வேண்டியிருக்கும்.
மது குடிப்பவர்களில் பெரும்பகுதியினருக்கு, சிகரெட் உற்ற துணையாக இருப்பது தெரிந்த விஷயம்தான். குவார்ட்டர் பாட்டிலை குடித்து முடிப்பதற்குள், நான்கு சிகரெட் குடிக்கும் ஆசாமிகள் நிறையப்பேர் இருக்கின்றனர்.
ஆக, மதுக்கடை இல்லையெனில், தமிழகத்தில் பீடி, சிகரெட் விற்பனை மந்தமாகி விடும். பெட்டிக்கடை வைத்து பிழைப்பு நடத்தும் ஒட்டுக் குடித்தனக்காரர்கள், குடும்பத்தோடு லாட்டரிச்சீட்டு விற்கத்தான் போவார்கள்.
மது குடித்து விட்டு, வாகனங்களில் செல்வோர் போலீசில் சிக்கி, தண்டம் அழுவது எல்லோரும் அறிந்த ஒன்று. ஆக, கடையை மூடி விட்டால், போலீஸ் மாமூல் வாழ்க்கை நிச்சயம் பாதிக்கவே செய்யும்.
மதுக்கடைகளிலும், பார்களிலும், காலி மது பாட்டில்களை பொறுக்கி விற்று, பிழைப்பு நடத்துவதற்கென்று சில பேர் இருக்கின்றனர். மது விற்பனை இல்லையென்றால், காலி பாட்டில்களுக்கு அவர்கள் எங்கே போவார்கள்?
‘குடி’மகன்கள், எப்போதும் மதுக்கடை செயல்படும் ஏரியாவில்தான் இருப்பர். விளைவு, அப்பகுதியில் செயல்படும் பெட்டிக்கடை, மளிகைக்கடைகளில் பீடி, சிகரெட், வாழைப்பழம் என பலப்பலவற்றின் விற்பனை ஜரூராக இருக்கும். மதுவை ஒழித்தால், இந்த விற்பனையும் சேர்ந்தே ஒழிந்து போகும்.
‘பார்’ நடத்துவோர் அனைவரும், ஆளும் கட்சியினரே. நாள் தோறும் போஸ்டர் அச்சிடுவது, பிளக்ஸ் பேனர் தயார் செய்து மூலைக்கு மூலை வைப்பது என எல்லாவற்றுக்கும், தாராளமாகப் பாய்வது, இப்படி ‘பார்’ மூலம் தண்ணீராக பாயும் பணம்தான்.
அந்தப்பணம் வருவது தடைபட்டால், அப்புறம் பிளக்ஸ் பேனர், போஸ்டர் அச்சிடும் தொழில்கள் எல்லாம், மந்த நிலைக்கு சென்று விடவும் வாய்ப்புண்டு.
எல்லாவற்றையும் விட, மதுக்கடைகளால் இன்னொரு முக்கிய சமூக பிரச்னைக்கும் தீர்வு கிடைக்கிறது. மாமியார், மருமகள் சண்டையில் இருந்தும், மனைவியின் அன்றாட இம்சைகளில் இருந்தும் தப்பிக்க எண்ணும் ஆண் மக்களுக்கு, ஒரே தீர்வாக இருப்பது மது மட்டுமே.
ஆக, பொருளாதாரத்துக்கும், சமூகத்துக்கும், மதுக்கடைகளுடன் வலைப்பின்னல் போல், இவ்வளவு தொடர்புகள் இருக்கும்போது, மதுவை ஒழித்தே தீர வேண்டும் என்று விடாப்பிடியாகவும், விஷமத்தனமாகவும் வலியுறுத்துவது எந்த வகையில் நியாயம்?
……….
டிஸ்கி: சமூகத்துக்கு மதுப்பழக்கம் இல்லை. மேற்கண்ட விவரங்கள் எல்லாம், ‘குடி’மக்களிடம் கேட்டறிந்த தகவல்களின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டவையே.

indexஇவ்வளவு காலமாக, குஷ்பு இல்லாமல் கலகலத்துப்போயிருந்த தமிழக அரசியல் களம், அவரது மீள்வருகையால் களைகட்டியிருக்கிறது. அது சரி, எத்தனை நாளைக்குத்தான் டிவி விவாதங்களில், மனுஷ்யபுத்திரன்களையும், கோபண்ணாக்களையும், ஞானசேகரன்களையும், ஆவடி குமார்களையும் சகித்துக் கொண்டிருப்பது? அந்த வகையில், அவரது வருகை, மெச்சத்தக்கதே!

கோவில் கட்டிக் கொண்டாடிய தமிழர்களுக்கு எதுனாச்சும் சேவையாற்ற வேண்டிய கடமை, தனக்கு இன்னும் நிறையவே இருப்பதாக குஷ்பு நினைப்பதில் தவறேதும் இல்லை. இப்போதைய தமிழக அரசியல் கட்சிகளின் தலைவர்களுக்கும், தொண்டர்களுக்கும் அவர் எந்தவிதத்திலும் குறைந்து போய்விடவில்லை. நாயக வேடம் போடும் நடிகர்களைப்போல், ரசிகர்களை ஏமாற்றிப் பிழைப்பதுமில்லை; மீனுக்கு தலையையும், பாம்புக்கு வாலையும் காட்டிக்கொண்டு, அதிகாரம் மிகுந்திருக்கும் அரசியல் கட்சியினருக்கு கூழைக்கும்பிடு போடுவதுமில்லை. ஆகவே, குஷ்பு, மீண்டும் அரசியல் களம் இறங்குவது வரவேற்கத்தக்கதே.
அவர் தி.மு.க.,வுக்குப் போனார். அங்கே பிரச்னை. என்ன ஏதென்று நமக்குத்தெரியாது. அவரும், ‘சொல்ல மாட்டேன்’ என்கிறார். இப்போது, ‘வீதி வீதியாகப் போய், காங்கிரஸை பலப்படுத்துவேன்’ என்று சொல்லியிருக்கிறார். தாராளமாக செய்ய வேண்டியதுதான்.
ஆனால், அவர் தமிழில் பேசாமல் பார்த்துக் கொள்வதற்கு இளங்கோவன்தான் பொறுப்பேற்றுக் கொள்ள வேண்டும். அப்புறம், ‘காங்கிரஸை விட பா.ஜ.,தான் அதிக ஊழல் செய்துள்ளது’ என்று குஷ்பு பேசித் தொலைத்துவிட்டால், எதிர்கோஷ்டிக்காரர்கள், இளங்கோவன் மேல் பெட்டிசன் போட்டுவிடுவர்; அவர் பதவிக்கே ஆபத்தாகி விடும்!
