பிப்ரவரி, 2014 க்கான தொகுப்பு

”அம்மா… மழை பேய்ர மாதிரி இருக்குது” ”அய்யய்யோ! அப்பா வண்டியக்கீது தொடச்சுட்டாங்களா? அம்மாவுக்கு தொவைக்கிற வேலை நெறய இருக்குதுன்னு சொல்லீர்க்க வேண்டியது தானே?’l
***
”இன்னும் ரெண்டொரு நாள்ல கண்டிப்பா மழை பேயும் பாரு”
”எப்புடி இவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா சொல்றீங்க”
”நேத்திக்கு மழைய மெரட்டி ஒரு கவிதை எழுதீர்க்கனே”
”அப்புடியா! அப்ப கட்டாயம் மழை பேயும்” ”பரவால்லயே, ஏங்கவிதை மேல அவ்ளோ நம்பிக்கையா”
”இல்ல, பேய்லைன்னா எங்க மறுபடியும் கவிதை எழுதுவீங்களோன்னு பயத்துலயே மழை கட்டாயம் பேஞ்சுடும் பாருங்க*
***
”சார், ஒரு சின்ன புரூப் மிஸ்டேக் ஆகிப்போச்சு” ”என்னப்பா, என்ன பிரச்னை”
”சார், வீட்டு மனை விற்பனைக்கு விளம்பரத்துல ஒரு ‘வி’ அதிகமா வந்துடுச்சு”
”அப்புறம்”
”அப்புறமென்ன, மனை விளம்பரம் குடுத்தவருக்கும் அவரு சம்சாரத்துக்கும் பயங்கர சண்டையாம்”
”ஸ்பெல்லிங் மிஸ்டேக் சகஜம். திருத்தம் போட்டாப்போகுது”
”சார், விஷயம் தெரியாமப் பேசாதீங்க! விளம்பரம், ‘வீட்டு மனைவி விற்பனைக்கு’ன்னு வந்துடுச்சு” ”அய்யய்யோ!”
***

Advertisements

மக்கள் படும்பாடு
மழையின்றி பெரும்பாடு!
மாடு கன்று வைத்திருப்போர் நிலையெல்லாம் என்னாகும்?

காடெல்லாம் காய்ந்து போனால்
மான் கூட்டம் எங்கு போகும்?
மழையே மழையே!
உனக்கென்ன கேடு?
மாதம் ஒரு முறை
வா என் வீடு!

காய்ந்து வெடித்த நிலம்
கதறித்தான் அழுதிடுமா?
முப்போகம் விளைந்த பூமி
முனகித்தான் பார்க்கிறதோ?
மண்புழுக்கள்
மடிவது கண்டு
முட்செடியாய்
முளைக்கிறதோ?

கூட்டமாய் தேடி வரும்
கொக்கு குருவிக்கெல்லாம்
கட்டாந்தரை ஆன குளம்
என்ன பதில் சொல்லிடுமோ?

அன்பொழுக அழைத்திருந்தேன்! ஆடியும்தான் பார்த்து விட்டேன்! அத்தனைக்கும் பயனில்லை
அதனால் தான் கேட்கின்றேன்!
மழையே மழையே
உனக்கென்ன கேடு?
மரியாதை கெட்டு விடும்;
மாசிக்குள் பெய்து விடு!

செய்தி வெளியிடுவதற்காக நிருபர்களுக்கு அன்பளிப்பு அள்ளித்தரும் ஆர்வலர்கள் நாட்டில் நிறையப்பேர் உண்டு. டாட்டா, பிர்லா, அம்பானிகள் தொடங்கி, உள்ளூர் தரை டிக்கெட் அரசியல்வாதிகள் வரை எல்லோரும் இதில் அடக்கம். ஆள், இடம், பொருள் தான் மாறுமே தவிர, விஷயம் ஒன்று தான். 

நல்லவற்றை மிகைப்படுத்தி எழுது, நல்லது அல்லாதவற்றை எழுதாதே! இதுதான் அள்ளித் தருபவர்களின் அடிப்படை நோக்கம். அதை பிறகொரு பதிவில் பார்ப்போம். 
இன்றைய மேட்டர் அன்பளிப்பு. சங்க இலக்கியங்களில் இது பற்றி ஏராளமான குறிப்புகள் இருக்கின்றன. இதற்கு ஊருக்கு ஊர், பெயர்கள் வேறுபடுவதுண்டு. 
சென்னை போன்ற பெருநகரங்களில், கவர், கிப்ட் வவுச்சர், காம்ப்ளிமெண்ட் என பெயர்கள் வேறுபடுகின்றன. கொங்குத்தமிழ் கோலோச்சும் மாவட்டங்களில், ‘குறிப்பு’ என்ற பெயர் உண்டு. இன்னும் சில பகுதிகளில் ‘மீட்டர்’ என்றும் அழைப்பர். 
மெகா வசூல் பேர்வழிகளை ‘பக்கெட் பார்ட்டி’ என்று அன்பொழுக அழைப்பாரும் உண்டு. சங்கம் வைத்து தமிழ் வளர்த்த மாநகரில் நிலவரம் தெரியவில்லை. (தெரிந்தவர்கள் கவனத்துக்கு)

