திசெம்பர், 2014 க்கான தொகுப்பு

ஊருக்குள் யாரைப் பார்த்தாலும், சமையல் காஸ், ஆதார் அட்டை, மானியம் என்றே பேசிக்கொள்கின்றனர். நமக்கு, மனைவி, குழந்தைகள், அம்மா, அய்யா, ஆடு, மருத்துவமனை என்றே பொழுது கழிகிறது. வீட்டுப்பாடம் சொல்லித்தருவதற்கும், வீட்டுக்கு சுண்ணாம்படிப்பதற்கும் நேரமின்றி நான் தடுமாறுவது, வானத்தில் சஞ்சரிக்கும் தேவர்களுக்கும், தேவதூதர்களுக்கும் தெரியாதா என்ன? ஆகவே, நானும், யாரேனும் தேவதூதர்கள், சுப்ரீம் கோர்ட்டில் பொதுநல வழக்குப்போட்டு, இந்த அயோக்கியத்தனத்துக்கு முடிவு கட்டுவார்கள் என்று, ஏகப்பட்ட எதிர்பார்ப்புடன் காத்திருந்தேன்.
ஆனால், அந்த தேவதூதர்களுக்கும், நம்மைப்போலவே ஆயிரத்தெட்டு பிரச்னைகள் இருந்திருக்க வேண்டும். யாருமே வழக்குப்போடவில்லை. அந்தோ பரிதாபம்! கடைசியில், நானும், அந்த வரிசையில் போய் நிற்க வேண்டிய அவலம் வந்து விட்டது. ஆனால், ஒரு விஷயம் பாருங்கள்! நான் போன ஜென்மத்தில் செய்த புண்ணியமோ, என்னவோ, என்னிடம் ஆதார் அட்டை இருக்கிறது. பணம் பைசா இல்லாவிட்டாலும், திசைக்கொன்றாக நான்கு வங்கி கணக்குகளும் இருக்கின்றன. எல்.பி.ஜி., அடையாள எண்ணும் வாங்கி விட்டேன். கடைசியாக காஸ் வாங்கிய ரசீது கூட, கையில் இருக்கிறது.
எல்லாவற்றையும், நகல் எடுத்துக் கொண்டு, வங்கிக்கும், சமையல் காஸ் ஏஜென்சிக்கும் போவது தான் பாக்கி. ஆனால், நமக்குத்தான் ஆயிரம் வேலைகள் இருக்கின்றனவே? நாட்கள் தள்ளிக்கொண்டே போகின்றன. நம்மைப்போன்று, பொது வாழ்க்கையில் இருப்பவர்களுக்காகத் தானே, கடைசி நாள் என்று ஒன்றையும், கருணைக்காலம் என்று ஒன்றையும் முடிவு செய்கின்றனர்?
ஆகவே, நான் டிச.,31ம் தேதியன்று, வங்கிக்கும், காஸ் ஏஜென்சிக்கும் போகலாம் என்று இருக்கிறேன். அன்று வங்கியிலும், காஸ் ஏஜென்சியிலும் என்னதான் நடக்கிறது என்று, காத்திருந்து வேடிக்கை பார்த்து விட வேண்டியது என்று, இப்போதே முடிவு செய்து விட்டேன்.
என்ன, வீட்டுப்பக்கம் இருந்து கிளம்பி வரும் தொணதொணப்பை சமாளித்தாக வேண்டும். தினமும் ஆயிரமாயிரம் அம்புகளையும், கம்புகளையும் சமாளிக்கும் நமக்கு, இதுவெல்லாம் எம்மாத்திரம்?
சரி, போகட்டும் விடுங்கள். இந்த எண்ணெய் நிறுவனத்தினர் இருக்கின்றனரே, அமெரிக்க தூதரகம் முன் விசாவுக்கு காத்திருப்பதற்குக்கூட கூச்சப்படும் ஆசாமிகளையும், தங்கள் காஸ் ஏஜென்சி முன் கால் கடுக்க நிற்க வைத்த சதிகாரக்கூட்டம்! ஏதாவது குழப்படி செய்து, நம்மைப் போன்ற நல்லவர்களுக்கும், இம்சையை ஏற்படுத்த திட்டம் தீட்டி இருப்பர். ஆகவே, அவர்களை எப்போதும் நான் நம்புவதே இல்லை. இப்போதைக்கு அவர்களை சமாளிக்கவும் என்னிடம் ஒரு பெரும் ஆயுதம் இருக்கிறது. ஆம், எங்கள் வீட்டில் இன்னும் பயன்படுத்தப்படாத முழு சிலிண்டர் இருக்கிறது. அது தீரும்போதுதானே, மானியத்தைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டும்?