எனக்கென்னவோ, குஷ்புவின் மீள்வருகையில் உள்நோக்கம் ஏதோ இருக்கும்போலத் தெரிகிறது. தன்னை விளக்குமாற்றிலும், செருப்பிலும் அடிக்க முற்பட்ட தமிழர்களுக்கு, பாடம் கற்பிக்கும் அவரது திட்டம், அரசியலில் ஒதுங்கி இருந்தால் நிறைவேறாது; கட்சியில் சேர்ந்து, ஊர் ஊராகச் சென்று மேடையேறியும், வேனில் இருந்தபடியும், கலவை சாதம்போல் தமிழ் பேசி, தமிழர்களை ஓட ஓட விரட்டுவது அவரது சபதமாக இருக்கவும்கூடும். ‘அப்படியொரு சூழ்ச்சிக்கு, இளங்கோவனும், சோனியாவும் பலியாகி விட்டார்களோ’ என்று எண்ணவும் தோன்றுகிறது!

கீறல் விழுந்த பழைய ரெக்கார்டுகளை கேட்ட அனுபவம், வாட்ஸப், பேஸ்புக் தலைமுறைகளுக்கு இருப்பதற்கு வாய்ப்பில்லை. அவர்களுக்கு அந்த அனுபவத்தை அவ்வப்போது கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார், ரஜினி. பாவம், எவ்வளவோ அடிவாங்கியும், அவருக்கு இன்னும் புத்தி வரவில்லை போலிருக்கிறது.
‘கடவுள் விரும்பினால், அரசியலுக்கு வருவேன்’ என்பதாக, மீண்டும் ஒரு முறை அவரது திருவாய் மலர்ந்திருக்கிறது. அவர், ஏழு கடல் ஏழு மலை கடந்து கை ஊன்றிக்கரணம் போட்டு, அரசியல் களம் புகுந்துதான், ஏழரைக்கோடி தமிழர்களை உய்விக்க வேண்டும் என்றெல்லாம், கட்டாயம் எதுவுமில்லை.
ஏற்கனவே இங்கு, புரட்சியாளர்களும், இனமானத் தமிழர்களும், இன்னும் சில கத்தரி, தக்காளி, வெங்காயங்களும், அரசியலை பிரித்து மேய்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர். ஆகவே, கடும் இட நெருக்கடி நிலவிக் கொண்டிருப்பதாலும், இருக்கின்றவர்கள் இம்சையே சகிக்க முடியாத சாக்கடையாக ஓடிக் கொண்டிருப்பதாலும், மேலும் ஒரு சாக்கடை இங்கு யாருக்கும் தேவையில்லை என்பதை, அவர் மண்டையில் உறைக்கும்படி யார்தான் சொல்லப் போகிறார்களோ?
காக்கை உட்கார பனம்பழம் விழுந்த கதையாக, ஒரு முறை அவர் ஏதோ உளறி வைக்கப்போய், ஆட்சி மாறிய கதை தமிழகத்தில் நடந்து விட்டது. அவரது உளறலுக்கு, அடுத்த தேர்தலிலேயே மார்க்கெட் போன கதை நாடறியும். ஆகவே, வண்டி ஓட வேண்டுமெனில், வாலைச் சுருட்டிக் கொண்டு வாழ்த்துப்பா பாடுவதே உசிதமென, அவர் காலத்தை ஓட்டுவதை கலையுலகம் அறியும்; கண்மணிகளாம் ரசிகர்களும் அறிவர்.
அரசியல் அதிகாரத்தை அடைவதுபோல் கனவு காணும் உரிமை எல்லோருக்கும் உண்டு. நிச்சயமாக, ரஜினிக்கும் உண்டு. ஆனால், அவருக்காக காத்திருந்த ரயில் புறப்பட்டுப் போய், 20 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. இப்போது ரயில் நிலையத்தில் காத்திருக்கும் பயணிகளிடம், 20 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ரயில் டிக்கெட்டை காட்டி விற்க முயற்சிப்பது, குள்ளநரித்தனமேயன்றி வேறென்னவாக இருந்துவிட முடியும்?
இப்படி அவ்வப்போது பேசுவதன் மூலம், அவர் சம்பாதிக்கப்போவது, நக்கல், நய்யாண்டிகளை மட்டுமே. கிணற்றில் குதியென்றால், கேள்வி கேட்காமல் குதிக்கும் ரசிகர் கூட்டம், தமிழகத்தில் அவருக்கிருந்த காலம் மாறி, பல்லாண்டுகள் கடந்து விட்டன.
முதல் ஷோ டிக்கெட், அணிவதற்கு டிஷர்ட், தொப்பி, தோளில் மாட்டும் பை, தோரணம், கொடிக்கெல்லாம் கொள்ளை விலை வைத்து, வகை தொகையாய் வசூலித்து, முடிந்தமட்டும் சுரண்டிக் கொழுத்த ரஜினியின் குடும்ப வரலாறு, ரசிகக்கண்மணிகள் அனைவரும் அறிந்த ஒன்று. சொந்தக்காசு செலவழித்து கட்சி நடத்துவதற்கெல்லாம், அவருக்கு வீட்டனுமதி கிடைக்காது என்பதை, ரசிகர்கள் எப்போதோ புரிந்து கொண்டு விட்டார்கள்.
‘அவர் அரசியலுக்கு வருவார்; ஆட்சியைப் பிடிப்பார்; நாமும், ஒன்றியம், நகரம், வட்டம், கவுன்சிலராகி காசு பார்க்கலாம்’ என்ற கனவில் திரிந்த ரசிகர்கள், கிழடு தட்டிப்போய், மூலையில் முடங்கிக் கிடக்கின்றனர். அவர்களுக்கெல்லாம், இப்போதைய ரஜினியின் பேச்சு, காதில் ஈயத்தை காய்ச்சி ஊற்றியது போலத்தான் இருக்கும்.
கடவுள் விட்ட வழியென்றும், எல்லாம் அவர் விருப்பம் என்றும் ஏதாவது பேசிக்கொண்டு திரிந்தால், பா.ஜ.,காரர்கள் மனம் இளகி, ராஜ்யசபா எம்.பி., பதவி கொடுத்து விடுவார்கள் என்ற எண்ணம் கூட, ரஜினியின் பேச்சுக்கு காரணமாக இருக்கலாம்.
‘தூக்கத்தில் வருவதல்ல கனவு; தூங்க விடாமல் செய்வதே கனவு’ என்றார் அப்துல் கலாம். ரஜினியையும் சில கனவுகள், தூங்க விடாமல் செய்கின்றனபோலும். ஊமையர் கனவு கண்டதுபோல், அவரால் அதை வெளிப்படையாக சொல்லவும் முடியவில்லை; சொல்லாமல் இருக்கவும் முடியவில்லை!

இருப்பதில் சிறந்தவழி இதுவேயென்று, அரைமனது, கால் மனதுடன் கூட்டணி அமைத்து ஓட்டுக்கேட்ட அரசியல் கட்சிகள், கொண்டாட்ட மனநிலையில் இருப்பதற்கு, காரணம் நிறையவே இருக்கிறது. ஒவ்வொரு கட்சிக்கும், ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட வாய்ப்புகள் வந்து விட்டன.