இப்படி அன்பளிப்பு வாங்கிக்கொண்டு செய்தி எழுதும் நிருபர்கள் இரண்டு வகை. வாங்கியதற்கு வஞ்சகம் இல்லாமல் எழுதிவிடுபவர் முதல் வகை. கொடுத்த ஆளையே பதம் பார்த்து விடுபவர் இரண்டாம் வகை. ‘பணம் வாங்கி விட்டு செய்தி இப்படி போட்டு விட்டான்’ என்று புலம்பிக்கொள்ளலாமே தவிர, எங்கும் புகார் செய்ய முடியாது; செய்தாலும் யாரும் நம்ப மாட்டார்களே!
 ***
 
 
நிருபர் ஒருவர், ஒரு விழாவில் தரப்பட்ட அன்பளிப்பை பேன்ட் பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டு அலுவலகம் சென்று விட்டார். எடிட்டர் முன்னிலையில் உட்கார்ந்து செய்தி எழுதிக்கொண்டிருந்தார். திடீரென பாக்கெட்டில் இருந்து அலாரம் ஒலிக்கும் சத்தம் எழத் தொடங்கியது. நிருபருக்கு பீதி கிளம்பிவிட்டது
”என்னய்யா பாக்கெட்ல”
”ஒண்ணும் இல்லீங்க சார், வாட்ச்சுங்க” 
”அத எடுத்து ஆப் பண்ணுய்யா” 
”இதா வரேன் சார்” என்று பாத்ரூமுக்கு ஓட்டம் பிடித்தார் நிருபர். 
விஷயம் இதுதான். நிருபர் அன்று காலை சென்ற விழாவில் அன்பளிப்பாக டைம்பீஸ் கொடுத்துள்ளனர். கொடுத்த ஆசாமி கொஞ்சம் குறும்புக்காரர் போலிருக்கிறது. இரவு 8 மணிக்கு ஒலி எழுப்புவதுபோல் அலாரம் வைத்துக்கொடுத்து விட்டார். இதை அறியாத நிருபரும், எடிட்டர் முன் இருந்தபோது ஒலி எழுப்பி, டைம்பீஸ் மானத்தை வாங்கி விட்டது! 

 

கத்தி முனையை காட்டிலும் வலிமையானது பேனா முனை என்று முற்காலத்தில் யாரோ சொல்லி வைத்ததை அவ்வப்போது நினைவுகூர்ந்து வயிற்றெரிச்சல் கிளப்புவது அரசியல்வாதிகள் வழக்கம். 
ஆனால் கொஞ்சமே கொஞ்சமாக அவர்கள் ஈகோவை தட்டிப்பார்ப்பது போல ஒரு செய்தி வந்து விட்டால்போதும்; உடனே வக்கீல் நோட்டீஸ் அனுப்பி விடுவர். இப்படி நோட்டீஸ் அனுப்புவோர், மூன்று ரகம். 
பத்திரிகையை மிரட்டவும், நிருபரை தன் வழிக்கு கொண்டு வரவும், நோட்டீஸ் விடுவோர் முதல் ரகம். மறுப்பு அல்லது விளக்கம் வெளியிட வைப்பதற்காக நோட்டீஸ் அனுப்புவோர் அடுத்த ரகம். பழிவாங்கியே தீரவேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் நோட்டீஸ் அனுப்புவோர் கடைசி ரகம். முதல் இரண்டு பிரிவினரால் பெரிய பாதிப்பு ஏற்படாது. மூன்றாவது வகையினர் ‘வெரி டேஞ்சரஸ்’. 
பொதுவாகவே எந்த பத்திரிகையிலும், செய்தியின் பொருட்டு வக்கீல் நோட்டீஸ் வருவதை விரும்ப மாட்டர். நோட்டீஸ் வந்தவுடனேயே சம்பந்தப்பட்ட நிருபரைப் பிடித்து நொங்கியெடுத்து விடுவர். ‘எப்படியாவது ஆளைப்பார்த்துப்பேசி சமாதானம் பண்ணு’ என்பது தான் அதன் பொருள். 
அப்படி சமாதானத்துக்குப் போனால், நோட்டீஸ் அனுப்பிய பார்ட்டி, முறுக்கோ முறுக்கென்று முறுக்குவார். சாம, பேதம் தானம், தண்டம் எல்லாம் செய்து, ஆய கலைகள் அனைத்தையும் காட்டி, அதுவும் ஒர்க் அவுட் ஆகவில்லையெனில், மான் கராத்தேவும் போட்டு, தப்பிப் பிழைப்பதற்குள் போதும் போதும் என்றாகி விடும்.
 