ஆடு!

Posted: 28/12/2014 in அனுபவம், மொக்கை
குறிச்சொற்கள்:, ,

வீட்டில், அம்மா ஆடு வளர்த்தார்; மாடு வளர்த்தார்; கோழி வளர்த்தார்; நாயும் வளர்த்தார். உலகம் உருண்டை அல்லவா? அந்த அடிப்படையிலும், வாழ்க்கை ஒரு வட்டம் என்ற தத்துவத்தில் இருக்கும் பிடிப்பின்பேரிலும், மீண்டும் ஆட்டில் இருந்தே ஆரம்பிக்கலாம் என்று அவருக்கு தோன்றியிருக்க வேண்டும்.

திடீரென்று ஒரு நாள், ‘ஆடு எங்காவது இருந்தால், விலைக்கு வாங்கிக்கொள்ளலாம், பிடித்துக்கொண்டு வா’ என்று, பக்கத்து வீட்டுப் பையனுக்கு உத்தரவு கொடுத்து விட்டார். இதை முன்கூட்டியே அறிந்து கொண்ட, நானும், அய்யாவும், ‘எப்படியாவது, ஆடு வாங்கும் திட்டத்தை பணால் ஆக்க வேண்டும்’ என்று கங்கணம் கட்டி களம் இறங்கினோம்.
ஆடு வாங்க புறப்பட்ட நபரை, கடுமையாக எச்சரித்தோம். ‘ஆடு எங்குமே கிடைக்கவில்லை என்று சொல்லி சமாளித்தே ஆக வேண்டும்’ என்று எங்களால் கொலை மிரட்டல் விடப்பட்ட அந்த ஆசாமி, ‘எங்கப்பன் குதிருக்குள் இல்லை’ என்பதுபோல், வீதியெங்கும் விஷயத்தை உளறிக் கொட்டி விட்டான். ஆக, நமது ராஜதந்திர முயற்சிகள் எல்லாம், வீணாகி, வீதி மண்ணாகிப் போனதுதான் மிச்சம்.
அடுத்த முறை, அம்மா சர்வ ஜாக்கிரதையாக காரியத்தை மேற்கொண்டார். வீட்டு ஜன்னலில் கட்டப்பட்ட ஆடு, ‘மே, மே’ என்று கத்தியபோது தான், ஆடு வாங்கப்பட்டு விட்ட மேட்டரே, எனக்கும், அய்யாவுக்கும் தெரியவந்தது. ஆடு வாங்கிய நாளன்று, என்னைப்போலவே, அய்யாவும், தன் வன்மையான கண்டனத்தை அம்மாவிடம் பதிவு செய்தார். மறுநாள் என்ன நினைத்தாரோ, சல்லைக்கொக்கியுடன், ஆட்டுக்கு தீவனம் கொண்டு வரக்கிளம்பி விட்டார். ‘இவனுடன் கூட்டணி சேர்ந்தால், வீண் பிரச்னை’ என்று ஒரு வேளை நினைத்திருக்கலாம்.
முதல் நாள் எங்களுடன் சேர்ந்து, ஆடு வாங்கியதை நையாண்டி செய்து கொண்டிருந்த, எனதருமை மனைவியோ, மறுநாள் காலை 6 மணிக்கெல்லாம், ‘நான்தான் ஆட்டில் பால் கறப்பேன்’ என்று கிளம்பி விட்டார். அரை லிட்டருக்கும் மேலாக பால் கறந்தாகி விட்டது. அன்று முதல் என் மகள்கள் இருவரும் சுடச்சுட ஆட்டுப்பால் குடிக்க ஆரம்பித்தனர். நான் மட்டும் விரோதியாக இருந்து என்ன பயன்? ஆகவே, நானும் ஆட்டுப்பால் குடிக்க ஆரம்பித்தேன்.
இப்படியே, மூன்று மாதங்கள், வீட்டில் எல்லோரும் ஆட்டுப்பால் குடித்தோம். அய்யாவும், அம்மாவும், ஆட்டுக்கு காலை, மதியம், மாலை என மூன்று வேளையும், தீவனம் வைப்பது, தண்ணீர் வைப்பது, கொசு கடித்தால், புகை மூட்டம் போடுவது என்று பரபரப்பாகி விட்டனர். மேய்ச்சலுக்கு அழைத்துச் செல்லும் பொறுப்பை மட்டும், அம்மாவே வைத்துக் கொண்டார்.