கேம்பஸ் இன்டர்வியூவில், இரண்டு மூன்று நிறுவனங்களின் அப்பாயின்மெண்ட் ஆர்டர் பெற்றுவிட்டு, எதில் சேருவதென்று முடிவெடுக்க முடியாமல் திணறும் மாணவர்களைப் போல், இப்போது அரசியல் கட்சித் தலைவர்கள், விழிபிதுங்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர்.
நெல்லிக்காய் மூட்டை போலிருந்த தமிழக பா.ஜ., கூட்டணி, இப்போது சந்தையில் அவிழ்த்து விடப்பட்டிருக்கிறது. தே.மு.தி.க.,-ம.தி.மு.க.,-பா.ம.க., ஆகியவை நல்ல வியாபாரியை எதிர்பார்த்து நிற்கின்றன.
சந்தைக்கு இன்னும் கொஞ்சம் சரக்கு வரக்கூடும் போலிருக்கிறது. இருக்கும் சரக்குகளுக்கு, தி.மு.க., முதல் விலையைக் கூறி விட்டது. அவசரப்பட்டு விலைபோக சரக்குகள் தயாரில்லை.
தமிழக காங்கிரஸ் மீண்டும் ஒருமுறை பிளவுபடுகிறது. குட்டிகளை விட்டு குளத்தின் ஆழம் பார்க்கும் குரங்குகளை எதிர்கொள்ள, ஓரணியில் இருந்த வாசனும், இளங்கோவனும், நேருக்கு நேர் மோதும் சூழல்.
பாவம் இளங்கோவன்! தலைக்கு மேல் வெள்ளம்போனபிறகு வாய்ப்பு வந்திருக்கிறது. முந்தைய முறையைப்போல் அல்லாமல், இப்போது அவரிடம் சத்தியமூர்த்தி பவன் இருக்கிறது; காங்கிரஸ் மைதானமும் இருக்கிறது; கட்சியும் பணம் தரக்கூடும். ஆகவே, வீடுகளை விற்கும் அவசியம் அவருக்கு இம்முறை வர வாய்ப்பில்லை.
தன்னை கிரிக்கெட் அணிக்கு தேர்வு செய்யாமல் விட்ட கோபத்தில், இந்திய கிரிக்கெட் வாரியத்தை, ‘கோமாளின் கூட்டம்’ என்றார், மொகிந்தர் அமர்நாத். இன்றோ, நாளையோ வாசனும் அப்படிச் சொல்லக்கூடும்.
பதவி, பணம் இழந்து, மானம் இழந்து, தந்தைக்கிருந்த மரியாதையும் இழந்து நிற்கும் வாசன், மிஞ்சியிருக்கும் தொண்டர்களையும், ஜால்ராக்களையும், கரையேற்றி விடுவாரா, கால ஓட்டத்தில், காங்கிரஸ் வெள்ளத்தில் கரைந்து விடுவாரா என்பது, போகப் போகத்தான் தெரியும்.

ஈராக், சிரியா, லிபியா, நைஜீரியா என உலகின் முன்னணி எண்ணெய் உற்பத்தி நாடுகளில் உள்நாட்டுப்போர் நடந்து கொண்டிருக்கும் நிலையிலும், பெட்ரோலிய விலை குறைந்து கொண்டிருக்கிறது.
ஜூன் மாதம் இருந்ததை காட்டிலும், சர்வதேச அளவில் பெட்ரோலிய விலை
25 சதவீதம் சரிந்திருக்கிறது. இது, நான்கு ஆண்டுகளில் இல்லாத விலைக்குறைவு.
கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக பீப்பாய் 100 முதல் 105 டாலர் என்ற அளவில் இருந்த பெட்ரோலிய விலை, இப்போது 80 டாலருக்கும் கீழே வந்து விட்டது. வரும் மாதங்களில், இது 70 டாலராக குறையவும் வாய்ப்பிருக்கிறது.
இப்படி தாறுமாறாக சரியும் விலையானது, ரஷ்யா, வெனிசுலா, ஈரான், ஈராக், சவுதி அரேபியா, கத்தார் போன்ற எண்ணெய் வளத்தை பின்னணியாகக் கொண்ட நாடுகளை பாதிக்கிறது.
பெட்ரோலியம் ஏற்றுமதி செய்யும் நாடுகள் எல்லாம், சவுதி அரேபியா தலைமையில் சங்கம் வைத்திருக்கின்றன. இவர்களது வேலை, ‘அங்கே சண்டை, இங்கே தகராறு, அவன் என்னைக் கிள்ளினான், இவன் என்னை அடித்தான்’ என்பதுபோல, ஏதாவது சிறுபிள்ளைத் தனமான காரணம் கூறி, விலையை உயர்த்துவது.
பொருளாதார தேக்கம் ஏற்பட்டு, உலக நாடுகளில் பெட்ரோலிய தேவை சரிந்தால், மார்க்கெட்டில் விலையும் சரிந்து விடும். ஆகவே, இவர்கள் உற்பத்தியை குறைத்து, விலையை நிலைநிறுத்திக் கொள்வர். நம்மைப் போன்ற ஏழை எளிய நாடுகளுக்கு அயோக்கியத்தனமாக தெரிந்தாலும், காலம் காலமாக இதுவே நடைமுறை.
இந்த தில்லாலங்கடி வேலையில், முன்னணியில் இருப்பது சவுதி அரேபியா.
ஒவ்வொரு முறையும், பெட்ரோலிய விலை சரியும்போதெல்லாம், சவுதி அரேபியா உற்பத்தியை குறைத்து, விலையை மீண்டும் மேலே கொண்டு வந்து விடும்.
இந்தமுறை, விலை சரிந்தும், சவுதி அரேபியா, தன் வேலையைக் காட்டாமல் இருக்கிறது. சர்வதேச அரசியலில் தன் நிலையை ஸ்திரப்படுத்திக் கொள்ள நினைக்கும் இரு நாடுகளின் எண்ணம்தான் இதற்கு காரணம். ஒன்று, சவுதி அரேபியா; சரி மற்றொன்று? வேறு யாராக இருக்க முடியும்? சாட்சாத் அமெரிக்கா தான்.
மத்தியக் கிழக்கு நாடான சிரியாவில் பஷர் அல் ஆசாத்தின் ஆட்சிக்கு ரஷ்யா ஆதரவு அளிக்கிறது. அமெரிக்கா நேரடியாக சிரியா மீது போர் தொடுப்பதை, கடைசி நிமிடத்தில் நிறுத்தக் காரணமாக இருந்தது ரஷ்யா.
ஐ.நா., உள்ளிட்ட சர்வதேச அமைப்புகளில், சிரியாவின் உற்ற நண்பனாக ரஷ்யா இன்றளவும் இருந்து வருகிறது. இது, ஆசாத்தை வீழ்த்துவதற்கு எல்லா முயற்சிகளையும் மேற்கொண்டு வரும் சவுதி அரசுக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்துகிறது.