செய்தி சேகரிக்கச் செல்லும்போது அடையாளத்தை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் இருப்பதில் நன்மைகள் பல உண்டு. எப்போதோ வந்த செய்திக்காக, யாராவது சிக்குபவனை உதைக்கக் காத்திருக்கும் வில்லங்கம் வீராசாமிகளால் தொந்தரவு இருக்காது. மறுநாள் ஏடாகூடமாக செய்தி வந்தால்கூட, ஊருக்குள் தாராளமாக, தைரியமாக நடமாட முடியும். போர் அடித்தால் பாதி நிகழ்ச்சியில் எழுந்து வருவதும் சாத்தியமே.
‘நிருபர் இருக்கிறார், பேசுவதும் செய்வதும் பேப்பரில் வரும்’ என்ற எண்ணத்தில் விபரீத முடிவெடுக்கும் ஆசாமிகளிடம் இருந்து கூட்டத்தினரை காப்பாற்றவும் முடியும்.
‘பார்த்துப் பேசி விட்டு செய்தியில் பெயர் குறிப்பிடாமல் இருந்து விட்டான்’ என்ற பழிச்சொல்லில் இருந்து எளிதில் தப்புவதற்கும் வசதியாக இருக்கும்.
அரசியல் கட்சி கூட்டங்களுக்கோ, அரசியல் பிரமுகர்கள் பங்கேற்கும் நிகழ்வுகளுக்கோ செல்லும்போது ஏற்படும் மிகப்பெரிய பிரச்னையே, பெயர் போடுவது தான். பெயர் போடாத நிருபரை பார்த்து, அவர் பரம்பரை மீதே மண் வாரித்தூற்றும் அரசியல்வாதிகள் நாட்டில் பெருகி விட்டார்கள். ‘அவுங்கெல்லாங்குடுக்குறத நாங்குளும் தர்றோம், எங்கு பேரையும் போடுங்கப்பா’ என்று வம்பிழுப்பவர்களும் உண்டு. ‘பார்த்து பேசித் தொலைத்து விட்டோமே’ என்று பரிதாபப்பட்டு பெயரை சேர்த்து விட்டால், எடிட்டோரியலில் கும்மாங்குத்து வாங்க வேண்டியிருக்கும் என்பது தனிக்கதை.

பத்திரிகை நிருபருக்கு மரியாதை செய்கிறோம் பேர்வழி என்று பொன்னாடை போர்த்த மேடைக்கு அழைக்கும் இம்சை, சங்க கூட்டங்களில் அடிக்கடி அரங்கேறும். ‘சாப்பிடாமல் போகக்கூடாது’ என்று வம்படியாய் இழுத்துச்சென்று, நமக்கு ஆகாத, பிடிக்காத உணவுப்பண்டத்தை இலை நிறையப்போட்டு, உண்டு முடிக்கும்படி கொடுமைப்படுத்துவோரும் நாட்டில் இருக்கின்றனர். ‘போட்டோவில் என்னை மட்டும் கட் பண்ணீட்டிங்க’ என்று நமக்கு சம்மந்தம் இல்லாத பேப்பரில் வந்ததை சுட்டிக்காட்டி கண்ணீரும் கம்பலையுமாக புகார் கூறும் கூட்டம் படுத்தும்பாடு இருக்கிறதே… அப்பப்பா!

பெட்ரோல் விலை தாறுமாறாக உயரத்தொடங்கியும், எனக்கு பெரிய பாதிப்பு உண்டாகவில்லை. காரணம், பெட்ரோல் செலவுத்தொகையை அலுவலகத்தில் கொடுத்து விடுவது தான்.  எல்லோருக்கும் நம்மைப்போலவே அலுவலும், அலுவலகமும் அமையுமா என்ன? அப்படி அமையாத சில பேர், நாங்கள் வசித்த காலனியில் இருந்தனர். பெரும்பகுதியினர் கல்லூரி மாணவர்கள்; மிகச்சிலர் வெட்டி ஆசாமிகள். அவர்களிடம் நல்ல விலை உயர்ந்த வாகனங்கள் இருந்தன; பெட்ரோல் போடத்தான் பணமில்லை போலும்!

அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் இரண்டாம் தளத்தில் எங்கள் வீடு. தரை தளத்தில் டூவீலரை நிறுத்த வேண்டும். இரவு நிறுத்திச்செல்லும் டூவீலரை, காலையில் ஸ்டார்ட் செய்ய முடியாது. பெட்ரோல் இருந்தால் தானே! சொட்டு கூட விடாமல் மொத்தமாக பிடித்துச்சென்று விடுவர்.
ஓரிரு நாட்கள் தொடர்ந்தபோது தான், யாரோ திருடுவது உறைத்தது. ஊர்ப்பிரச்னைகளுக்கு எல்லாம் செய்தி போட்டு தீர்வு  காண முயன்ற எனக்கு, என் பிரச்னைக்கு எப்படி தீர்வு காண்பதென தெரியவில்லை. டூவீலரை இரண்டாவது மாடிக்கு கொண்டு செல்ல முடியாது. ‘இரவானால் வண்டியில் இருக்கும் பெட்ரோலை ஒரு பாட்டிலில் நாமே பிடித்துக்கொண்டு, மறுநாள் காலை வண்டியில் ஊற்றி விடலாம்’ என்றார், நண்பர். 
அவர் சொல்கிற ஐடியா கேட்பதற்கு நன்றாக இருந்தாலும், செயல்முறையில் நிறைய சிரமங்கள் இருக்கும் எனத்தோன்றியது. முதல் பிரச்னை, எனக்கு பெட்ரோல் ட்யூபை கழற்றி மாட்டும் அனுபவம் கிடையாது. அதுவுமின்றி, ‘ரொம்பத்தான் அல்பமாக இருப்பதாக, அக்கம் பக்கத்தினர் கிண்டல் செய்வார்களே’ என்கிற தன்மானப் பிரச்னை வேறு.
நாங்கள் வசித்தது, அரசு ஊழியர்களுக்கான வாடகை குடியிருப்பு. அக்கம் பக்கத்தில் வசிப்பவர்கள் எல்லாம், நல்ல சம்பளமும், அதை விடப் பல மடங்கு கிம்பளமும் பெறுபவர்கள். அவர்களுக்கு 50 ரூபாய் பெட்ரோல் களவு போவதைக் காட்டிலும் பெரிய பெரிய விஷயங்கள் பேசவும் கவலைப்படவும் இருந்தன.
அலுவலகத்தில் என் புலம்பலைக்கேட்ட ஆபீஸ் பையன், ‘சார்…இதெல்லாம் சப்பை மேட்டரு, வண்டியக் குடுங்க’ என்று வாங்கிப்போனான். ‘லாக் போட்டுட்டா யாரும் பெட்ரோல் எடுக்க முடியாது’ என்பது அவன் எண்ணம். ‘சரி, எப்படியோ பிரச்னை ஒழிந்தால் சரி’ என்று தோன்றியது. பையன் ஓட்டி வந்த வண்டியை பார்த்தபோது தான் நம்பிக்கை வந்தது. 
பெட்ரோல் டேங்குக்கு கீழே ஒரு சாவியுடன் பூட்டு இருந்தது. ‘சாவியை திறந்தால் தான், ட்யூபுக்கே பெட்ரோல் வரும். இனிமே யாரும் பெட்ரோல் திருட முடியாது. நீங்க தைரியமா போங்க சார்’ என்று வழியனுப்பினான் ஆபீஸ் பையன்.
ஏதோ, கைவிரலில் மலையை தூக்கி மக்களுக்கு குடை பிடித்து அபயம் தந்த கிருஷ்ண பரமாத்மா போலவே தெரிந்தான். நான்கைந்து நாளாக மண்டையை குடைந்த பிரச்னைக்கு தீர்வு  கண்டிருக்கிறான் அல்லவா! 
அன்று இரவு நம்பிக்கையோடு உறங்கச்சென்றேன். மறுநாள் அதிகாலை, பால் வாங்கச்சென்ற என் மனைவி, ‘உங்க வண்டி பெட்ரோல் டேங்க் மூடி தனியாக்கெடக்குது, போய்ப்பாருங்க’ என்று கூறியதும், எனக்கு பகீரென்றது. டேங்க் மூடியை கழற்றி விட்டு, டியூபை உள்ளே விட்டு பெட்ரோலை உறிஞ்சியிருப்பது புரிந்தது. 