எல்லாம் நல்லபடியாக போய்க்கொண்டிருந்த நிலையில், திடீரென்று ஒரு நாள், ஆட்டுக்கு உடல் நிலை பாதிக்கப்பட்டது. ஒரே இடத்தில் அசையாமலும், அசை போடாமலும், நின்று கொண்டிருந்தது. அய்யாவும், அம்மாவும், தங்களுக்குத் தெரிந்த வைத்தியம் எல்லாம் செய்து பார்த்தனர்.
ஒரு மடியில் பால் கட்டிக் கொண்டு இருப்பது மறுநாள் தான் தெரிந்தது. கடுமையான வீக்கம். ஆட்டுக்கு, நிற்கவும் முடியவில்லை; படுக்கவும் முடியவில்லை. அம்மாவுக்கு பயம் கண்டு விட்டது. அய்யாவுக்கு வேறு, ஒரு வாரமாக காய்ச்சல். நான் அவரை அழைத்துக் கொண்டு மருத்துவமனைக்கு சென்று, வந்து கொண்டிருந்தேன்.
கால்நடை மருத்துவமனைக்கு ஆட்டை அழைத்துச் செல்வதற்கெல்லாம் அம்மாவால் முடியாது. இதெல்லாம் முன்கூட்டியே அறிந்துதான், ‘ஆடெல்லாம் நமக்கு சரிப்பட்டு வராது’ என்று நானும், அய்யாவும் சொன்னோம். அப்போது ஏற்க மறுத்த அம்மா, ஆடு நோய்வாய்ப்பட்டதும், வருத்தப்பட்டார். அவரது இப்போதைய கவலை, ‘ஆடு செத்துப் போய் விட்டால், ஆறாயிரம் ரூபாய் போய்விடுமே’ என்பதுதான்.
இதை நினைத்தே, அவருக்கு ரத்த அழுத்தம் வேறு அதிகரித்து விட்டது. திடீரென ஒரு நாள் காலை, ‘எனக்கு ஏதோ உடல் நிலை சரியில்லை. சிரமமாக இருக்கிறது’ என்றார். எனக்கு திடுக்கென்றது. ரத்த அழுத்த மாத்திரை சாப்பிடாமல் இருந்து விட்டாரோ என்று பயம் வேறு. அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடத்தில் ஆட்டோ வந்து விட்டது. மருத்துவமனைக்கு சென்று விட்டோம். உடனுக்குடன் சிகிச்சை. ரத்த அழுத்தம் 220 என்ற அளவில் இருந்தது. மருத்துவர், ‘நல்ல வேளை, உடனே வந்தீர்கள்’ என்றார்.
ரத்த அழுத்தம் அதிகரித்த காரணத்தைக் கேட்ட மருத்துவர், குபீரென சிரித்தார். ‘ஆறாயிரம் ரூபாய் ஆட்டுக்கு கவலைப்பட்டு, அதைப்போல் இரு மடங்கு மருத்துவச் செலவு செய்கிறார்களே’ என்பது, அவருக்கு சிரிப்புக்கு காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.
மூன்று நாட்கள், குளுக்கோஸ், மருந்து, மாத்திரை என்று சிகிச்சை பெற்றபின், வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தார் அம்மா.
அதற்குள் நானும், கால்நடை மருத்துவரை, கெஞ்சிக்கூத்தாடி, வீட்டுக்கு அழைத்து வந்து, ஆட்டுக்கு சிகிச்சை அளிக்க வைத்திருந்தேன். அவரும், தொடர்ந்து ஒரு வாரம் ஊசி, மருந்து, மாத்திரை எல்லாம் போட்டு, ஆட்டை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பழைய நிலைமைக்கு கொண்டு வந்து விட்டார்.
தினமும் அவர் ஆட்டுக்கு சிகிச்சை அளித்துச் செல்லும் போதெல்லாம், நான் 100 ரூபாய் கொடுத்தனுப்புவது வழக்கம். அவர், பணம் வாங்குவதற்கு சங்கடப்படுவார். ‘பரவாயில்லை, வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்’ என்று, கட்டாயப்படுத்தி கொடுத்தனுப்புவேன். ‘அவர் ஆட்டை மட்டும் காப்பாற்றவில்லை’ என்பது, எனக்குத்தானே தெரியும்!