ஆகவே, உற்ற நண்பன் அமெரிக்காவின் ஆலோசனைப்படி, ரஷ்யாவுக்கு பொருளாதார ரீதியாக, இடையூறு செய்யும் நோக்கத்துடன், பெட்ரோலிய விலைச்சரிவுக்கு வழி வகுத்துக் கொண்டிருக்கிறது சவுதி அரசு.
உக்ரைன் உள்ளிட்ட ஒவ்வொரு சர்வதேச விவகாரத்திலும் தனக்கு சவால் விடும் ரஷ்ய அதிபர் புதினுக்கு பாடம் கற்பிக்க, சவுதி அரேபியாவை, ஒபாமா பயன்படுத்திக் கொள்கிறார். தன் சொல் பேச்சுக் கேட்காத பிற பெட்ரோலிய ஏற்றுமதி நாடுகள், வீணாய்ப்போனாலும், அமெரிக்காவுக்கு லாபம்தான்.
ஆகவே, ‘எண்ணெய் உற்பத்தி, அப்படியே தொடரட்டும்; விலைச்சரிவு வந்து, ரஷ்யா, வெனிசுலா, ஈரான் நாடுகள் நாசமாகட்டும்’ என்று, அமெரிக்கா வேடிக்கை பார்க்கிறது.
சவுதியின் நடவடிக்கைக்கு இன்னொரு முக்கிய காரணமும் இருக்கிறது. முன்பெல்லாம் வளைகுடா நாடுகளுக்கு சவுதி தான் தலைமை வகித்துக் கொண்டிருந்தது. சர்வதேச விவகாரங்களில், சவுதியின் குரல்தான் வளைகுடாவின் குரலாக, இஸ்லாமிய நாடுகளின் குரலாக, எண்ணெய் வள நாடுகளின் குரலாக இருந்தது.
இப்போது, நிலைமை மாறி விட்டது. கத்தார், ஐக்கிய அரபு எமிரேட் போன்ற எண்ணெய் வள நாடுகள், சவுதியை ஒரு பொருட்டாக கருதுவதில்லை. ‘அவர்களுக்கும் ஒரு பாடம் கற்பித்ததுபோலிருக்கும்’ என்று சவுதி அரேபியோ பெட்ரோலிய விலைச்சரிவை அனுமதித்திருக்கிறது.
எதுவுமே செய்யாமல், ஒரே கல்லில் பல மாங்காய்களை அடிக்கும் சவுதியின் செயலால், இந்தியா, சீனா உள்ளிட்ட நாடுகள், குறைந்த விலையில், பெட்ரோலிய இறக்குமதி செய்கின்றன.
ஆகவே, ‘பெட்ரோல், டீசல் விலையை, அருண் ஜெட்லி குறைத்தார்’ என்று படித்து மகிழும் நிலை வரும்போது, ‘ஒபாமா-புதின் சண்டை என்றென்றும் தொடரட்டும்’ என்று, வாழ்த்துக்களை சொல்லி விடுங்கள், மக்களே!

சாதாரண திருட்டு சம்பவத்தைக் கூட, ‘கொள்ளையோ கொள்ளை’ என்று பத்திரிகையில் செய்தி வெளியிட்டு, தங்கள் உயிரை எடுப்பதாக, செய்தியாளர்கள் மீது போலீஸ் தரப்பில் புகார் கூறுவது வழக்கம். பாதிக்கப்பட்டவரை பொறுத்தவரை, கொள்ளைக்கும், திருட்டுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் எதுவும் கிடையாது. இரண்டுமே பொருள் இழப்புத்தான்.
போலீஸ்காரர்களுக்கு வித்தியாசம் இருக்கிறது. திருட்டு என்பது, ஆள் இல்லாத வீட்டில் நடப்பது; கொள்ளை என்பது, ஆள் இருக்கும் வீட்டில் அடித்துப்போட்டு, பணம், பொருளை பறித்துச் செல்வது. முன்னது, கொஞ்சம் கிரேடு கம்மி; பின்னது கிரேடு ஜாஸ்தி. சட்டம் இப்படி இருக்கையில், போலீஸ்காரர்களுக்கு கோபம் வரத்தானே செய்யும்?
ஆனால், செய்தியாளர்களுக்கு இருக்கும் சிரமங்கள் எல்லாம், போலீஸ்காரர்களுக்கு தெரியவா போகிறது? மாலைப்பத்திரிகைகளில் வேலை செய்யும் நிருபர்கள், அன்றைய காலை பத்திரிகைகள் எதிலும் வெளிவராத, புத்தம் புதிய செய்திகளை, சூடாகவும், சுவையாகவும் தர வேண்டியிருக்கும். ஆகவேதான், ஆளில்லா வீட்டில் நடக்கும் அரைப்பவுன், கால் பவுன் திருட்டெல்லாம், கொஞ்சம் காரமும், மணமும் சேர்க்கப்பட்டு, கொள்ளை செய்தியாக உருமாறி, பத்திரிகையில் வெளியாகி விடுகின்றன.
அதைப்படிக்கும் சம்பந்தப்பட்ட ஏரியா போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டருக்கு நிச்சயம், காதில் புகை வந்து விடும். பிறகு? எஸ்.பி., டி.ஐ.ஜி., ஐ.ஜி., என ஊரில் இருக்கும் எல்லா அதிகாரிக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்குமே! அப்படி நான்கைந்து முறை பதில் சொல்லும் நிலைமை ஏற்பட்டு விட்டால் போதும்; செய்தியாளரை பார்க்கும்போது, குரல்வளையை கடித்து ரத்தம் குடித்து விடும் ஆவேசம், எந்த இன்ஸ்பெக்டருக்கும் வந்து விடும்.
திருட்டும், கொள்ளையும், கொலையும் நடக்கும்போது, செய்திக்குரிய தகவல்களை தருவதற்கு சலித்துக்கொள்ளும் போலீஸ் அதிகாரிகள், திருடன் சிக்கி விட்டால், செய்தியாளர்களுக்கு போன் மேல் போன் போட்டு உயிரை எடுப்பது வழக்கம். ஓடியதாகவும், துரத்தியதாகவும், ஆயுதத்தை காட்டி மிரட்டியதாகவும், தீரமுடன் போராடி மடக்கியதாகவும், கட்டிப்புரண்டு உருண்டதாகவும், அண்டமும், ஆகாசமும், அசந்துபோகுமளவுக்கு, புளுகுமூட்டைகளை அள்ளி விடுவதும் வாடிக்கை.
மாதம் ஒரு முறை குற்றப்பிரிவு போலீசாரின் கூட்டங்களை உயர் அதிகாரிகள் கூட்டுவர். அதில், கண்டுபிடிக்கப்படாமல் இருக்கும் குற்ற வழக்குகள் குறித்து, உயர் அதிகாரி கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்பார். அது ஒரு மகா இம்சை. அதற்குப் பயந்துதான், திருட்டுக்கும், கொள்ளைக்கும், எப்.ஐ.ஆர்., போடாமலேயே போலீசார் காலத்தை ஓட்டுவர். அப்படியும், அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகளின் உத்தரவுக்கு பயந்து எப்.ஐ.ஆர்., போடப்பட்ட திருட்டு சம்பவங்கள் கண்டுபிடிக்கப்படாமல் இருக்கும். அதற்கு, கூட்டத்தில் இருக்கும் சக போலீசார் முன்னிலையில், மானம், மரியாதையை காப்பாற்றிக் கொள்ளும் வகையில், சமாளிப்பு பதில் சொல்லி முடிப்பதற்குள், தாவு தீர்ந்து விடும்.
