அரசு கல்லூரியில் பேராசிரியரான ஒருவர், வேலையில்லாத வேளைகளில், ஜோதிடம், ஜாதகம், மேடைப்பேச்சு, பட்டிமன்றம் என்று இருப்பார். சகுனம், நல்ல நேரம், ராகுகாலம், எமகண்டம் இன்ன பிறவற்றின் மேல் அவருக்கு அசாத்திய நம்பிக்கை.
வீட்டில் இருந்து வேலை பார்க்கும் கல்லூரிக்கு புறப்படும்போதுகூட, நல்ல நேரம் பார்த்துத்தான் கிளம்புவார். கல்லூரி துவங்கும் நேரத்துக்கு ராகு காலம் இருந்தால், முன்கூட்டியே கிளம்பி விடுவார். வெளியில் வேறு எங்காவது செல்வதாக இருந்தாலும் அப்படித்தான். வீட்டில் இருந்து வெளியில் வரும்போது, ‘எதிரில் யார் வருகின்றனர்’ என்று பார்த்து, அவரது ராசியால், தனக்கு ஏதும் பாதிப்பு இருக்காது என்று மனக்கணக்கில் உறுதி செய்தகொண்ட பிறகே கிளம்புவார்.
இன்றைய கிழமைக்கு, தன் ராசிக்கு, நட்சத்திரத்துக்கு, என்ன நிறத்தில் உடை அணிய வேண்டும் என்று முந்தைய நாளே தெளிந்து தீர்மானித்து விடுவது அவருக்கு வழக்கம். எந்த திசையில் செல்வது நல்ல பயனைத்தரும் என்று பார்த்து, அதற்குத்தகுந்தபடி செல்வார். அப்படி செல்வதனால், தான் செல்ல வேண்டிய இடத்துக்கு சில பல கிலோமீட்டர்கள் சுற்றிச் செல்ல வேண்டியிருந்தாலும் கவலைப்பட மாட்டார்.
எதிரில் வருபவர்கள், ஏதாவது அமங்கலமான வார்த்தைகளையோ, துக்க காரியம், கெட்ட சம்பவம் பற்றி பேசுவதையோ கேட்டு விட்டாலே, ‘ஐயோ போச்சு’ என்று மனம் புழுங்குவார். பரிகாரத்தை தேடிப்பிடிக்க ஓடுவார். இதையெல்லாம் புரிந்து கொண்டதாலோ என்னவோ, அக்கம் பக்கத்து குசும்பர்கள் சில பேர், அவர் கிளம்பும் நேரம் பார்த்து, குறுக்கே வந்து தொலைப்பதையும், அவரது காதில் விழும்படியாக ஏடாகூடமாக பேசுவதையும் வாடிக்கையாக கொண்டிருந்தனர்.
அவர்களிடம் மோதும் அளவுக்கு உடல் வலு இல்லாத நம்மவர், தான் புறப்படும்போது, தன் மனைவி, குழந்தைகளை எதிரில் வர வைப்பதை வழக்கமாக்கினார். தன் திட்டமிடுதலுக்கு சிறிது மாறுதல் ஏற்பட்டாலும், அதற்குரிய பரிகாரங்கள் என்னவென்பதையும் அறிந்து வைத்திருப்பார்; அவ்வப்போது செயல்படுத்தியும் விடுவார்.
உடைகளில் மட்டுமில்லை; கையில் கட்டும் வண்ணக்கயிறு முதல், நெற்றியிடும் இடும் சந்தனம், சிகப்பு, திருநீறு என எல்லாவற்றிலும் தினம்தோறும் மாறுதல் காட்டுவார். அவரது நம்பிக்கையை கிண்டல் செய்வோர் உண்டு. ‘இதுவெல்லாம் நம்பிக்கையே அல்ல; தன் மீது நம்பிக்கையின்மையின் வெளிப்பாடு’ என்போரும் உண்டு.
‘அவரது நேரம் நன்றாக இருக்கிறது. அதனால் சகுனம் பார்த்தாலும், பார்க்காவிட்டாலும், அவருக்கு எந்த பிரச்னையும் வராது’ என்பர் சிலர். பேராசிரியரை பார்த்து, பல ஆண்டுகள் கடந்து விட்டன. ‘இப்போதும் அப்படித்தான் இருக்கிறாரா’ என்று தெரியவில்லை. ஆனால், அவரிடம் ஆலோசனை கேட்டு, கம்பெனிக்கு பெயர் வைத்து, திறப்பதற்கு நாள், நேரம் குறித்த நண்பர், பாவம் இப்போது நட்டப்பட்டு, கம்பெனியை மூடி விட்டார். பெயர் வைத்த பேராசிரியருக்கு, என்ன கிடைத்திருக்கும் என்பதை சொல்லவும் வேண்டுமோ?

Advertisements
பின்னூட்டங்கள்
  1. karanthaijayakumar சொல்கிறார்:

    எதுவுமே அளவுக்கு மீறினால் ஆபத்துதானே

    Like

  2. Bagawanjee KA சொல்கிறார்:

    மெத்தப்படித்த சுத்த பைத்தியக்காரன் என்று இப்படிப்பட்ட பேராசிரியர்களை சொல்லலாம் )

    Like

    • படிப்புக்கும், அறிவுக்கும் தொடர்பில்லை என்பதையே குறிப்பிட்ட அந்த பேராசிரியரின் செயல்பாடுகள் எனக்குப் புரிய வைத்தன. வருகைக்கும், கருத்துக்கும் நன்றி ஐயா.

      Like

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s