‘நட்டு சரியாக இருந்தால், நட்டம் வராது’ என்பது முதுமொழி. நல்ல நட்டுக்கள், நண்பர்களைப் போன்றவை; அவை, நம்மை நட்டாற்றில் விடுவதில்லை. நாட்டுக்கும் சரி, வீட்டுக்கும் சரி, நட்டுக்கள் மிக அவசியமானவை; அவற்றின்மீது நாட்டமின்றி இருப்பது, நன்மை பயக்காதென்பதை நாட்டோர் நன்றாகவே அறிவர்.
நட்டுக்கும், நாட்டுக்கும் நடுவிலே நிற்பது, நல்லதொரு கால் மட்டும்தானே!
‘நாட்’ என்பதை ‘முடிச்சு’ என்பதும் நாட்டோர் வழக்கமே. நட்டு கழன்றுபோன காரணத்தால், பல ‘நாட்’டுகள் கழன்றுபோனது வரலாறு. நட்டுக்களில் ஒரிஜினல்கள் இருக்கின்றன; போலிகளும் பல உண்டு. அதுபோலவே, ‘நாட்’டுகளிலும் நடப்பதை நாடறியும். ‘நட்’டில் ஆரம்பித்து ‘நாட்’ வரை வந்தவர்கள் பலர் உண்டு. ‘நட்’டில் தொடங்கி, ‘நட்’டில் நடந்து, ‘நட்’டாற்றில் மூழ்கியவர்களும் பலருண்டு. ‘நாட்’டுப்போட்டால், நட்டு சரியாகும் என்று, கால் கட்டுப்போட்டது அந்தக்காலம். நன்றாக இருந்த நட்டு போல்ட்டெல்லாம், ‘நாட்’டின் விளைவால், நாசமாய்ப் போவது, இந்தக்காலம்.
சிலபல இயந்திரங்களைப்போல், மனிதர்கள் அணிந்திருக்கும் நட்டுக்கள் வெளியில் தெரிவதில்லை. அப்படித் தெரிவதாயிருந்தால், இறுகும் ‘நாட்’டுகள் எத்தனையிருக்கும்; இளகும் ‘நாட்’டுகள் எத்தனையிருக்கும் என, இரவு முழுவதும் எண்ணிப்பார்த்தேன். நமக்கே கழன்றுவிடும் போலிருந்த காரணத்தால், நட்டு ஆராய்ச்சியை, அப்படியே நிறுத்திக் கொண்டேன்.

‘வங்கிகளில் கணக்கு வைத்திருப்போர், குறைந்தபட்ச சராசரி இருப்புத்தொகை வைத்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை’ என்று, சில மாதங்களுக்கு முன் ரிசர்வ் வங்கி சுற்றறிக்கை அனுப்பியது. ஒரு சில மாதங்கள் வங்கி இருப்பில் பணம் இல்லையென்றாலும், வரவு செலவு இல்லையென்றாலும், அபராதம் விதிக்கக்கூடாது என்பதே ரிசர்வ் வங்கி சுற்றறிக்கையின் சாராம்சம்.
இந்த சுற்றறிக்கையெல்லாம், தனியார் வங்கிகளுக்கு தென்பன்படுவதில்லை போலிருக்கிறது. ஐ.சி.ஐ.சி.ஐ., வங்கியில், குறைந்தபட்ச இருப்பு, சேமிப்புக் கணக்கென்றால், பத்தாயிரம் ரூபாய் வைத்திருக்க வேண்டும். மாதாந்திர சராசரியில் தொகை குறைந்திருந்தால், 270 ரூபாய், நமது கணக்கில் இருந்து எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். இதற்கெல்லாம், குறுஞ்செய்தி கூட அனுப்புவதில்லை. ஆக, நம் கணக்கில் இருந்து, பணம் எடுக்கப்பட்ட விவரமே, நமக்குத்தெரிவதில்லை; மாதாந்திர அறிக்கை வரும்போதுதான் தெரியும். இது ஒரு வகையில் நூதன கொள்ளை.
விசாரித்தால், ‘உங்களுக்கு ஏ.டி.எம்., கார்டு, காசோலை புத்தகம், நெட் பேங்கிங், மொபைல் பேங்கிங் என்று ஏகப்பட்ட வசதிகளை கொடுத்திருக்கிறோம்’ என்று விளங்காத விளக்கம் வேறு! ரிசர்வ் வங்கிகூட, தமிழ் வாத்தியார், கோவில் குருக்கள் போன்று, தயிர் சாத வகையறாக்களைத்தான் போட்டுத்தாக்கும் போலிருக்கிறது!