சட்டம் ஒழுங்கு போலீஸ் பிரிவில் நோகாமல் மாமூல் வாங்கிக்கொண்டிருந்த போலீஸ் அதிகாரிக்கு, குற்றப்பிரிவில் வேலை என்பது, பள்ளிக்கூட மாணவனை பெஞ்ச் மேல் நிற்கச்சொல்வதற்கு சமம். சிணுங்கிக்கொண்டு நிற்கும் சிறுவர்களைப்போல, அவர் வேண்டா வெறுப்பாக வேலை பார்த்துக் கொண்டிருப்பார். அவரைப்போய், கண்டுபிடிக்கப்படாத திருட்டுக்கு பதில் சொல்லச் சொன்னால், எப்படியிருக்கும்? அவர், திருடர்களுக்கும், கேள்வி கேட்கும் அதிகாரிக்குமாய் சேர்த்து, மாசாணியம்மன் கோவிலில் மிளகாய் அரைக்காத குறையாக, சாபம் விட்டுக்கொண்டிருப்பார்.
கடைசியில், ஏதாவது ஏமாளி, கோமாளிபோல, பிக்பாக்கெட் திருடர்கள் மாட்டிக் கொண்டுவிடுவர்; மிச்சம் மீதியிருக்கும் அனைத்து திருட்டுக் கேஸ்களிலும் ஈடுபட்டது அவர்கள்தான் என்று கூறி, ஒட்டு மொத்தமாக இருக்கும் பழைய எப்.ஐ.ஆர்., அனைத்தையும் காலி செய்து விடுவர்.
பார்த்திபன்&கவுண்டமணி நடித்த ‘டாட்டா பிர்லா’ என்றொரு படம் வந்தது பலருக்கும் நினைவிருக்கும். அதில் ஒரு இன்ஸ்பெக்டர் சொல்வார். ‘ஏலே, அந்த கொருக்குப்பேட்டை கொலைக்கேஸ இவம்மேல போடுலே, அந்த கற்பழிப்புக் கேஸ அவம்மேல போடுலே’ என்பார். போலீஸ் நடைமுறைகள் அறிமுகம் இருப்பவர்களுக்குத் தெரியும், அந்த சினிமா டயலாக்கில் இருக்கும் சத்தியம், எப்பேர்ப்பட்டதென்று!

நாட்டில் இப்போது ஜாமின் பெறுவதுதான் தலைபோகிற பிரச்னையாக இருக்கிறது. விளையாட்டு வீரர்களுக்கெல்லாம் கோடி கோடியாய் அள்ளிக்கொடுத்த, ஆனானப்பட்ட சகாரா கம்பெனி அதிபரே, ஜாமின் கிடைக்காமல் மாதக்கணக்கில் சிங்கியடித்த கதை நாடறியும்; நம்மைப்போன்ற சாதாரண மனிதர்கள் எல்லாம், ஜாமின் பெறுவது அவ்வளவு சுலபமா என்ன?
ஆகவே, வீட்டுக்கும், கோர்ட்டுக்கும், வக்கீல் ஆபீசுக்குமாய் அலைந்து திரிந்து, பாவப்பட்ட, பரிதாபப்பட்டவர்களுக்கு, உள்ளபடியே உதவும் நோக்கத்துடன், ‘எப்படியெல்லாம் ஜாமின் பெறலாம்’ என்று இரவு முழுவதும் யோசித்ததன் விளைவுதான், இந்தப்பதிவு.
இப்போது அமெரிக்க அதிபரே பயப்படும் ஒரே விஷயம் ‘எபோலா’ தான். ‘இந்த கைதிக்கு எபோலா வைரஸ் பாதிப்பு வந்து விட்டது போலிருக்கிறது. அதற்கான அறிகுறிகள் எல்லாம் இருக்கின்றன’ என்று ஏதேனும் ஒரு டாக்டரை வைத்து சொல்ல வைத்து விட்டால் போதும். எபோலா பாதிப்பு என்னவென்றே நம்மூர் டாக்டர்களுக்கு தெரியாது; அப்புறம் எங்கே சிகிச்சை அளிப்பது? அவ்வளவுதான். ‘அமெரிக்கா சென்று சிகிச்சை பெறுவதற்கு நீதிபதி ஜாமின் கொடுத்தாக வேண்டும்’ என்று ஸ்ட்ராங் ஆக ராம் ஜெத்மலானியை வைத்து வாதிடலாம்.
‘எங்கள் வீட்டு தோட்டக்காரரின் ஒன்று விட்ட சித்தியின் மாமனார் காலமாகி விட்டார், அவருக்கு நான் தான் காரியம் செய்ய வேண்டும் என்பது அவரது கடைசி ஆசை, அவருக்கு சொத்துபத்து எதுவும் இல்லாவிட்டாலும், என்னைத்தான் வாரிசாக அறிவித்திருந்தார், அவருக்கு இறுதிக் காரியங்கள் நான்தான் முன்னின்று செய்தாக வேண்டும், ஆகவே அதற்கு ஜாமின் கொடுத்தாக வேண்டும்’ என்று, கருமாதிக்காரிய பத்திரிக்கையுடன் விண்ணப்பிக்கலாம். ஜாமின் கிடைத்தாலும் கிடைத்து விடும்.
அரசியல் கட்சி போராட்டம் அறிவித்தபோது, முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக போலீசார் ஒருவரை கைது செய்து விட்டனர். ஏதோ திருமண காரியம் நடப்பதாக, பத்திரிக்கை ஒன்றை அவரது உறவினர்கள் தயார் செய்து, கோர்ட்டில் தாக்கல் செய்து, ‘அவர் இல்லாமல் திருமணம் நடக்காது. அவசியம் ஜாமினில் விட வேண்டும்’ என்று கேட்க, நீதிபதியும் மனம் இரங்கி ஜாமின் கொடுத்து விட்டார். ஆகவே, அப்படி ஏதாவது வாய்ப்பு இருந்தாலும் முயற்சிக்கலாம். இம்மூன்று வழிகளில் ஏதேனும் ஒன்று, நிச்சயம் உதவிகரமாக இருக்கும் என்பதை சம்பந்தப்பட்ட கம்பெனிக்காரர்கள் அறிவார்களாக!