வேடிக்கை பார்க்க வந்த பக்கத்து வீட்டுக்காரர், ‘சார்…என்ன தான் நாம சேப்டி பண்ணாலும், திட்டம் போட்டு திருடுறவன ஒண்ணும் பண்ண முடியாது’ என்று கிண்டலாக சொன்னார். எனக்கு ஆத்திரமாக வந்தது. ‘பெட்ரோல் திருடு போகிறது’ என்பதைக் காட்டிலும், ‘நம்மை ஒருத்தன் முட்டாளாக்குகிறானே’ என்கிற வேதனை அதிகமாக இருந்தது. 
யோசித்தபடியே ஆபீஸ் போனேன். ஆபீஸ் பையன் ஆவலோடு கேட்டான். ”சார், இன்னிக்குப் பெட்ரோல் எடுத்திருக்க மாட்டாங்களே!” 
முதல் நாள் கிருஷ்ண பரமாத்மாவாக தெரிந்த அவனது உருவம், இப்போது ரொம்ப சாதாரணமாகத் தெரிந்தது. 
”அடப்போப்பா, இன்னிக்கும் திருடிட்டானுக” 
”எப்புடி சார்”
தன் மூளையில் உதித்த தொழில்நுட்பம், ஒரே ஒரு நாள் கூட தாக்குப்பிடிக்காத அதிர்ச்சியை அவனால் நம்பவே முடியவில்லை. 
அன்று பகல் முழுவதும் மண்டை காய்ந்தது. செய்தியில் கவனமே இல்லை. வந்தவர் எல்லாம், ‘ஏன் சார் உம்முனு இருக்கீங்க’  என்று கேட்டு சோகத்தைக் கிளறினர். விஷயத்தைச் சொன்னால், ‘இவ்வளவு தானா’  என்று வருத்தம் வேறு. 
நாட்கள் கடந்தன; திருட்டும் தொடர்ந்தது. ‘பெட்ரோல் திருட்டு தடுப்பது எப்படி’ என்று, எனக்காகவே 24 மணி நேரமும் அதே சிந்தனையாக திரிந்தான், ஆபீஸ் பையன். 
”பேசாம, வண்டில பெட்ரோல் போடாம விட்டுருங்க, எப்புடி திருடுறானுகன்னு பாத்துருவோம்” என்றார், அலுவலக நண்பர். அவர் செய்வது நக்கல் தான் என்றாலும், அதுதான் சரியெனப்பட்டது. அன்று முதல், லிட்டர் கணக்கில் பெட்ரோல் அடிப்பதை விட்டேன். 10 ரூபாய், 20  ரூபாய், செல்லும் தொலைவுக்கு தகுந்தபடி என பெட்ரோல் போட ஆரம்பித்தேன். 
இரவு வீடு செல்லும்போது, வண்டியில் கொஞ்சூண்டு பெட்ரோல் மட்டும் இருக்கும்படி பார்த்துக்கொள்வது. ஆத்திரம் அவசரத்துக்கு, அருகே பங்க் போகுமளவு மட்டும் இருந்தால் போதும் என்று முடிவு. 
இந்த திட்டத்தை அமல் செய்தபிறகும், பெட்ரோல் திருட்டு தொடர்ந்தது. ஆனால் எனக்கொன்றும் கவலையில்லை. நம்ம வண்டியில் மிஞ்சி மிஞ்சி போனால், 50 மில்லியோ, 100 மில்லியோ தான் பெட்ரோல் இருந்திருக்கும். 
இப்படியே ஒரு மாதம் வரை வண்டியும், வாழ்க்கையும் ஓடின. அப்புறம் நம்ம வண்டி பக்கத்திலேயே திருடர்கள் வருவதில்லை. எனக்கு  பூனைக்குட்டி பால் குடிக்காமல் ஓடிய கதை நினைவுக்கு வந்தது.
நான் செயல்படுத்திய ஐடியாவுக்கு காப்பிரைட்ஸ் உரிமைகளை நானே வைத்துக்கொண்டபடியால், அதுபற்றி யாரிடமும் மூச்சு விடவில்லை. 
சில மாதம் கழித்து ஆபீசில் இது பற்றி பேச்சு வந்தபோது, ‘இப்போதெல்லாம் திருட்டே நடப்பதில்லை என்ன நடந்துச்சுன்னே தெரியலை’ என்றேன்.  
‘ஒண்ணு, தானா திருந்தீருக்கணும். இல்லைன்னா, படிப்பு முடிஞ்சி, ஊரப்பாத்து போயிருக்கணும்’ என்றான், ஆபீஸ் பையன். ‘நாம் இன்னும் நிறைய வளர வேண்டியிருக்கிறது’ என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.  
 