தன் பொறுப்புக்கான வேலையை செவ்வனே தொடங்கி விட்டார், புது முதல்வர். நதி நீர் பிரச்னைகள், மீனவர் மீதான தாக்குதல், மின் வெட்டு விவகாரங்களுக்கு கடிதம் எழுதுவதோடு, நீதிமன்றங்களில் இருக்கும் எல்லா வழக்கையும் சரிவர நடத்தியாக வேண்டும். எல்லாவற்றையும் விட, எதிர்க்கட்சியினர் வாயடைக்கும் வகையில், ஆட்சியும் நடத்தியாக வேண்டும். பாவம், அவர் கஷ்டம் அவருக்கு!
சக கட்சியினர் இருக்கின்றனரே, அதில் அவ்வளவு விவரமான ஆட்கள் யாரும் இருப்பதாக தெரியவில்லை. மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால், புகழ்பாடும் போஸ்டர் அச்சிட்டு ஒட்டியும், சக நிர்வாகியின் மீது பெட்டிசன்களை தட்டி விட்டும், பொது வாழ்க்கையை முடித்துக் கொள்வதை வாடிக்கையாக கொண்டவர்கள்.
ஆனால் இந்த எதிர்க்கட்சியினர் இருக்கின்றனரே, குசும்பர்கள். அவர்களை நம்ப முடியாது, ஏதாவது வில்லங்கம், விவகாரத்தை கிளறி விட்டாலும் விடுவர். சட்டம் இல்லை, ஒழுங்கு இல்லை, வன்முறை நடக்கிறது, வாழைப்பழம் வெடிக்கிறது என்று இல்லாத பொல்லாத புகார்களை, ஊரெங்கும் சொல்லிக் கொண்டு திரிவர். ஜனாதிபதிக்கும், கவர்னருக்கும் பெட்டிசன் போட்டுக் கொண்டே இருப்பார்களே!
ஆனால், அப்படியெல்லாம் நடக்கும்வரை, புது முதல்வரை யாரும் ஆட்டவோ, அசைக்கவோ முடியாது என்பதுதானே உண்மை. ‘புது முதல்வர் சிறப்பாக ஆட்சி நடத்துகிறார்’ என்று கூறினால்தான், ஏழரை ஆரம்பித்து விடும் என்பது எதிர்க்கட்சியினருக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஆகவே, இப்போதைக்கு, ‘அது சரியில்லை’, ‘இது சரியில்லை’ என்று ஆரம்பிக்கும் எதிர்க்கட்சியினர், ஓரிரு மாதங்களில், தங்கள் குள்ள நரித்தனத்தை காட்டப் போகின்றனர்.
ஏதாவது ஒரு காரணத்தைக்கூறி, புது முதல்வருக்கு, வாழ்த்து தெரிவித்து அறிக்கை வெளியிடுவதெல்லாம், அவர்களது சதித்திட்டங்களில் ஒன்றாகவும் இருக்கக்கூடும். அப்படி நடக்கும்போதுதான், கற்றுத்தேர்ந்த ராஜதந்திர வித்தைகளை எல்லாம், புது முதல்வர் முழு வீச்சில் காட்ட வேண்டியிருக்கும். என்ன செய்யப்போகிறாரோ?
நாளைக்கே சட்டப்பேரவை கூட்டத்தொடர் நடக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அங்கே வரும் எதிர்க்கட்சியினர், புது முதல்வரை நேருக்கு நேர் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும். அப்போது வாழ்த்துச் சொல்லாமல் விடுவார்களா? ஆக, அங்கும் ஒரு இக்கட்டு காத்திருக்கிறது. இப்படி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வந்து சேரப்போகும் தர்மசங்கடத்தில் இருந்து தப்பிக்க ஒரு வழியிருக்கிறது.
‘நான் மிகுந்த மன வேதனையில் இருக்கிறேன். எனக்கு எதிர்க்கட்சியினர் யாரும், நேரிலோ, அறிக்கை வாயிலாகவோ, கடிதத்திலோ வாழ்த்து தெரிவித்து, வேதனையை கிளற வேண்டாம். அப்படி செய்தாலும், அந்த வாழ்த்து என்னைச் சேராது; எனக்கு மிகுந்த துன்பத்தையும், வருத்தத்தையும்தான் ஏற்படுத்தும். இந்த எச்சரிக்கைக்கு பிறகும், விஷக்கிருமிகள் யாரேனும் வாழ்த்துக்கூறினாலோ, பாராட்டினாலோ, அவர்கள் மீது ஏதாவது பொருத்தமான பிரிவுகளில் வழக்கு தொடர நடவடிக்கை எடுப்போம்’ என்று அறிக்கை வெளியிட்டு விட்டால்போதும்; எதிர்க்கட்சியினரின் குள்ள நரித்தனத்தை எதிர்கொண்டு சமாளித்து விடலாம். பார்க்கலாம், என்ன நடக்கிறதென்று!

எமலோகத்தின் வாயிலில் ஏதோ சத்தம். உரத்த குரலில், ஒருவரை ஒருவர் வசைபாடுவது, லோகவாசிகள் எல்லோருக்கும் கேட்டது. மதிய உணவுக்குப்பின் குட்டித்துாக்கம் போட்டுக் கொண்டிருந்த எமதர்ம ராஜாவுக்கு, நித்திரை கலைந்து விட்டது. வந்தது கடுங்கோபம். ‘யாரங்கே’ என்றார். பதிலில்லை. வாயிற்காவலர்கள் எல்லோரும் வெளியே, பிரச்னையை டீல் செய்யப் போய் விட்டனர். மீண்டும் மீண்டும், ‘யாரங்கே’ போட்டும் பதில் இல்லாமல் போகவே, எமதர்மர், ஆசனத்தில் இருந்து இறங்கி, வாயிற்கதவை நோக்கி நடந்தார்.
அங்கே, சித்திர குப்தரை சுற்றி ஒரு பத்துப் பதினைந்து பேர் நின்றபடி கோஷம் போட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களை தடுக்கவும், சித்திரகுப்தரை காப்பாற்றவும், வாயிற்காவலர்கள், படாதபாடு பட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.
‘என்ன இங்கே சத்தம்’ என்றார், எமதர்ம ராஜா.
கோஷம் போட்டவர்கள் எல்லோரும், எமதர்மரை நோக்கி ஓடி வந்தனர்.
சித்திர குப்தர் முந்திக் கொண்டார்.
”பிரபு. இவர்கள் அனைவரும் முதுகெலும்பு வியாபாரிகள் சங்கத்தினர் பிரபு. உங்களை சந்தித்து ஏதோ புகார் தெரிவிக்க வந்தனர். நான், முதலில் பிரம்ம தேவர் அலுவலகத்தில் புகார் தெரிவிக்கும்படி வழிகாட்டினேன். அதை ஏற்க மறுத்து தகராறு செய்கின்றனர் பிரபு”
”என்ன முதுகெலும்பு வியாபாரிகளா?”
”ஆம் பிரபு”
”அவர்களுக்கு என்ன பிரச்னை? அதான் போதும் போதும் என்கிற அளவுக்கு அவர்களுக்கு முதுகெலும்பு சப்ளை செய்கிறோமே!”
கோஷம் போட்டவர்களில் ஒருவர் முன்வந்தார்.
”வணங்குகிறேன் மகாபிரபு, நான் தான் எங்கள் சங்கத்தின் தலைவர் பிரபு. தாங்கள் வழங்கும் முதுகெலும்புகளால்தான் எங்கள் குடும்பத்தினர் வயிறு வளர்க்கின்றனர், பிரபு. அதற்கு நாங்கள் என்றென்றும் உங்களுக்கு நன்றிக்கடன் பட்டிருப்போம் பிரபு. சமீபகாலமாக எங்கள் சங்க அங்கத்தினர் சந்திக்கும் பிரச்னைகளை தங்களை சந்தித்து முறையிட வந்தோம் பிரபு. ஆனால், சித்திரகுப்தர் அனுமதி தர மறுக்கிறார் பிரபு”
”சரி, அதுதான் சந்தித்து விட்டீர்களே! விஷயத்துக்கு வாருங்கள். என்ன உங்கள் பிரச்னை?”
”பிரபு. நாங்கள் தங்களிடம் முதுகெலும்புகளை டெண்டர் முறைப்படி மொத்தமாக கொள்முதல் செய்து, பிரம்ம தேவரிடம் பீஸ் ரேட் அடிப்படையில் விற்று பிழைப்பு நடத்தி வருகிறோம் பிரபு. ஆனால், சமீப காலமாக எங்களுக்கு பெரும் பிரச்னை பிரபு”
”என்னய்யா உங்கள் பிரச்னை? சொல்லித்தொலையும்”
எமதர்மருக்கு கோபம் வந்து விட்டது.
சங்கத்தலைவர் விஷயத்தை சொல்ல ஆரம்பித்தார்.
”பிரபு. நாங்கள் விற்கும் முதுகெலும்புகள் எல்லாம், தரம் குறைந்தவையாகவும், வளைவு அதிகம் கொண்டவையாகவும் இருப்பதாக, பிரம்ம தேவர் ஆபீசில் சொல்கிறார்கள் பிரபு. குவாலிட்டி கன்ட்ரோல் என்கிற பெயரில் தாங்கள் வழங்கும் முதுகெலும்பை ஏற்க மறுக்கிறார்கள் பிரபு. சப்ளை செய்த முதுகெலும்புகளுக்கும், பில் செட்டில் செய்யாமல், நிறுத்தி வைத்து விட்டார்கள் பிரபு. இதற்கு தாங்கள்தான் ஒரு பைசல் செய்ய வேண்டும் பிரபு”
”இதற்கு நான் என்னய்யா செய்ய முடியும்? எங்களுக்கு வரும் முதுகெலும்பை அப்படியே உங்களுக்குத் தருகிறேன். அதில் குற்றம் குறையிருந்தால், அது மேனுபேக்சரிங் டிபெக்ட் தானே? அதற்கு பிரம்ம தேவர் தானே பொறுப்பு?”
”இல்லை பிரபு. ‘நாங்கள் உற்பத்தி செய்யும்போது, நன்றாகத்தான் செய்தோம். எமலோகத்தில் இருந்து வரும்போதுதான் இப்படி வளைவு நெளிவுடன் இருப்பதாக’ பிரம்ம தேவர் ஆபீசில் சொல்கிறார்கள் பிரபு”

”சரி, மொத்தமாக கொண்டு செல்லும் வழியில், ஏதாவது சேதாரம் ஏற்படுவது இயற்கை தானே! அப்படி ஏதாவது வளைவு நெளிவு இருந்தால், டிங்கரிங், பெயிண்டிங் வேலை பார்த்து சரி செய்ய வேண்டியது தானே. அதற்காக முதுகெலும்பை வாங்கவே மாட்டேன் என்பதா? என்ன ஒரு ஆணவம்?”
எமதர்மருக்கு கோபம் கொப்பளித்தது.
”இல்லை பிரபு, ஏதோ எமலோகத்தில் போலி முதுகெலும்பு ஆலை வைத்திருப்பதாகவும், சீனா முதுகெலும்பை சப்ளை செய்து எல்லோரையும் ஏமாற்றுவதாகவும், பிரம்மதேவர் ஆபீசில் தங்கள் மீது புகார் சொல்கிறார்கள் பிரபு”
இது சங்கத்தலைவர்.
”என்ன? சீனா முதுகெலும்பா? போலியாக தயாரிக்கிறோமா?”
எமதர்மருக்கு ஆத்திரம் ஆத்திரமாக வந்தது. சங்கத் தலைவர் மேலும் விவரம் சொன்னார்.
”ஆம் பிரபு. மனிதர்கள் சஞ்சரிக்கும் லோகத்தில், தரம் இல்லாத பொருட்கள் எல்லாம் சீனாவில் தான் தயாரிப்பதாக சொல்வார்களாம் பிரபு. அத்தகைய சீனா தயாரிப்பு முதுகெலும்புகள் எல்லாம், பார்வைக்கு முதுகெலும்பு போல் இருக்குமாம்; ஆனால் வேலையே செய்யாதாம். 25 வயது கடந்து விட்டாலே, முதுகு வளைந்து விடுமாம். அப்படி டுபுக் முதுகெலும்பு சப்ளை செய்து ஏமாற்றுவதாக, நிறைய பெட்டிசன்கள் பிரம்ம தேவருக்கு வந்திருக்கிறதாம் பிரபு. எங்களை எப்படியாவது நீங்கள்தான் காப்பாற்ற வேண்டும் பிரபு”
”சித்திரகுப்தா என்ன இது பிரச்னை?”
”பிரபு. இதற்கு நாம் ஒன்றும் செய்யமுடியாது பிரபு. இது முழுக்க முழுக்க மகாவிஷ்ணு சப்ஜெக்ட் பிரபு. அவர்தானே காத்தல் கடவுள். காப்பாற்றுகிறேன் பேர்வழி என்று எல்லோரையும் முதுகை வளைத்து கும்பிடு போட வைத்து, முதுகெலும்பு வளைவுக்கு காரணமாக இருக்கிறார். இதை விளக்கி, பிரம்ம தேவருக்கு கடிதம் எழுதலாம் பிரபு”
இதுதானே சித்திரகுப்தருக்கு தெரிந்த வழி!
”பிரபு, கடிதம் எழுதினால் காரியம் ஆகாது பிரபு. சித்திரகுப்தரை எங்களுடன் அனுப்பி வைத்து, பிரம்ம தேவர் அலுவலகத்தில் வந்து பேசி, பழைய பாக்கியை வாங்கித் தரச் சொல்லுங்கள் பிரபு”
வியாபாரிகள் விடுவதாக இல்லை.
”சரி, நான் பிரம்ம தேவருக்கு கடிதம் அனுப்பி, உங்கள் பிரச்னையை தீர்க்கிறேன்”
”பிரபு, எங்கள் பிழைப்பே தங்களை நம்பித்தான் இருக்கிறது பிரபு!”