 
 
 
நாட்டில் அடைமொழி இல்லாத அரசியல்வாதிகள் அரிதாகி விட்டனர். சாமியார்கள், எழுத்தாளர்கள், பேச்சாளர்கள் கூட அந்நிலைக்கு வந்து விட்டதுதான் வேதனை!
அடைமொழி மீது தீராத காதல் இருக்கும் அத்தகையவர் நலம் காக்கும் கம்பெனிகளும் ஊருக்குள் உண்டு. பணம் படைத்த நபர்களை அணுகி  பேரம் பேசுவர். ‘ஊருக்கு உழைப்பவன்’, ‘மக்கள் தொண்டன்’, ‘உத்தமர் காந்தி’, ‘ஜூவல் ஆப் இந்தியா’ என்பது போன்ற பட்டங்கள் இருக்கின்றன. உங்களுக்கு என்ன பெயரில் தேவையோ, அந்த பட்டம் தருகிறோம். அதுவும் பிரம்மாண்ட விழா நடத்தி. விழாவுக்கு உங்கள் உறவினர், நண்பர்கள் என 50 பேரை அழைத்து வாருங்கள். அதற்குரிய டிக்கெட் மட்டும் வாங்கிக்கொண்டால் போதும்,” என்பர்.
ஒரு டிக்கெட் 200 ரூபாய் இருக்கும். சரி, ஓசியில் விருது கிடைக்கிறதே! ஆசாமியும் 50 பேருக்கு டிக்கெட் வாங்கி விடுவார். அவர் சார்பில்10 பேர் வந்தாலே ஆச்சரியம்தான். விழா நாளில் தான் தெரியும்; இப்படி ஊரெல்லாம்     வசூல் செய்திருப்பதும், நூற்றுக்கணக்கான  பேர்  விருது பெறுவதும்.
‘எப்படியோ, நமக்கு விருது கொடுத்தால்  போதும்’ என்று வாங்கி வந்து விடுவார். வசதி இருப்பவர், உறவினர், நண்பர் பேரைப்போட்டு பேப்பரில் வாழ்த்து விளம்பரம் வெளியிடுவார்; வசதி குறைந்தவர், வால் போஸ்டர் அச்சிட்டு ஒட்டி திருப்தி அடைவார். பாராட்டு விழா நடத்தி பெருமைப்பட்டுக்கொள்பவரும் உண்டு. 
‘இந்தப்பட்டங்கள் பிடிக்கவில்லை என்றால், எங்காவது ஒரு வெளிநாட்டு பல்கலைக் கழகத்தில் டாக்டர் பட்டம் வாங்கித்தருகிறோம்’ என்பர், கம்பெனியார். என்ன, கொஞ்சம் செலவாகும் அவ்வளவு தான். டாக்டர் பட்டம் என்றால் சும்மாவா! 
எனக்குத் தெரிந்த வக்கீல் ஒருவர், திடீரென இலங்கையில் ஒரு டுபாக்கூர் பல்கலையில் டாக்டர் பட்டம் வாங்கி வந்து, ஊர் மக்களையெல்லாம் பீதிக்குள்ளாக்கி விட்டார். விசாரித்தால், வெறும் 30 ஆயிரமும், கொழும்பு போக வர ஆன செலவும் தான். 
ஏதோ ஒரு ஷீல்டை வாங்கிக்கொண்டு வந்து விட்டு, ‘நானும் டாக்டர் தான்’ என்று பெருமை  அடித்துக் கொண்டார்.பெயருக்குப்பின்னால் ‘பி ஹெச்டி’ என்று வேறு போட்டுக்கொண்டார். தன் சமூக சேவையை மெச்சி, இலங்கைக்காரன் டாக்டர் பட்டம் கொடுத்ததாக தம்பட்டம் வேறு. 
ஒரு வாரமாய் ஊருக்குள் பாராட்டு விழா, பார்ட்டி என்றெல்லாம் ஆட்டம் களை கட்டியது. நமக்குத்தான் அநியாயம், அக்கிரமம்  எங்கு நடந்தாலும் மூக்கு விடைத்துக் கொண்டு விடுமே! சும்மா இருக்க முடியுமா? 
‘பணம் கொடுத்து பட்டம் வாங்கி விட்டு, படம் காட்டும் பந்தா பேர்வழிகள்’ என்று யார் பெயரையும் குறிப்பிடாமல், பொத்தாம் பொதுவாக செய்தி கொடுத்து  விட, அதுவும் அப்படியே வெளியாகி விட்டது. 
பெயர் இல்லாவிட்டால் என்ன? வக்கீலுக்கு தெரிந்து விட்டது, ‘நம்மைத்தான் நக்கல் செய்கிறார்கள்’ என்று. போன் செய்து குமுறி விட்டார். ‘நாட்டில் எத்தனையோ அயோக்கியத்தனம் நடக்கிறது. நான் பட்டம் வாங்கியதை பொறுக்க முடியவில்லையா’ என்பது அவர் வாதம் .
அதோடு விட்டாரா? ஜூனியரை விட்டு வக்கீல் நோட்டீஸ் அனுப்பி விட்டார். ‘மறுப்பு வெளியிட வேண்டும்’ என்றார், ஜூனியர். 
‘நாங்க தான் பேர் போடலியே’ என்றேன், நான். 
‘பேர் போடாட்டியும்,  நீங்க யாரை சொல்றீங்கன்னு எல்லாருக்கும் தெரியும். அதனால குறிப்பிட்ட இந்த செய்தி எங்க சீனியரை குறித்து வெளியாகவில்லைனு போடுங்க’ என்றார்.
 
”அப்புடிப்போட்டா எங்கப்பன் குதிருக்குள்ள இல்லைன்னு  சொல்ற மாதிரி இருக்குமே. யாரப்பத்தின செய்தினு தெரியாதவங்களுக்கு கூட தெரிய வச்ச மாதிரி இருக்குமே”
 
 
”அதெல்லாம் தெரியாது, எங்களுக்கு மறுப்பு வந்தாகனும்” கறாராக பேசினார் ஜூனியர். 
 
அதற்கு மேல் என்னாலும் முடியவில்லை. அப்புறமென்ன, மான் கராத்தே தான்! 
 *
இப்படி தேடித்தேடி பட்டம் கொடுத்து கல்லா கட்டும்  கும்பல் பற்றி அறிந்து, மூக்கு விடைத்து, நக்கல் நையாண்டிகளுடன், செய்தி போட்டபோது, அந்த நபர் ஆவேசமாக ஆபீசுக்கு போன் செய்தார். 
”என்ன சார் நியூஸ் போடுறீங்க? பேரில்ல, போன் நெம்பரில்ல, படிக்கிறவன் எப்புடி தெரிஞ்சுக்குவான்? எத்தன கஷ்டப்பட்டு ஊர் ஊரா அலைஞ்சு, ரோட்டுல போறவனுக்கெல்லாம் விழா நடத்தி விருது கொடுத்தென், நல்லதாவோ, கெட்டதாவோ செய்தி போட்டிங்க! அத எம்பேரோட போட்டா கொறஞ்சா போய்டுவீங்க” என்று ரொம்பவும் தான்  வருத்தப்பட்டார்.
கடைசியில் ஒரு வாசகம் சொன்னார்.
”சார்… தப்புத்தண்டா செய்றவுனுக்கெல்லாம் வெளம்பரம் முக்கியம் சார்…!” 
 
 
மனிதர்கள் தாங்கி நிற்கும் பட்டப்பெயர்கள் சுவாரஸ்யம் மிகுந்தவை. அவற்றின் உருவாக்கத்திலும் பயன்பாட்டிலும் மிகுதியான அன்பும், மிதமிஞ்சிய வெறுப்பும் முக்கிய பங்காற்றுகின்றன. 
உடல், மொழி, ஊர், தொழில் சார்ந்த பட்டப்பெயர்களை காட்டிலும், குணம் சார்ந்த பட்டப்பெயர்களே நிலை பெறுகின்றன. அவற்றின் மீதான தமிழர்களின் ஆர்வம், நூற்றாண்டுகளை கடந்தது.
கங்கை கொண்டான், கடாரம் வென்றான், வாதாபி கொண்டான் என்பதெல்லாம் காலத்தால் அழியாப்புகழ் பெற்ற தமிழர்களின் பட்டப்பெயர்கள்.
சிலரது  பட்டப்பெயர்கள் கல்வெட்டில் எழுதியது போல் அனைவரது மனதிலும் நிலை கொண்டு விடும். கடைசியில் வெறும் பெயரை சொன்னால், உறவினர்களுக்கு கூட தெரியாது; பட்டத்தையும் சேர்த்துச்சொன்னால் தான் தெரியும். 
தலை சொட்டையாக இருப்பவர்களுக்கு இயற்கையாகவே பெயர் அமைந்து விடும். அறுவைக்குப் புகழ் பெற்ற என் நண்பர் ஒருவருக்கு ‘அறுப்பான்’ எனப்பெயர் சூட்டியது நண்பர் கூட்டம். 