”அதுதான் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று சொல்லி விட்டேனே, நீங்கள் கிளம்புங்கள்”
”நன்றி மகாபிரபு”
முதுகெலும்பு வியாபாரிகள், எமதர்மருக்கும், சித்திரகுப்தருக்கும் கும்பிடு
போட்டபடி, அரை மனதோடு புறப்பட்டனர்.
……………….
எமதர்மருக்கு பெரும் கவலை.
”சித்திரகுப்தா, என்ன இந்த முதுகெலும்பு விவகாரம், நம் நேர்மைக்கு சோதனையாக இருக்கும் போலிருக்கிறதே!”
”பிரபு. மனிதர்கள் நிலை முன்பு போல் இல்லை பிரபு. இப்போது அவர்கள் யாருமே முதுகெலும்பை பயன்படுத்துவதில்லை. அவர்கள் பிழைப்பு நடத்துவதற்கு, யாரைப்பார்த்தாலும் கும்பிடு போட வேண்டியிருக்கிறது. குனிந்தபடியே நடக்கிறார்கள், நிற்கிறார்கள், ஓடுகிறார்கள். ஆகவே, அவர்களில் பலரது முதுகெலும்பு, நிமிர்ந்து நிற்கும் திறன் இழந்து விட்டது. சொந்த தொழில் நடத்துபவர்கள், அரசு ஊழியர்கள், வியாபாரிகள், சங்கத்தினர் என எல்லோருமே, ஏதோ ஒரு வகையில் யாருக்காவது பயப்பட வேண்டியிருக்கிறது. அதுவும் ஆளும் கட்சியினர் என்று இருந்து விட்டால், அவர்களுக்கு நிச்சயம் பயந்தே தீர வேண்டும். எல்லோரும், தங்களையும், தங்கள் பிழைப்பையும் காத்துக் கொள்வதற்காக, முதுகெலும்பு இல்லாதவர்களாக நடந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அதுவும் இந்த பள்ளி, கல்லுாரி நடத்துவோர் நிலைமைதான் மகா பரிதாபம் பிரபு. இல்லாத முதுகெலும்பை இருப்பது போல் காட்டிக் கொள்ள அவர்கள் படும்பாடு பெரும்பாடு பிரபு!”
”அப்படியா?”
”ஆம் பிரபு. நல்ல முதுகெலும்பாக நாம் கொடுத்தாலும், பிரம்ம தேவர் கொடுத்தாலும், அது மனிதர்களிடம் சென்று சேர்ந்தவுடனே செயல் இழந்து விடுவதுதான் பிரச்னைக்கு காரணம்”
தனக்குத்தெரிந்த விவரங்களை சொல்லி முடித்தார் சித்திரகுப்தர்.
”மனிதர்களுக்கு இந்தளவுக்கு பிரச்னை இருக்கிறதா? இதற்கு அவர்கள் புறப்பட்டு நரகத்துக்கு வந்து விடலாமே?”
ஆச்சர்யப்பட்டு கேட்டார் எமதர்மர்.
”சரி, மனிதர்கள் எப்படியோ ஒழியட்டும். இந்த முதுகெலும்பு விவகாரத்தில் இருந்து நாம் தப்பிப்பது எப்படி என்று யோசித்து நல்ல வழியாகச் சொல், சித்திரகுப்தா”
”ஆகட்டும் பிரபு”
கவலையோடு புறப்பட்டார் எமதர்மர்.

தங்கள் கோரிக்கையை வலியுறுத்த, கட்சிக்காரர்களும், சங்கத்தினரும் கடைப்பிடிக்கும் ஜனநாயக வழிமுறைகள் எல்லோருக்கும் தெரிந்தவைதான். தர்ணா, ஆர்ப்பாட்டம், உண்ணாவிரதம், ஊர்வலம் எல்லாம் பார்த்திருப்பீர்கள். தர்ணா, ஆர்ப்பாட்டம், உண்ணாவிரதம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே பெரிய வித்தியாசம் எதுவும் கிடையாது.
நின்று கொண்டே கோஷம் போட்டால் ஆர்ப்பாட்டம், உட்கார்ந்து கொண்டு கோஷம் போட்டால் தர்ணா, அதையே குறிப்பிட்ட நேரத்தில் இருந்து குறிப்பிட்ட நேரம் வரை செய்தால் உண்ணாவிரதம். இப்படித்தான், மக்கள் மட்டுமல்ல; அரசியல் கட்சியினரும் புரிந்து வைத்திருக்கின்றனர்.
அப்படியெனில் உண்ணாவிரதம் என்பது கோஷம் போடுவது மட்டும்தானா? சாப்பிடாமல் இருப்பதில்லையா என்றெல்லாம் பைத்தியக்காரத்தனமாக கேட்டு விட வேண்டாம். இந்தக்காலத்தில், எந்த மடையர்கள், சாப்பிடாமல் வந்து உண்ணாவிரதம் இருக்கின்றனர்?
இப்போதெல்லாம் தெருவுக்குத் தெரு, வாரா வாரம் உண்ணாவிரத போராட்டங்கள் நடக்கின்றன. காலை 9 மணி முதல் பத்து மணிக்குள் தொடங்கி மாலை 5.30 முதல் 6 மணிக்குள் முடிக்கப்படுகின்றன. காலை வரும்போதே வீட்டில் சாப்பிட்டு விட்டு வந்து விடுகின்றனர், இரவும் வீட்டுக்குப் போய் வயிறு முட்ட சாப்பிட்டு விடுவர். இடையே நான்கைந்து முறை ஸ்னாக்ஸ், டீ என்று விழுங்கி வயிற்றை நிரப்பி விடுவர். இதற்குப் பெயர்தான் உண்ணாவிரதமா?
இதையெல்லாம் உண்ணாவிரதம் என்றே அறிவித்துக் கொள்வதே தவறு. உண்ணாவிரதம் என்பது எப்படி இருக்க வேண்டும்? குறைந்தபட்சம் 12 மணி நேரமாவது எதுவும் சாப்பிடாமல் இருக்க வேண்டும். இடைப்பட்ட நேரத்தில் கழிவறை தவிர வேறெங்கும் செல்ல முடியாதபடி கண்காணிப்பு இருக்க வேண்டும். குறிப்பிட்ட இடைவேளைகளில் தண்ணீர் வேண்டுமானால் குடிக்க அனுமதிக்கலாம். எக்காரணம் கொண்டும், கார் போன்ற வாகனங்களுக்கு செல்ல அனுமதி கிடையாது.
இப்படிப்பட்ட நிபந்தனைகளை செயல்படுத்தினால் மட்டுமே அது உண்ணாவிரதம். இல்லையெனில் அது, வெறும் தர்ணா போராட்டம், சும்மா உட்கார்ந்து கோஷம் போட்டு எழுந்து செல்லுதல் என்றே அறிவிக்கப்பட வேண்டும். எது எதற்கோ, பொது நல வழக்கு தொடரும் ஆர்வலர்கள், இதற்கு ஒரு வழக்கு தொடர்ந்தால், இம்சைக்கு ஏதாவது முடிவு வந்தாலும் வரும்.