எந்நேரமும் பெண்களிடம் வழிந்து பேசும் அன்பர்களுக்கும், சிடுசிடுக்கும் நண்பர்களுக்கும், தானாகவே பெயர்கள் தேடி வரும். 
பள்ளியில் படித்தபோது ‘கரண்டி’ என்று அழைக்கப்பட்ட ஆசிரியர் ஒருவர் இருந்தார். ‘எதனால் அவருக்கு அப்பெயர் நிலைத்தது’ என்ற வரலாற்றுத்தகவலை அறிந்து கொள்ள, நானும், நண்பர்கள் பலரும் முயன்றதுண்டு. ‘காலம் காலமாக அவர் அப்படியே அழைக்கப்பெறுவதாகவும், காரணம் சரிவரத் தெரியவில்லை’ என்றும், எங்களுக்கு முன் படித்தவர்கள் கைவிரித்து விட்டனர்.
முற்காலத்தில் அவர் ஏதோ ஒரு மாணவரை கரண்டியால் அடித்து விட்டபடியால் அப்பெயர் நிலைபெற்றதாக சிலர் கூறியதுண்டு. பாத்திரத்தில் இருப்பதை துளி கூட  மீதமின்றி எடுத்து ஊற்றுவதைப்போல, பாடத்தை மிச்சம் மீதமின்றி வழித்து மாணவர் மூளைக்குள் ஊற்றி விடும் திறன் கொண்டவர் என்பதால் அவர் அப்படி அழைக்கப்பெறுவதாகவும் செவிவழிச்செய்திகள் புழக்கத்தில் இருந்தன.
எனக்குத் தெரிந்த போலீஸ் அதிகாரி ஒருவரை, சக போலீசாரும், அதிகாரிகளும் ‘மன்னர்’ என்று பெயரிட்டு  பேசிக்கொள்வது வழக்கம். அதே ஊரில் அமைச்சரும் இருந்தார்; அரசவைப்புலவரும் இருந்தார். எல்லாம் போலீஸ் அதிகாரிகள் தான்! 
பட்டப்பெயர் குறித்து, ‘புலவர்’ என்றழைக்கப்பட்ட போலீஸ் அதிகாரியிடம் கேட்டேன். அவர்  கூறிய பதில், ”இங்கு மன்னர் இருக்கின்றார். மந்திரி பிரதானிகளும் இருக்கின்றனர். மாடமாளிகைகளும் கூட உண்டு. பாடல் இயற்றப்புலவர் பெருமானும் உண்டு. அந்தப்புரம் தான் எங்கேயெனத் தெரியவில்லை,” என்று போட்டாரே ஒரு போடு!
கல்லூரியில் படிக்கும்போது தமிழாசிரியர் ஒருவர் இருந்தார். வகுப்பில் பாடம் எடுக்கும்போது மேலே பார்த்துக்கொண்டு தான் பேசுவார். மறந்தும் கூட அவர் மாணவர்களையோ, மாணவியரையோ பார்த்து பாடம் நடத்தியதில்லை. அவருக்கு ‘அட்டாலி’ என்ற பட்டப்பெயர்  சூட்டியிருந்தனர், மாணவர்கள். 
இன்னொரு ஆசிரியர் கொழு கொழுவென குண்டாக இருப்பார். அவருக்கு ‘போண்டா’ என்ற பெயர் வழக்கத்தில் இருந்தது. இந்தப்பெயர்கள் நான் படிக்கும்போது சூட்டியவையல்ல; அதற்கும் பல ஆண்டுகளுக்கும் முன்பாகவே நிலை பெற்று விட்ட பெயர்கள் அவை. பல மாணவர்களுக்கு இந்த ஆசிரியர்களின் உண்மையான பெயரே மறந்து போகும் அளவுக்கு பட்டப்பெயர்கள் பயன்பாட்டில் இருந்தன.
சிறு வயதில் சோளச்சோறு வயிறு முட்ட உண்பதில் ஆர்வம் காட்டிய ஒருவருக்கு, ‘சோளச்சோத்தார்’ என்று பட்டப்பெயர். அவரது பரம்பரைக்கே அந்தப்பெயர் வந்து விட்டது. அவர்களது குடும்பத்தினர் அனைவரும், அந்தப்பட்டத்தை பயன்படுத்தி பெருமிதம் கொள்வது தனிக்கதை. வருங்காலத்தில், சோளத்தை ‘சோழம்’ என மாற்றி, ‘நாங்களும் ராஜராஜ சோழர் பரம்பரை தான் என்று சொல்லிக்கொண்டாலும் ஆச்சர்யம் இல்லை’ என்று உறவினர்களும் ஊராரும் கிண்டல் செய்வதுண்டு.
முன்பு நான் வேலை பார்த்த ஆட்டோமொபைல் நிறுவனத்தில் அதிகாரியாக இருந்தவருக்கு ‘பூச்சி’ என்றொரு பெயர் உண்டு. மிகவும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் ‘விஷப்பூச்சி’ என்பர்.
‘இந்தியன் தாத்தா’ என்ற பெயரில் கூட ஓரு போலீஸ் அதிகாரி இருந்தார். நேர்மைக்குப் பேர் போன அவர், இப்போது ஓய்வு பெற்று விட்டார். ‘சவுக்கடி’ என்ற பட்டம் சூடிய போலீஸ் அதிகாரி, ஒரு காலத்தில் பள்ளிபாளையம், குமாரபாளையம் பகுதியில் பிரபலமாக இருந்தார். சவுக்கில் விளாசியே பெயர் வாங்கியவர். 
இப்படி பட்டப்பெயர் சூட்டியவர்களுக்கும், சூடியவர்களுக்கும் ஏதோ ஒரு வகையில் உறவு இருக்கும். நண்பர், பகைவர், ஆசிரியர், மாணவர், ஊழியர், அதிகாரி என ஏதாவது ஒரு உறவு இருக்கும்; இருந்து தொலைக்கும். மிகுதியான அன்பும், மிதமிஞ்சிய வெறுப்பும் தான் இதற்கெல்லாம் காரணம்!